Het is feest, en een feestje dat mag gevierd worden. Al zeker als het een zilveren jubileum betreft. Festival Zeeltje in Deest viert zijn 25 jarig bestaan dan ook met een van de sterkste line-ups in haar bestaan.

Als ik na een knalharde vrijdag metal night op zaterdag het gezellig compacte terrein van t’ Zeeltje op loop klinken uit de tent inmiddels de gitaren van Bad to the Bone.

Bad to the Bone

Deze band bestaat al sinds 1979  en ook al zijn ze vanaf 1990 eigenlijk niet meer echt actief geweest, Bad to the Bone is terug, en hoe. In september komen ze met een nieuw album, maar nog belangrijker, de band gaat weer optreden. Een van die shows leidt naar festival Zeeltje.

Van de winterslaap van 20 jaar valt op het podium van Zeeltje niks te merken. Gretig en enthousiast stort de band zich op een stevig portie rock ’n roll. Bad to the Bone speelt rock zonder onnodige pretenties, gewoon aftikken, 3 akkoorden en gaan! Zanger Marc bedient afwisselend de slaggitaar en de mondharmonica. Als hij de bluesharp ter hand neemt krijgen de nummers gelijk een meer bluesy gevoel. Maar de basis blijft toch energieke rock ’n roll.

Lovell’s Blade

Dat AC/DC een belangrijke inspiratiebron is voor deze band blijkt al bij het intro. Voor Pete en zijn mannen het podium betreden schalt het klassieke intro van ‘T.N.T.’ door de speakers. Zanger Pete heeft een markante en doorleefde rockstem die perfect past bij de powerrock die Lovell’s Blade maakt. Opener ‘Dynamite’ maakt gelijk duidelijk waar Lovell’s Blade voor staat: een betonnen fundament van bas en drums waarover gitaristen Andre en Mike kwistig strooien met hun powerrriffs en solo’s. Lovell’s Blade brengt een mix van heavy rock en metal en doet dat met zichtbaar speelplezier. Natuurlijk passeren ook een aantal Picture classics de revue, dit was namelijk ooit het fundament onder Lovell’s Blade.

Voltage

Voltage begint in 2011 als Status Quo coverband. Met de komst van gitarist Gijs Heijnen verschuift de focus van covers langzaam naar eigen muziek.

In het voorjaar van 2015 verscheen het debuutalbum ‘Travellin’ Men’.
De recente geschiedenis van Voltage is enerverend: eind 2015 doet zanger Dave mee aan ‘The Voice of Holland’, in diezelfde periode besluit de complete ritmesectie te vertrekken en sluiten bassist Bob Donkers en drummer Bart Candel aan. Inmiddels is Voltage’s tweede album ‘Around the Bend’ ready for launch. Dit zal gebeuren op 9 september van dit jaar in de Eindhovense Effenaar.De inspiratiebronnen van een band herken je vaak aan de covers die ze spelen. Bij Voltage is dat niet anders. Natuurlijk speelt de band de Status Quo klassieker ‘Roll Over Lay Down’. Maar opvallender is ‘Six Ways to Sunday’, van de southern rockers van Blackberry Smoke. Met name in de nieuwe nummers is de invloed van de southern rock en country onmiskenbaar. Het absolute prijsnummer van Voltage blijft ‘Motherfucker Jones’ van het debuutalbum. Slepende countryrock die het verhaal van Mr. Jones vertelt met akoestische gitaren maar vooral een smerige solo van Gijs. Gedurende de show krijgt Voltage steeds meer bijval en bij het afsluitende ‘Travelling Man’ gaan de vuisten massaal de lucht in tijdens het refrein.

DeWolff

DeWolff opent de show furieus met het anti Trump anthem ‘Deceit and Woo’ met grommende bassen en gierende gitaren en de intense stem van Pablo. DeWolff is op zijn sterkst in nummers met een lekkere groove zoals ‘Satilla nr. 3’ waarin de jams tussen Robin’s orgel en Pablo’s gitaar alle kanten op gaan maar steeds terug de groove in worden gezogen door Luka’s drumwerk. Het hoogtepunt van de show is de intense ballad ‘Tired of Loving You’ dat opent als een lieflijke ballad die later ontspoort in een onstuimige jam.

Moonkings

De grootste naam van de zaterdag van Festival Zeeltje is ongetwijfeld Adje Vandenberg. Met zijn eigen band Vandenberg maakte hij in de jaren 80 furore met klassiekers als ‘Burning Heart’. Vandenberg werd al snel ingelijfd bij grootheid Whitesnake waar zijn gitaarwerk prominent aanwezig is op gigantische hits als ‘Here I Go Again’. In 2013 richt hij Vandenberg’s Moonkings op om samen met jonge gasten weer lekker te gaan knallen. In 2014 bracht de band haar eerste album uit vol heerlijke gitaarrock. Op dit moment staat hun 2e album op het randje van geboorte. Eerst moet het podium van Festival Zeeltje er echter nog aan geloven.

Wat direct opvalt is de lol die deze rockers hebben in hun “werk”. Adje komt met een smile het podium op die er de hele gig niet af te krijgen is en nog groter wordt als zanger even flink de fout in gaat bij het inzetten van een van de nieuwe tracks. Het enthousiasme slaat duidelijk over op het publiek dat inmiddels headbangend in de hekken hangt.

Het grootste deel van het publiek is toch voor de klassiekers gekomen en daarin worden we natuurlijk niet teleurgesteld. Een donderend gejuich gaat op als Adje de eerste noten van ‘Burning Heart’ op een akoestische gitaar speelt. Letterlijk iedereen in het publiek zingt hartstochtelijk mee. Hier is men voor gekomen. Als dan ook nog de Whitesnake klassieker ‘Here I go Again’ gespeeld wordt is de avond voor velen al geslaagd. Moonkings sluit een top rockshow af met de Free klassieker ‘All Right Now’. De inmiddels strak volle tent barst hierbij bijna uit zijn voegen.

Blues Pills

Blues Pills is een band die haar basis heeft in Zweden, dit ondanks het feit dat er ook een Amerikaan en een Fransman in de band spelen. De band noemt haar eigen muziek “harde bluesrock met soulvolle zang”.

Geopend wordt met “Lady in Gold”, een kruising tussen rock, blues en soul. Zangeres Elin is het stralende middelpunt van de band. Met haar hoogblonde lokken en sexy zwarte hansopje is ze sowieso een opvallende verschijning. Vooral door haar onstuitbare enthousiasme, schier onuitputtelijke energie en een dijk van een stem trekt ze alle aandacht naar zich toe. Gitarist Dorian is geniaal, hij laat gitaarspelen zo gemakkelijk lijken, ogenschijnlijk zonder enige inspanning ontlokt hij de meest complexe solo’s aan zijn instrument.

De slepende blues van ‘Little Sun’ met een magistrale solo en wederom een hoofdrol voor Elin’s stem is ongetwijfeld het hoogtepunt van de show. Toch is het alweer een cover die het meeste bijval krijgt. Jefferson Airplane’s ‘Somebody to Love’ krijgt een krachtige, soulvolle uitvoering en wordt woordelijk meegezongen door het publiek. In het intro van het afsluitende ‘Devil Man’ laat Elin nogmaals de kracht van haar stem horen. Als vervolgens de band invalt om nog een keer samen met het publiek het dak van de tent te rocken blijkt meermaals dat Blues Pills nog een gouden toekomst te wachten staat.

Dit is (voor mij) tevens het einde van een in mijn ogen zeer geslaagd Festival ’t Zeeltje 2017, de inwoners van Deest hebben voor morgen nog een feestdag in het verschiet met een aantal heerlijke tribute ats.

Het aantal bezoekers van dit jaar dat in totaal over 3 dagen boven de 2000 ligt plaveit volgens de organisatie de weg voor een 26e editie van dit gezellige festival met hopelijk ook volgend jaar weer en top line-up. Inmiddels zijn de data voor volgend jaar bekend, zet 17-18 en 19 augustus maar alvast in je agenda.