Hardrock is wat de klok slaat vanavond in de Oude zaal van de Melkweg. In het kader van de Europese tour doet de band rondom Steven Adler, Adler’s Appetite genaamd, uiteraard ook Amsterdam aan. Het voorprogramma is het Britse Knock Out Kaine. Zodra het viertal het podium op komt lijkt het alsof we terug gaan in de tijd. Bandana om en leren broek aan. Het gezegde ‘ruwe bolster, blanke pit’ is hier wat het meeste van toepassing is.

[singlepic id=8424 w=320 h=240 float=left]Alhoewel je naar mijn mening een concert beter kan beginnen dan met ‘We Will Rock You’ raak ik toch enigszins geraakt door wat de heren aan het doen zijn. De band speelt eigenlijk best goed. Voorspelbaar is het allemaal wel, oud en nieuw materiaal afwisselen, een akoestisch nummer en een meezinger om af te sluiten. Tussendoor interactie met het publiek en klaar is Kees. Enige kanttekening is wel dat het publiek ‘fuck you’ laten meezingen niet echt getuigt van enige volwassenheid. De zaal pikt het, wellicht doordat dat nummer het laatste is, gelukkig goed op.

[singlepic id=8431 w=320 h=240 float=right]Dan is het tijd voor Adler’s Appetite. Dat we vandaag de dag Steven Adler mogen aanschouwen is op zich al een wonder als je nagaat wat deze ex-drummer van Guns N’ Roses allemaal heeft meegemaakt. Zware drugsverslaving, twee beroertes, gevangenisstraffen en noem maar op. Na uit de band gegooid te zijn door Axl Rose ging het bergafwaarts met Adler. Hoe de stand van zaken nu precies is, is niet echt duidelijk maar het gaat in ieder geval goed genoeg om Adler’s Appetite op te richten. De opkomst, ruim drie kwartier nadat de Britse heren de zaal hadden opgewarmd, mag er zijn. Gehuld in leren jassen en bijbehorende accessoires komen de mannen op. De zaal gaat tekeer. Heerlijk. De beruchte drummer heeft, blijkt na het horen van de eerste nummers, niet zomaar een paar muzikanten opgetrommeld. Sterker nog de band lijkt een soort herboren Guns N’ Roses. Adler is duidelijk in zijn nopjes vanavond. Hij strooit enthousiast met drumstokjes en ook de microfoon komt veelvuldig zijn kant op. Gelukkig laat hij het zingen over aan Rick Stitch die zich uitstekend kan meten met Axl. Zelfs qua verschijning heeft hij iets weg van de markante frontman van weleer. Het gitaarwerk van Michael Thomas is op zijn zachtst gezegd uniek te noemen.

Adler’s band schotelt ons vanavond vooral klassiekers voor afkomstig van het debuutalbum Appetite For Destruction. Dit is niet geheel toevallig aangezien dit het album is waar Adler de drumpartijen destijds voor verzorgde. De band brengt nummers als Nightrain, Sweet Child O’Mine en Paradise City op net zo’n gelikte wijze als dat eind tachtiger jaren werd gedaan. Ook komt Civil War aan bod, het nummer dat Steven uiteindelijk de kop heeft gekost als drummer van Guns N’Roses. Destijds kon hij door zijn overmatige drugsgebruik de maat niet houden (vijftig takes waren er volgens geruchten voor nodig), deze keer brengt hij het geweldige nummer met verve. Nieuwe nummers komen ook aan bod, waarvan de ballad ‘Fading’ een erg mooi voorbeeld is. De zaal luistert aandachtig en zingt alles, en dan met name de oude klassiekers, woord voor woord mee. Adler en kompanen worden op handen gedragen. Eigenlijk is er niet zo veel veranderd sinds 1987; de muziek stond en staat nog steeds als een huis. Heerlijk om te zien dat een genre dat volgens velen al lang uitgestorven is, eigenlijk nog altijd springlevend is.

[nggallery id=686]

[nggallery id=687]