Begin dit jaar kwam metalband All That Remains met het zevende album The Order of Things. Na een uitgebreide tour in eigen land reizen ze momenteel langs de Europese festivals. Rock am Ring en Rock im Park zijn achter de rug en Download Festival staat op het programma. Tussendoor, meer bepaald afgelopen zondag, is de band te vinden in Amsterdam voor een aparte clubshow. De band blijft zelfs een dag extra in onze hoofdstad om even lekker door te zakken. Mooi de gelegenheid om in een zonovergoten tuin van de Melkweg, een praatje te maken met drummer Jason Costa.

atrROCKPORTAAL-18

Wat een heerlijk weer. Dat moet tijdens Rock am Ring en Rock im Park wel anders geweest zijn?
Het is als wij daar spelen altijd heel vies weer. Voor we daar aankwamen scheen de zon. Volgens mij hebben we gezorgd voor het hete weer. De bliksem sloeg in, maar gelukkig is er niemand omgekomen. Vier jaar geleden speelden we er ook, ’s avonds werd het alleen maar akeliger.

Gelukkig zijn jullie veilig aangekomen in Amsterdam. Samen met De Klinker in Brugge is De Melkweg jullie enige clubshow. Wat mogen we verwachten?
We spelen langer dan de voorbije shows dus er zal zeker wat nieuw materiaal op de setlist staan. Misschien een oudje, we zijn er nog niet helemaal uit. Meestal beslissen we pas last minute. De fans willen natuurlijk het oudere werk horen. Dat weten we ondertussen. Speel The Fall of Ideals (2006)! Dat was namelijk de eerste keer met double bass. Maar dat gaat na een tijd vervelen. Het publiek zal altijd moeilijk doen, dat is wat je krijgt als je in een band zit. Doe dit anders, doe dat anders. Onze muziek blijft hard en melodisch, snel en traag met grunts en zang.

De vocalen op het nieuwe album zijn veel cleaner? Heeft de inbreng van nieuwe producer Josh Wilbur daar iets mee te maken? Hij schreef immers mee aan de teksten.
Alleen maar schreeuwen vindt Phil saai. Hij houdt van zingen. In het begin van de band schreeuwde Phil meer dan dat hij zong. De laatste jaren heeft hij gewerkt aan zijn zangstem. Josh had andere ideeën en manieren om mee te werken. Bekend van zijn werk met Lamb of God en andere zware metalbands, niet te horen op de radio, bleek hij de ‘heavy’ persoon die we zochten. Onze sound klonk nog nooit zo goed. Uiteraard is het niet zo dat hij met kant en klare songs binnen kwam. We zijn geen Justin Bieber.

Jullie zijn de 40 gepasseerd, begint de ouderdom al mee te spelen?
Vroeger was ik bang om ouder te worden. Maar op mijn 42ste, speel ik harder dan ooit. Phil ook, zijn stem was nog nooit zo krachtig. Tijdens de vorige tour sloeg ik zo hard dat mijn drumstok brak, mijn titanium tand raakte en een schedelbreuk opliep. Ik denk niet dat je slechter gaat spelen naarmate je ouder word. Bovendien draag ik niet echt zorg voor mijn lichaam. Tijdens het touren uitgaan, mensen ontmoeten en elke nacht dronken worden.

De muzieksmaak van jullie frontman blijkt heel divers. Komt daarom misschien de kalme kant van zijn vocalen naar boven?
Dat zou hem zeer oppervlakkig maken. Phil heeft een slechte naam online, maar niemand weet hoe aardig hij is. Hij houdt van pop zoals Taylor Swift, maar vroeger luisterde hij naar metal à la Carcass. Wanneer je ouder wordt, luister je niet altijd meer naar hetzelfde. Je kan niet elke dag appeltaart eten. Hij heeft ontdekt dat hij goed kan zingen. Na 15 jaar is het ook makkelijker om eens wat anders te doen. Dat is juist punk-rock. Iets doen wat niet iedereen verwacht. Online krijgen we zo veel kritiek, maar daartegenover staan weer een hoop nieuwe fans. Gelukkig maar, anders konden we niet meer op tour.

Phil en Oli zijn live de opvallendste mannen binnen de band maar bij jou is de manier van drummen dan weer opmerkelijk?
Klopt, ik speel als een jazzdrummer. Zo heb ik het geleerd. Er komt veel techniek bij kijken maar het grote voordeel is dat je meer asymmetrisch kan drummen. Gevarieerder. Al jaren oefen ik elke dag één uur, tijdens het drinken. Normaal kan ik trouwens niet spelen, dat zou hetzelfde zijn als een T-Rex met drumstokjes.

De laatste tijd hebben veel bands maar weinig te melden. Ondanks de muzikale koerswijziging brengen jullie nog altijd een sterke boodschap.
Zelf hou ik me er niet zo mee bezig. Laat mij maar achter de drums zitten. We hebben een geweldige frontman die zijn woordje klaar heeft. Regelmatig komt hij naar ons toe over iets wat hem persoonlijk dwars zit. Daar hebben we het dan over. Maar het is nog nooit voorgekomen dat we het niet eens zijn. We komen dan ook goed met elkaar overeen. Er zijn genoeg bands waar de ego’s flink botsen. Bij ons is dat niet.

Ten slotte nog een belangrijke vraag. Hoe vind je zelf dat metal evolueert?
Ik hou van alle wegen dat metal inslaat. Het is spannend. Zonder internet kon je nog volgen hoe de muziek evolueerde. Nu kan dat niet meer, er zijn verschillende genres binnen een genre en dat is alleen maar goed. Vooral op een festival, vroeger klonken veel bands hetzelfde. Dat is nu wel anders.

Na het interview klimt Jason direct achter zijn drumkit om wat tips te geven aan hun tourmanager. Benieuwd naar de show in de Melkweg, lees het verslag hier.