[singlepic id=13369 w=320 h=240 float=right]Ondanks dat het niet uitverkocht is, is het druk bij het Klokgebouw in Eindhoven als we een plekje zoeken in de nieuwe parkeergarage. Een diversiteit aan bezoekers tuigt naar de ingang en zoekt verwachtingsvol een plekje in de grote zaal. Er wordt nog snel wat gedronken en dan gaan de lichten uit. Een gejuich stijgt op als de mannen van Black Stone Cherry het podium opkomen. Het enthousiasme geldt natuurlijk voor deze stoner/metal band uit de USA, maar de aanvang van het voorprogramma betekent ook een stapje dichter bij Alter Bridge.

Black Stone Cherry trapt stevig af. Een dreunende bas voert de boventoon in een stampend geheel van gitaren en drums. Zanger Chris Robertson heeft een stemgeluid waar menig rockzanger jaloers op zal zijn. Warm, vol en met een geschuurd randje. Echter is hij vandaag niet helemaal goed bij stem en dat is met momenten goed te horen. Hier en daar vliegt hij uit de bocht en de hoge noten worden snel afgerond. Als een echte artiest lost hij dit op door het publiek te laten zingen of een octaafje lager te gaan. Naarmate het optreden vordert lijkt zijn stem wat meer op te warmen en dan is het eigenlijk zonde dat de tijd er alweer opzit. Black Stone Cherry laat een vol bombastisch geluid horen, scheurende gitaren, een stevige drum en een soms twijfelachtig contrast met de zoetsappige teksten. De band is energiek en vol enthousiasme. Ze rennen van links naar rechts en roepen herhaaldelijk om de handen de lucht in te steken. Black Stone Cherry weet het publiek zeker te amuseren maar inmiddels is het gros aan bezoekers aan het wachten op wat er hierna komen gaat. En dat duurt dan ook niet lang meer…

[singlepic id=13386 w=320 h=240 float=left]En precies volgens schema maken de mannen van Alter Bridge om half tien hun opkomst. Een luid gejuich en applaus denderen door de zaal. Het wachten wordt beloond. Terwijl de eerste noten van ‘Slip to the Void’ door de zaal klinken, lopen de mannen het podium op. Al snel blijkt dat Zanger Myles Kennedy duidelijk een goede dag heeft. Alle hoge noten worden gepakt, hij bespeelt het publiek als een ware entertainer en geniet zelf zichtbaar met volle teugen. Het charisma dat deze man uitstraalt is niet te ontkennen. Een prettige afwisseling tussen nieuwe nummers zoals ‘Ghost of days gone by’, ‘I know it hurts’ en ‘All hope is gone’ en oude klassiekers als ‘Blackbird’, ‘Broken wings’ en ‘White knuckles’ maakt dat iedereen in het publiek zijn keel kan schrapen en meezingen. Echter blijft het geluid de eerste drie nummers wat dof en rommelig; werk aan de winkel voor de geluidtechnici. Gelukkig wordt dit snel herpakt en is er nog ruim de gelegenheid om te genieten van de strakke gitaarpartijen en snerpende solo’s van Mark Tremonti. Regelmatig wordt het publiek gevraagd om mee te zingen, wat ook uit volle borst wordt gedaan. Als Myles Kennedy een akoestische gitaar te hand pakt en plaatsneemt op een kruk gaat er een verwachtingsvolle zucht door de zaal; dit kan niet anders dan briljant worden. Hij start met ‘Wonderful life’ en gaat vlekkeloos over in ‘Watch over you’. Hulde voor de metalband die kippenvel veroorzaakt bij zijn publiek!

[singlepic id=13376 w=320 h=240 float=right]Als de mannen na een dik uur het podium verlaten, is het al snel duidelijk dat ze nog terug komen. Gejuich, geschreeuw en applaus. En daar zijn ze weer. ‘Open your eyes’wordt gevolgd door duelerende gitaarsolo’s van Myles Kennedy en Mark Tremonti. Indrukwekkend, maar na tien minuten heb ik het wel gehoord en hoor ik liever nog een extra nummer in de korte tijd die ons nog rest. Alter Bridge sluit af met de klassieker ‘Rise again’ en voor de laatste keer deze avond geniet het publiek met volle teugen. En bij het laatste akkoord rest ons nog één ding; We want more! Oh, We’ll always want more!

[nggallery id=1108]

[nggallery id=1109]