Ook  Accept ontkomt niet aan het reünie virus. Net zoals veel van hun generatiegenoten kruipt het “blood” bij de sympathieke Duitsers waar het niet gaan kan. Maar lukt het ze om met Blood of the nations oude tijden te doen herleven?

Grote afwezige is namelijk zanger Udo Dirkschneider die al jaren aan de weg timmert met zijn eigen band UDO en daaraan blijkbaar de voorkeur geeft. Maar met oudgedienden Herman Frank en Wolf Hoffmann op gitaar en Peter Baltes op bas is dit op papier wel degelijk een geloofwaardige line-up. Voormalig TT Quick zanger Mark Tornillo heeft de taak om Dirkschneider te doen vergeten maar helaas moet geconstateerd worden dat dit niet gaat lukken.

Dat ligt in eerste instantie niet aan Tornillo maar vooral aan de kwaliteit van de nummers. Geen van de 13 songs op dit album komt boven de middelmaat uit. En Tornillo heeft helaas niet de klasse om daar iets aan te veranderen. Hij is namelijk geen wereldzanger en lijkt krampachtig te proberen om in dezelfde stijl te zingen als zijn illustere voorganger. Misschien was het zelfs beter geweest om voor een zanger te kiezen met een totaal ander stemgeluid die op geen enkel punt te vergelijken zou zijn met Dirkschneider.

De grootste teleurstelling zijn echter de songs die totaal niet tot de verbeelding spreken. En met Frank, Hoffmann en Baltes in de gelederen waren de verwachtingen toch enigzins hoog gespannen. De tijden van jaren 80 klassiekers als Breaker, Restless & wild en Balls to the wall zullen met Blood of the nations duidelijk niet herleven. Helaas.