Vrijdag is niet altijd de juiste dag om de weg op te gaan om een concertje te pikken. Ook vandaag, The man eating treevrijdag de dertiende, niet. De reis vanuit Vlaardingen naar Eindhoven blijkt op een vrijdagmiddag/-vooravond twee keer zo lang te duren. Op het programma staat het concert van Amorphis, maar zeker ook The-Man-Eating Tree die in het voorprogramma zal spelen. We komen ook geen tel te laat, want bij het betreden van de muziekzaal in Dynamo ontsnappen de eerste noten van de avond de versterkers en boxen. The Man-Eating-Tree start met de eerste single afkomstig van het vorig jaar uitgebrachte Harvest, de tweede cd van de band. Ik weet niet of iedereen al bekend is met The Man-Eating-Tree; het is echter wel al druk in de zaal en het publiek reageert positief op het wat ingetogen, maar zeer krachtige geluid van de band. De atmosferische, melancholische metal met daaraan het geluid van zanger Tuomas Tuominen rolt de zaal in en lost bij mij de herinneringen van een vervelende autorit meteen op als Finse sneeuw in een Hollandse winter. Het tweede nummer vanavond Armed komt eveneens van de cd Harvest. The Man-Eating-Tree bouwen echter het optreden evenwichtig op met nummers van beide cd’s. Van Vine worden onder andere Amended en Of Birth For Passing gespeeld. Met Code Of Surrender sluiten de vijf heren en ene dame het concert af. Altijd blij als mijn favorieten toch gespeeld worden en ik fantaseer dat ze dit nummer speciaal voor mij ten gehore brengen. Ten opzichte van het concert in 2010 toen ze mij overweldigde met hun muziek in Zoetermeer, moet ik zeggen dat ze als band qua muziek als performance goed gegroeid zijn. Niet alleen de nummers op hun tweede cd zijn krachtiger en hebben een meer volwassen geluid, ook op het podium overtuigen ze meer. Met het door Tuomas uitgesproken ‘slaap lekker’ verbindt hij zich sowieso aan het publiek. Wordt het niet eens gewoon tijd dat deze band zijn eigen tour gaat maken?

leprousHet Noorse Leprous tourt ook met Amorphis. Deze Noorse band die in 2001 is opgericht en ondertussen twee cd’s op hun naamheeft staan, dendert met veel energie en beweging het podium op. De bandleden bewegen krachtig en synchroon op de tonen van de muziek. Helaas is dit niet van lange duur. Het lijkt wat in te zakken. Rood lijkt een soort code te zijn binnen de band. Elk lid heeft een rood accent in de kleding wat qua presentatie goed overkomt. Zanger Einar Solberg heeft een theatrale kop met dreads die hij regelmatig flink de lucht in gooit. Hij komt bij sympathiek over maar kan mij live niet helemaal overtuigen. Zijn zang is in principe goed (soms klinkend als Muse) maar de schreeuwpartijen niet. Het publiek om mij heen reageert echter heel enthousiast. Omschrijvingen van hun muziek als avantgarde en progressieve metal komt wel terug in de nummers. Hoewel de website van Dynamo vermeldt dat de band hun geluid beschrijft ergens tussen Pain Of Salvation, King Crimson, Devin Townsend en Opeth komt dat bij mij vanavond niet over. Hun nummers zijn ‘gangbaar versus onregelmatig’, ‘chaos versus ritme’ en wellicht ‘genialiteit versus waanzin’. De jongens kunnen echter wel spelen en zijn, binnen de onregelmatigheid van hun nummers, uiterst goed op elkaar ingespeeld. Dat bij mij de aandacht wat wegviel wil niet zeggen dat Leprous minder goed zou zijn. De zaal was bij het spelen goed gevuld en reageerde enthousiast.

Dan is het tijd voor de headliner van vanavond. Na het optreden dat ik op Graspop in de Amorphisbloedhete tent mocht meemaken, ben ik vol verwachting vanavond. De prachtige hoes van de laatste cd The Beginning Of Times is fraai verlicht terwijl een intro langzaam aanzwelt. De temperatuur is er niet naar in de zaal, maar je zou je bijna wanen in een desolaat landschap waar het water je weg naar het eiland verspert. Met Song Of The Sage van The Beginning Of Times begint Amorphis zijn kunstje te vertonen. Tomi schittert, mede door zijn hesje met glitters aan de voorkant. Wat meteen helaas opvalt is dat de zang moeite heeft om boven het geluid van de instrumenten uit te komen. Gelukkig wordt dat later in het concert recht getrokken, maar dat zou natuurlijk meteen goed moeten klinken. De overige jongens staan bescheiden op het podium. Aan de ene kant heeft dit natuurlijk iets ontwapenends, maar Amorphis speelt hier voor een bijna uitverkochte zaal met een enthousiast publiek. Tomi fungeert als boegbeeld uiterst goed. Beweeglijk en behendig balanceert hij op de muur van geluid. Wanneer het publiek mag kiezen uit de nummers Against Widows en On Rich And Poor wint eerstgenoemde nummer van de cd Elegy vanavond. Het publiek, intussen opgewarmd en in de ‘mood’ reageert goed. Dit komt mede door het lekkere tempo en de polka-invloeden van het nummer. Sampo, Sky Is Mine en You I need worden gespeeld en de heren genieten zichtbaar van het optreden. Hoewel Tomi niet de enige is die goed kan zingen en grunten, vind ik het toch een prachtig gezicht wanneer hij afwisselend de melodie zingt en grunt alsof het uit zijn tenen komt. Dat geluid, die mix, samen met het heftige geluid van de band maakt Amorphis voor mij heel bijzonder. Santeri Kallio als een van de stille krachten in de band krijgt de aandacht wanneer zijn introspel op de keyboards slechts verlicht door een spot de zaal vult. Bijna Amorphisreligieus zoals Santeri daar neergezet wordt. Als de band Pussy van Rammstein in een versneld tempo inclusief grunt inzet, is dat wel heel verrassend. Hoeft van mij persoonlijk niet, maar het is wel een mooi aanzetje tot Vulgar Necrolatry van de debuutcd The Karelian Istmus uit 1993. Een stuk death-/thrashmetalgeschiedenis van de band. De setlist van vanavond kent wat dat betreft een mooie dwarsdoorsnede van het repertoire van de band van de afgelopen twintig jaar. Ook van de cd’s Tales From The Thousand Lakes, Am Universum en Eclipse worden nummers gespeeld. In het hele plaatje mis ik wel een beetje de cd Silent Water (of ik moet me echt grondig vergissen). Na de hitsingle Silver Bride wordt het optreden afgesloten. Het publiek in Eindhoven wil vanavond echter meer en gelukkig wordt aan dit verzoek voldaan. Ondertussen stelt Tomi de medebandleden nog even één voor één voor. Met House Of Sleep, dat in de refreinen door het publiek wordt meegezongen, eindigt deze avond echt. Het is dan ongeveer twaalf uur dat we weer in de auto stappen. Ik heb genoten, de mensen om mij heen hebben genoten en Amorphis heeft laten zien dat zij goed een set neer kunnen zetten. Ik ben blij dat ik erbij mocht zijn.

[nggallery id=1191]

[nggallery id=1192]

[nggallery id=1193]