Even leek het erop dat Alter Bridge het kind van de rekening zou worden. Met de succesvolle reünietour van Creed en de soloalbum plannen van Myles Kennedy zag de toekomst er voor Alter Bridge fans er op het oog somber uit. Gelukkig blijkt niets minder waar want met AB III levert de band gewoon hun beste album tot nu toe af.

En dat is best opmerkelijk omdat het debuut One day remains en opvolger Blackbird al niet bepaald misselijke albums zijn. AB III is echter de perfecte combinatie tussen beide voorgangers. De hartstochtelijke refreinen en melodieën waar One day remains vol van staat (en op Blackbird toch wel een beetje gemist werden) zijn op AB III weer in ere hersteld. De combinatie van die melodieën met de vette gitaarriffs van Mark Tremonti en de magnifieke sound van het album is verbluffend. Voeg daar ook nog eens de fenomenale stem van Kennedy aan toe en je hebt simpelweg een wereldplaat.

De veertien songs op dit album zijn stuk voor stuk ijzersterk. Zwakke momenten zijn er niet te vinden. Opener Slip to the void (geweldig intro) en de single Isolation zetten direct de toon maar het album barst pas echt los vanaf het prachtige Ghost of days gone by. Daarna vliegen de machtige gitaarriffs, catchy refreinen en melodieën je om de oren met in de hoofdrol Kennedy die gewoon laat horen de beste rockzanger van dit moment te zijn. Het ene nummer is nog mooier dan het andere en hebben allen een hoog meezing gehalte waardoor ze het live goed zullen doen.

Eigenlijk is AB III een groot hoogtepunt waardoor het moeilijk is een favoriet nummer te kiezen. Still remains, Wonderful life, Show me a sign, Breathe again, Coeur D’Alene, Life must go on en het wonderschone Words darker than their wings zijn allen pareltjes. Ik vraag me af hoe Alter Bridge dit album ooit zou kunnen overtreffen. Maar voorlopig hoeven we ons daar geen zorgen over te maken. AB III staat als een huis en zal de komende weken niet uit mijn cd-speler te branden zijn. CD van het jaar! Zonder enige twijfel.