Het is alweer voorbij, het 18e Wave Gotik Treffen in Leipzig. Het Treffen voor de donkere medeziel. Verschillende zalen, hallen, theaters en cinema in Leipzig staan in het teken van muziek, films en lezingen. Wave en Gotik staan in Duitsland voor hele andere zaken dan in Nederland, want hoewel men daar ook spreekt van de Schwarze scene is WGT in Leipzig vooral toch een ontmoetingsplek voor de alternatieveling die zijn/ haar muziek graag met een donker randje hoort. Hoewel, de middeleeuwen spelen ook een grote rol in het Heidnisches Dorf en op de markt boven de Moritz Bastei en daarin is zwart niet zozeer een basiskleur. Kortom, welk festival kan ermee weg komen om bijvoorbeeld acts als My Dying Bride, Opeth, VNV Nation, Combichrist, Qntal, Clan Of Xymox, Samael, Winterkälte, Rome, Letzte Instanz en Of The Wand And The Moon te boeken? Inderdaad, het Wave Gotik Treffen!

Het voordeel van al die locaties en bands is dat er altijd wel wat te kiezen valt. Bovendien zitten de verschillende muziekstromingen elkaar niet in de weg. Het nadeel is het gevoel (zeker als je de eerste keer gaat) dat je wat mist. Gelukkig heeft onderstaande daar door de jarenlange ervaring geen last meer van.

We beginnen dit jaar in het Schauspielhaus. In dit mooie theater staan dit jaar veel interessante acts waardoor we hier de komende dagen nog vaker terug gaan komen. Vrijdag begint hier met het Franse (neo) klassieke gezelschap Les Fragments De La Nuit. Dit gezelschap, bestaande uit drie violistes, een cellist en pianist/ keyboard muzikant, presenteert op inspirerende wijze stukken van met name hun laatste CD “Musique De Crepuscule“. Wat met name opvalt is het virtuoze samenspel, maar ook het feit dat we vanavond ‘slechts’ een instrumentale interpretatie krijgen van hun werk daar waar men op CD ook nog teruggrijpt op het gebruik van zangeressen. Een erg fijn begin van dit WGT.
http://www.myspace.com/lesfragmentsdelanuit

Daarna is het de beurt aan een andere virtuoos. Violist Edo Notarloberti mag dan het meest bekend zijn van de (neo)klassieke band Ashram en zijn werk voor het meer folk gerichte Corde Oblique, maar vanavond verrast hij door te kiezen voor een rock benadering van zijn solowerk. Bijgestaan door de klassieke rockopstelling (bas,gitaar, drum en keyboard) en zijn (buik)dansende vrouw verrast Edo vriend en vijand met een heftige show. Edo bewijst dat soleren op een viool net zo indrukwekkend kan zijn als soleren op een elektrisch gitaar. Sterker nog, zijn enige echte solo spot laat zien en horen dat Edo dat kan op een viool wat anderen slechts kunnen bereiken met veel samples en andere technische foefjes. Het is wel wennen als hij twee instrumentale nummers van Ashram in een rockjasje speelt, maar wanneer de violist laat zien net zo goed thuis te zijn in de wereld van Bach als van System Of A Down verdient hij een staande ovatie van de aanwezige toeschouwers.
http://www.myspace.com/edonotarloberti

Tot slot worden de bezoekers van het Schauspielhais in vervoering gebracht door het Duitse sToa. Na het rockgeweld van Edo weer een stap naar de wereld van dromen en melancholie. Het meest in het oog springend zijn, zoals altijd weer, de beelden die gebruikt worden bij dit concert. Daarnaast verrast sToa het meest wanneer de door Louisa John Kroll gezongen nummers, zoals ’Broken Glass’, op “Silmand” perfect gezongen worden door Mandy Bernhardt. Verder is de verlegen en onzekere houding van Ralf Jehnert tijdens ‘My Last Way’ schattig om te zien, maar gelukkig heeft zijn houding geen vat gekregen op zijn stem. Verder laat sToa met een mix van oude en nieuwe nummers horen nog steeds tot de klassieke grootheden te behoren. Prachtig optreden dat met een cover van Dead Can Dance op het eind een passend slot krijgt.
http://www.myspace.com/stoa

Zaterdag staat in het teken van (dark)folk in het Anker. We beginnen met Die Weisse Rose die op voorhand interessant lijkt omdat men hun CD’s tegenwoordig uitbrengt via het illustere Cold Meat Industry. Helaas valt men live aardig door de mand. Alle nummers lijken te rusten op vaak simpel aandoende percussie. De nummers zelf kennen weinig variatie, maar als na verloop van tijd ook de nummers op elkaar gaan lijken wordt de interesse steeds meer gewekt door andere zaken dan in de band op het podium. Teleurstellend.
http://www.myspace.com/dieweisserose

Het Russische Neutral blijkt vandaag niet helemaal alleen Russisch te zijn, maar wordt ook aangevuld met Britse muzikanten. Neutral brengt herkenbare (dark)folk die we al zo vaak horen, maar door met name de uitstekende en sprekende stem van ASH weet deze band wel een hele set te boeien. Bovendien heeft men in Eugeniy een begenadigt violist en speelt men composities die een kop en een staart hebben. Daardoor heeft Neutral met recht het publiek op haar hand.
http://www.myspace.com/neutralofficial

Het daaropvolgende Ostara is van hetzelfde laken een pak. Ook hier weer herkenbaar (neo)folk werk. Het grote probleem is dat zanger Richard Leviathan een stem heeft waar weinig expressie vanuit gaat. Daarnaast heeft de band ook erg weinig andere kenmerkende eigenschappen. Het maakt dit Ostara tot een band die prima voldoet aan het doorsnee (neo)folk geluid, maar ook niets meer dan dat. Daar waar Neutral dit nog kon compenseren door enthousiasme, een echte frontman en een violist heeft Ostara niks opmerkelijks. Ostara heeft solide nummers en een solide live act, maar om echt op te vallen zou er nog iets meer moeten zijn.
http://www.myspace.com/ostaraleviathan

En met die laatste zin vallen we met de Britse one man show van 6 Comm met de neus in de boter. Met recht een vreemde eend in de bijt te noemen deze eenling, want zijn aparte opkomst in vreemde uitdossing (een legerpak met een staf die rinkelt op een erg donker podium) tijdens het overweldigende geluid van stukas en oorlog maakt duidelijk dat dit geen typische (dark)folk band is. Eerder een combi van geluiden, percussie en flarden van noise. Doorgaans geen structuur te bekennen hoewel er ook nummers zijn waarin er wel degelijk meebewogen kan worden op een hypnotiserende (percussie) beat. Wat tijdens dit soort gestructureerde nummers (zoals ‘Nothing Life’) opvalt is ook de sterke stem van deze, door zichzelf gebombardeerde, Tommyhun. Het resultaat is een prettig gestoord optreden. Het is wel jammer dat 6 Comm goede nummers net zo goed weer weet af te breken met nietszeggende geluiden en uiterste zwakke composities. De vraag is daardoor of de goede nummers nu toevalstreffers zijn of dat we hier te maken hebben met een niet altijd te begrijpen genie.
http://www.myspace.com/6comm66

Zondag is op voorhand de dag dat we de meest uiteenlopende bands gaan zien. Te beginnen met de synthpop van Minerve. Zij mogen het spektakel openen in het Kohlrabizirkus, een gigantische hal die gelukkig voor deze sympathieke Duitsers redelijk gevuld is. Hun muziek houdt het midden tussen acts als De/Vision, Iris en Melotron, waarbij Minerve live niet meer is als een zanger die ondersteund wordt door twee mannen achter het keyboard. Gelukkig blijft zanger Daniel Wollatz live goed overeind en is zijn enthousiasme aanstekelijk. Verder is Minerve met makkelijk in het gehoor liggende nummers de ideale opener van vandaag. Vooral ‘Take Me Higher’ blijft lang hangen. Niet spectaculair, maar wel leuk.

In Duitsland worden ze al onthaald als de mogelijke ‘next big thing’, maar hier zijn ze nog behoorlijk onbekend. We hebben het dan over het Duitse Akanoid. Deze jonge honden laten zien dat de traditionele rock, metal poses niet vergeten zijn. Vooral de gitaristen maken er een ‘over the top’ show van. De muziek zit tussen indiepop, industrial rock en synthpop in . Opvallend is dat één van de gitaristen geen traditioneel gitaargeluid heeft, maar een soort van synthesizer gitaar bezit. Live klinkt het in ieder geval een stuk ruiger dan op plaat en daardoor heeft zanger Hilton Theissen het soms onnodig moeilijk. De zanger heeft een goede stem en een prima podiumpresentatie, maar heeft enkele momenten dat zijn stem teveel tegen de muur van geluid in moet schreeuwen. Dat laatste is nu net niet zijn sterkste punt. Toch levert Akanoid een energieke, goede set af, waarbij het overdreven show element van de gitaristen nog door de beugel kan door hun jeugdig enthousiasme. Of het werkelijk de grote naam gaat worden staat nog in de sterren geschreven, maar de eerste stappen (zoals hun nieuwe album en dit optreden) zijn gezet. Hopelijk worden ze niet zo glad als Zeromancer tegenwoordig en blijft men een beetje buiten het spoor van De/Vision om zo een redelijk eigen geluid te houden.
http://www.myspace.com/akanoid

Het Poolse Fading Colours mag daarna het grote podium betreden. Deze Polen lieten ooit een onuitwisbare indruk achter tijdens het in Polen gehouden Castle Party. De muziek was toen een mix van donkere, sfeervolle triphop met electro pop waarin zangeres De Coy kon excelleren. Des te teleurstellender is het optreden dat het tweetal vandaag aflevert. Simpele electropop deuntjes met een zangeres die neigt naar Anne Clark, maar die door een constante galm (echo, echo, echo…) op haar stem al snel begint te irriteren. Er is echt niks meer over van de onheilspellende sfeer van weleer. Gelukkig is het etenstijd.
http://www.myspace.com/fadingcolours

Daarna gaan we ons eten laten zakken in een makkelijke fauteuil in het Schauspielhaus. Althans, dat is de bedoeling, want de heren en dame van Brillig lopen extreem lang uit. Dankzij het onnavolgbare beleid van het Schauspielhaus moet het publiek na elke band weer de zaal verlaten zodat de bands in alle rust kunnen werken aan hun soundcheck. Werkelijk belachelijk! Gelukkig maken de optredens hier tot nu toe veel goed. Zo ook het magische optreden van Antimatter. Al was het maar omdat Duncan Patterson (ex Anathema, tegenwoordig Ion) zijn plaats weer (tijdelijk?) ingenomen heeft in de band is dit optreden een aanrader voor de fans. Naast de immer indrukwekkende stem van Mick Moss en zijn gitaarspel speelt vanavond ook Lisa Cuthbert een belangrijke rol met haar stem en keyboard spel. Kippenvelmomenten zijn er weer genoeg. Zo komen onder andere het melancholische ‘Weight Of The World’ en Anathema krakers zoals ‘Empty’ voorbij. Opvallend is mogelijk de solospot die Lisa krijgt, de opener ‘Eleanor Rigby’ van de Beatles en het korte intermezzo van het thema van de ‘Knight Rider’. Zoals altijd weer een emotievol optreden.
http://www.myspace.com/antimatterband

Ondanks de vertraging in het Schauspielhaus komen we toch nog op tijd voor het begin van The Beautiful Disease in de Moritzbastei. Ondanks de normaal erbarmelijk slechte akoestiek klinkt de muziek van deze Duitsers opvallend goed. Alleen jammer dat het theaterachtige karakter van de band te weinig uitgewerkt wordt in de live show. Het doet denken aan Goethes Erben, maar mist nog de finesse van die band. Hoewel de dwarsfluit in het begin nog een aardige aanvulling lijkt op de gitaar en het keyboard geluid gaat de verrassing er al snel vanaf. Bovendien bouwt men de nummers bijna telkens weer hetzelfde op waardoor je als luisteraar op een gegeven moment precies weet wanneer de dwarsfluit er weer bij komt. Dan kan de, voornamelijk sprekende, stem van Chris Goellnitz op een gegeven moment ook niet meer bekoren waardoor het tijd wordt de ondergrondse gewelven van de Moritzbastei verder te verkennen.
http://www.beautifuldisease.de

De laatste dag beginnen we opgewekt met de paganfolk van de Hongaren van The Moon And The Nightspirit. In de immense Agra-halle is de band zo slim om vooral het up-tempo werk ten gehore te brengen. Het gevolg is een dansende en klappende groep mensen opeengepakt bij het podium. Het geluid staat bijzonder fijn afgesteld waardoor de viool en (het soms wat melancholiek aandoende) zang van Agnes er perfect uitkomt. Daarnaast is het duidelijk dat het viertal prima op elkaar is. Nummers als ‘Hetvilag’, ‘Alkonyvarasz’ en ‘Rego Rejtem’ gaan er daarom in als zoete koek. Een fijn begin van de dag.
http://www.myspace.com/themoonandthenightspirit

Een andere vorm van folk wordt tot ons gebracht door Ianva. Een opmerkelijk gezelschap, want met zeven muzikanten op het podium val je wel op. Zeker als er dan een zanger en zangeres afwisselend overheen gaan zingen. Muzikaal gezien is het een mix van maffia (dark)folk, film noir muziek en soms een vleugje Ennio Morricone. De band bezit prima muzikanten, want het is een hele kunst om uiteenlopende instrumenten (drummer, percussie, keyboard/ piano, klassieke gitaar, accordeon, trompet) zo bij elkaar te houden. Het probleem is echter dat het theater gezongen wordt in het Italiaans en dat er daardoor een afstand ontstaat in dat wat er gebracht wordt en dat wat wij ervan kunnen maken. Des te langer dat het optreden duurt des te groter lijkt de afstand te worden. Toch een keer meer aandacht aan gaan besteden aan dit gezelschap.
http://www.myspace.com/ianva

De grand finale is voor ons Camerata Mediolanense. Niet bepaald een act die bekend staat om hun vele releases of optredens, maar die er vandaag in slagen om een werkelijk spetterend eind te breien aan ons WGT (Qntal vergeten we hierna, want we hebben meer dan genoeg van het in en uit de zaal moeten tussen de bands door). Gelukkig laten deze Italianen een werkelijk verpletterende indruk achter met hun mix van percussie, samples en fenomenale zang. Zangeres Daniela Bedeski hult zich in verschillende (spannende, stijlvolle) outfits, maar vooral haar stem maakt het beeld compleet. Dat daarnaast Trevor als een wereldbefaamde tenor zijn inbreng levert maakt dit optreden tot één van de beste van dit WGT. Hoewel ook dit theater in het Italiaans is maken zij gelukkig middels projecties duidelijk waar het hier over gaat. Het bevordert de positieve indruk. Bovendien is dit optreden veel krachtiger dan de CD’s al deden vermoeden. Werkelijk een prachtig sluitstuk van een erg geslaagd WGT. Zo blijken ook alle aanwezigen te denken, want hoewel de stagemanager er anders over lijkt te denken door de gordijnen voor het podium dicht te doen, maakt het publiek zoveel lawaai dat de gordijnen nog eenmaal open gaan voor Camerata Mediolanense. Als toegift trakteert men ons op een moderne uitvoering van ‘Lily Marlene’. Een passend sluitstuk op een overweldigende show.
http://www.myspace.com/mediolanense

Volgend jaar gaan we weer! De data 21 mei tot en met 24 mei 2010 staan alweer in onze agenda. Dit jaar viel vooral op dat de mensen weer meer aandacht leken te hebben voor het uiterlijk. De jaren van praktisch zwart was dit jaar voorbij. Veel Victoriaanse jurken, (variaties op) piratenpakken en meer mooie creaties waren een lust voor het oog. Daarbij was het muzikaal dit jaar ook weer eens van grote schoonheid. Een schoonheid die past bij de vele mooie locaties die Leipzig te bieden heeft.