Wanneer je opmerkt in de agenda van het Klokgebouw dat 3 Doors Down naar Nederland komt voor een éénmalige show die deel uitmaakt van hun nieuwste tour dan is dit heel erg bijzonder. Al helemaal speciaal is dat zij dan ook nog eens naar Eindhoven Rockcity komen. Ik kan dan maar één ding bedenken en dat is Wauw! Dit wordt een feestje van de bovenste plank waar ik erg nieuwsgierig naar ben.

Bij aankomst staat er een kleine rij mensen te wachten. Snel haal ik mijn kaartje op om naar binnen te gaan. De zaal vult zich erg snel met publiek die zich voornamelijk vooraan bij het podium verzamelen en netjes aansluiten. De zaal is half gevuld wanneer de lichten doven en het tijd is voor het voorprogramma.

De heren en dame van Sick Puppies mogen de aftrap geven. Deze drie koppige band afkomstig uit Australië vindt het levenslicht op de middelbare school in 1997. Inmiddels heeft de band 3 studio albums op zak en toeren ze de hele wereld over. Hun muziekstijl varieert van alternatieve rock, alternatieve metal, hard rock tot post grunge. Kortom, van alles een beetje wat dit geheel erg aangenaam maakt om naar te luisteren. Het blijft interessant en wordt niet saai.
De zaal wordt getrakteerd op het ene snelle nummer na het andere. Er wordt weinig tussen de nummers gepraat maar gewoon echt gas erop en spelen! Wanneer er een leuke intermezzo gecreëerd wordt op het nummer “Killing In The Name” van Rage Against the Machine gaat de zaal helemaal los. Er wordt voluit gesprongen en geheadbangd. Met een drummer die tekeer gaat op zijn drums als een tornado, een bas die nog harder dreunt dan een heipaal en gitaar snaren die alles aan flarden snijden staat het Klokgebouw te shaken op zijn fundamenten. Na een set van een half uur is er geen tijd meer voor een toegift. Erg jammer want het publiek heeft honger, honger naar meer en dat krijgen ze ook. Het podium wordt omgebouwd en in tussentijd vult de zaal zich meer en meer. Het Klokgebouw is niet uitverkocht maar wel gezellig vol.

3 Doors Down mag als hoofd act het podium betreden.  Eerlijk is eerlijk, wie kent ze niet uit zijn of haar jeugdjaren. Het nummer  “Kryptonite” roept zoveel  herinneringen op van toen. Dit nummer betekent ook de grote doorbraak in 2000 voor de band. Daarna volgen nog meer bekende succes nummers als “Duck & Run”, “When I’m Gone”, “Here Without you”, en “Time of My life”. Deze laatste is afkomstig van het vijfde album “Time of My Life” wat nog moet verschijnen en is al veelvuldig op de radio te horen.
Ook bij deze band zit muzikaal erg veel variatie in de nummers. Stijlen van hard rock, alternatieve rock, Southern rock en post-grunge komen hier naar voren.
Wanneer de heren de eerste snaren aanslaan komt er gelijk een muur van geluid op je af. Aangenaam om te horen en het neemt je gelijk mee naar tijden van toen en nu. Ruim wordt er de tijd genomen tussen de nummers door en het lijkt er dan ook veel op dat er geen set listen aanwezig zijn op het podium en dat de mannen on stage overleggen welk nummer ze gaan doen. Het publiek schreeuwt dan ook regelmatig naar meer wat ik mij goed kan voorstellen. Je komt voor de muziek en die wil je ook horen dus, spelen! De tussenposes leveren geen schade aan de sfeer in de zaal. Wanneer het volgende nummer gespeeld wordt springen, schreeuwen en zingen de bezoekers vrolijk verder. Waar frontman Brad ook om vraagt, het publiek doet het. Netjes wordt het publiek bedankt na elk nummer en wordt er veelvuldig gemeld dat de heren zo ontzettend vereerd zijn dat zij mochten komen deze avond. Het is leuk als een band zo vaak bedankt maar na een paar keer wordt het voorspelbaar. Na een dik uur spelen komt de band aan bij het laatste nummer. Het publiek denkt hier anders over en ze schreeuwen, lang! Uiteindelijk komt de band weer terug op het podium met 2 extra nummers. Wanneer er gevraagd wordt of het publiek nog meer wil is daar uiteraard het antwoord volmondig ja op. Nog 1 laatste nummer blaast het dak van het Klokgebouw en laat ons achter met het gevoel van toen. 3 Doors Down, het mag gezegd worden, bedankt voor een uitermate geslaagde avond!