Verjaardagen moet je vieren. Zo vindt ook Loud Noise, de boeker, promoter en festival organisatoren uit Eindhoven. Intussen timmeren ze al weer 20 jaartjes aan de weg. En wat is een betere plek om dat te vieren dan de plek waar zoveel van hun bands hebben opgetreden en soms zelfs de oorsprong gevonden: Dynamo.

Loud Noise kent een mooi gevarieerd aanbod aan bands, dus de avond is daar ook een afspiegeling van. De aftrap van het festival wordt gedaan door hun wellicht snelst rijzende ster, For I Am King. Met de kleine brulboei Alma Alizadeh als frontvrouw weet deze band altijd te imponeren. Het blijft verbazen hoeveel geluid er uit de strot komt van deze sympathieke dame die ook de hele dag gezellig in Dynamo rondloopt om met iedereen een praatje te maken.

In de kelder van Dynamo maakt de Belgische frontman van Strains het beste van het lage podium van deze kleine zaal door net zoveel tussen het publiek te staan als op het podium. Het is nog niet zo druk maar hij weet het publiek in no time naar voren te krijgen. De metalcore sound is ontzettend bruut en zwaar maar toch blijft er een sterke melodieuze ondertoon in zitten. Ik hoor in het publiek dat ze een flink aantal zieltjes hebben te winnen met hun optreden.

No Turning Back, nog een paradepaardje van Loud Noise geeft de Nederlandse hardcore scene een smoel op het hoofdpodium. Hoewel ze uit Noord-Brabant komen zou je zweren dat ze uit New York komen, zo authentiek klinkt hun sound.

Sisters of Suffocation kennen het Dynamo gebouw als geen ander. Tenslotte kennen ze hun oorsprong uit de enige echte metal opleiding van Nederland, de Dynamo Metal Factory. Dit is de eerste keer dat ik deze brutal deathmetal band zie in hun nieuwe line-up met Kevin als drummer en metalvlogster Emmelie Herwegh als tweede gitariste. Zangeres Els weet net als For I Am King’s Alma altijd te imponeren met de bruutheid van haar stem. Extra imponerend door de heel spaarzame stukjes cleane zang die ze laat horen waar ze juist heel lieflijk weet te klinken. Het is goed te zien dat ook in deze nieuwe samenstelling de band er echt als een familie op het podium staat en een goed op elkaar ingespeeld optreden neerzet.

Hoezeer ik me ook verheugde op het optreden van Sisters of Suffocation keek ik toch het meeste uit naar Green Lizard. Ik heb ontzettend genoten van hun unieke mix van grunge, punk en hardrock in de nineties. Als geen ander hadden de heren het vermogen me kippenvel te bezorgen met hun nummers. Tegenwoordig treden ze met name op als Nirvana tributeband dus is het heerlijk om ze vanavond te mogen zien met hun eigen nummers. En ze weten er zelfs een “Lang zal ze leven” voor Loud Noise uit het publiek te krijgen. Helaas moeten ze een nummer minder spelen vanwege tijdgebrek. Gelukkig toch dat hun hit Turn Around op het laatst ook nog gespeeld wordt, terwijl ik het kippenvel van Autum nog op de huid had staan.

Insanity Alert wisselt strakke trash metal af met heerlijke flauwekul. Hoe grappig is het als frontman Kevin met zelfgemaakt bordjes de tekst aangeeft van hun eigen versie van Iron Maiden’s Run for the Hills, Run to the Pit en de gitarist trakteren op een portie confetti. Zo feestelijk kan een metalband zijn!

De trash van Toxik is iets serieuzer, hoewel hun nieuwe frontman toch een vrij komische uitstraling heeft. Met een flinke staat van dienst en een dit aantal nummers kunnen ze kiezen uit hun beste songs voor deze energieke set.

 

Letters from the Colony presenteert hun mix van progressive metal en death metal met hun gebruikelijke vakmanschap. Toch had ik deze band liever wat vroeger op de dag gezien waar hun wat meer ingewikkelde sound wat beter tot zijn recht was gekomen.

De gelegenheidsband LN Allstars (stiekem grotendeels metal coverband The Covering) zouden spelen met ex-Rainbow en Deep Purple keyboardist Don Airey, helaas moest hij op het laatst toch afhaken. Geen probleem want met de mix van getalenteerde muzikanten en Razend’s frontvrouw Corinne van den Brand. Corinne is altijd een verademing op het podium, zo puur, gewoon, ongedwongen en authentiek en met een dijk van een stem. Ze weet dan ook heel goed de feestelijke sfeer vast te houden met de mix van met name klassieke trash nummers. Genieten is het ook als ze een duet aangaat met Sisters of Suffocation’s Els Prins waarbij ze beiden hun clean zang etaleren.  Loud Noise bazen Paul van Berlo en Tjerk Maas komen ook nog het podium op om hun zangkwaliteiten te etaleren. Ik ben genoodzaakt te zeggen (sorry) dat Tjerk daarbij Paul toch wel wist te overklassen.

Het is op het laatst wat minder druk in de zaal, maar des te feestelijker. De die-hards en de vele mensen nauw verbonden aan Loud Noise blijven over en maken er een gezellig feestje van nog.

Proficiat, Loud  Noise en bedankt voor deze traktatie!

 

Met dank aan Peter van der Wielen voor de foto’s.