Het verhaal mag inmiddels bekend zijn. Na de dood van zanger Layne Staley heeft het zo’n veertien jaar en twee solo albums van Jerry Cantrell geduurd voordat men weer een plaat uitbrengt onder de naam Alice In Chains. Jerry Cantrell heeft op zijn solo albums al bewezen dat Alice In Chains meer dan 70% zijn geluid en idee was en daarmee is het ook duidelijk dat “Black Gives Way To Blue” muzikaal gezien geen grote verrassingen bevat (of het moet het meedoen van Elton John zijn op ‘Black Gives Way To Blue‘). Zwaar aangezette gitaren, pompende bas en effectieve drumpartijen zijn de basis van het kenmerkende Alice In Chains geluid. Luister bijvoorbeeld maar naar opener ’All Secrets Known’ en, het schitterende, ’A Looking In View’. Het meest opmerkelijke is echter dat het zangtechnisch zo weinig verschilt van het verleden. Daarmee laat William DuVall niet alleen horen een (meer dan) volwaardige vervanger te zijn, maar laat ook Jerry Cantrell hier weer horen voor (meer dan) 50% mee te doen op vocaal gebied. Wanneer je echter goed luistert hoor je ook het verschil tussen het tandem Layne/ Jerry en William/ Jerry. De laatste twee zingen gladder, minder neurotisch dan met Layne in de gelederen en daarmee klinkt ook “Black Gives Way To Blue” wat toegankelijker dan het oude Alice In Chains werk. Dit wil echter niks zeggen over de kwaliteit van dit album, want het leunt dicht tegen het geluid van hun grootste succes “Dirt” aan. Bovendien blijkt “Black Gives Way To Blue” een verslavend effect te hebben die na elke luisterbeurt steeds urgenter wordt. Daarmee lijkt grunge terug te keren van niet echt weg geweest. Als de geruchten kloppen en Soundgarden laat ook nog wat van zich horen dan spreken we van een echte wederopstanding. Eerst maar genieten van “Black Gives Way To Blue”, want deze plaat laat horen dat Alice In Chains één van de drie belangrijkste verspreiders was van het grunge virus.