Het festivalseizoen is in volle gang. Met het nieuwe The Order of Things op zak, doet de Amerikaanse metalband All That Remains uit Massachusetts een korte Europese tour. Helaas hebben ze door de overdaad aan Duitse festivals geen tijd voor Fortarock of Graspop. Gelukkig stoppen ze halverwege de tour wel even voor een Nederlandse en Belgische clubshow. Zondag stonden de heren en vrouw in de Oude Zaal van de Melkweg. Drummer Jason Costa had zelfs tijd voor een uitgebreid interview.

In de tuin van de Melkweg hebben we het over de ongevallen tijdens Rock am Ring, het nieuwe album en de verandering binnen de sound van de band. Rond de klok van zes zitten er welgeteld drie fans, al sinds twaalf uur, te wachten om een goed plekje te bemachtigen. Dit had achteraf niet gehoeven want wanneer om zeven uur de deuren open gaan, vinden hooguit honderd liefhebbers de weg richting het podium. De drummer weidt het aan het feit dat Asking Alexandria met support tegelijk in Utrecht speelt en de mindere bekendheid van All That Remains. Het is al weer even geleden sinds de band in Nederland te zien was.

atrROCKPORTAAL-31

Mensen blijven rustig binnen druppelen, aangezien er geen voorprogramma is. Een meisje kamt nog even op haar gemak d’r haar, de DJ laat per ongeluk een plaat hangen. Vol wordt de zaal echter niet, meer een gezellige drukte. Intiem. Ondanks de 80’s power ballad ‘What If I Was Nothing‘ , zanger Phil Labonte deelt mee ‘’Grab a girl or a boy if you wanna get laid tonight.’’, knalt de rest van het concert als een malle. Veel oud werk, zoals de brute titeltrack van het tweede album This Darkened Heart, dat vanavond nog eens uit de kast wordt gehaald of de woestenij van ‘The Air That I Breathe’ en ‘Six’ van opvolger The Fall of Ideals. De kletterende double bass en bekkens van Jason Costa laten niemand onberoerd. Opmerkelijk hoe hij met zijn jazztechniek zo veel kracht kan genereren. Fans van het eerste uur klagen steen en been over de muzikale koerswijziging die de band al een tijdje volgt. Meer melodie en minder schreeuwwerk. ‘This Darkened Heart’ komt na ‘Divide’ van het nieuwe album dan ook als een bom en ontketend een zoveelste circle pit vol spontane mini wall of deaths.

atrROCKPORTAAL-23

Aderen in de nek van Phil Labonte zwellen op. De frontman blijft imposant met zijn strot voor plaatselijke aardverschuivingen zorgen. De death growls en stevige grunts gaan vooral tijdens het oudere werk door merg en been. Materiaal van het jongste album bevat duidelijk meer clean vocals en zelfs samenzang met bassiste Jeanne Sagan. Maar ook zij weet hoe je moet grunten. Een goed voorbeeld is nieuweling ‘Pernicious’, dat middenin een blokje van snellere For We Are Many songs wordt gespeeld. Het verschil is opmerkelijk maar stoort geen moment. Oli Herbert blijft met sublieme gitaarsolo’s strooien. Bovendien speelt hij met zo’n gemak, om jaloers van te worden. Zelfverzekerd loopt de gitarist rond, doet een dansje of maakt enkele killer moves en gaat vervolgens onverstoord verder met shredden.

atrROCKPORTAAL-17

Tweede gitarist Mike Martin blijft vooral op de achtergrond, solide spelen. Hooguit wisselt hij enkele keren van kant met Oli. Zodat ook de andere helft van het publiek van dichtbij kan genieten van het strakke gitaarwerk. Enkel de voorste rij, inclusief de drie fans van het eerste uur, heeft oog voor wat gaande is op het podium want daarachter vind bijna non stop een grote circle pit plaats. Zelfs een dappere jongen in rolstoel mengt zich tussen de beukende menigte. Zoals het hoort helpt men elkaar broederlijk overeind. De wheeled warrior valt ook enkele keren om, maar blijft echter met een grote grijns door feesten. Na de show wordt hij, onder luid applaus, als een ware held het podium opgetild.

atrROCKPORTAAL-26

Een andere held volgens Phil, is de drummer van Jaya the Cat die tussen het publiek staat. Samen zaten ze eind jaren ’90 in Shadows Fall. Een van de redenen waarom de band een dag langer in Amsterdam blijft, aldus de zanger. Na de dubbele knock out van publieksfavorieten ‘This Calling’ en ‘Two Weeks’ zit de show er eigenlijk al weer op. Echt uitgebreid kan je de setlist, in tegenstelling tot de kortere festivalshows, vanavond niet noemen. Hier en daar een opmerkelijke song extra maar het speeluurtje lijkt voorbij gevlogen. All That Remains heeft na 15 jaar een stevige selectie met songs. Het nieuwe werk zorgt voor de nodige variatie, zowel voor de band als voor de fans. Live weten ze er een ijzersterk geheel van te maken. Vol overgave en plezier. Daar kunnen veel bands nog iets van leren.