Op 28 april 2012 traden Amplifier en Anathema op in Paradiso, Amsterdam.

Amplifier ken ik al sinds de uitgave van hun debuut CD. Daarop brachten ze hypnotiserende space-rock ten gehore, een ideale kruising tussen Hawkwind en Pink Floyd. De derde schijf van Amplifier, het conceptalbum The Octopus, is eind 2011 verschenen en tot stand gekomen middels ‘crowdfunding’. Fans werden per mail en via de website opgeroepen tot het spenderen van een bijdrage om de kosten van studio, totstandkoming van een boek en de verspreiding van het album te dekken. Een zeker risico, omdat je maar moet afwachten wat voor resultaat dat oplevert. Aan Amplifier was het overigens goed besteed want het resulteerde in een album dat past in de traditie van alternatieve rock die met name door Pink Floyd is vormgegeven. The Octopus is overigens in zijn geheel hier te beluisteren.

Vlak voor de band met Anathema op tournee ging kreeg Amplifier een tegenvaller te verwerken. Medeoprichter en bassist Neil Mahony besloot na tien jaar samenwerking uit de band te stappen. Hij wordt op vier snaren vervangen door bassist Magnum, een oude bekende van de band. Meer is nog niet bekend over de goede man, die zich op het podium achter een zonnebril verschool.

Door gebrek aan OV-fietsen op Amsterdam Centraal en problemen met openbaar vervoer kom ik aan bij Paradiso als Amplifier al aan zijn eerste titel bezig is. Ik was uitermate nieuwsgierig naar deze band, die ik nooit eerder live heb zien optreden. Misschien waren mijn verwachtingen wat hooggespannen, of komt Amplifier als support act niet uit de verf, maar naar mijn gevoel maakt de band een wat flegmatieke indruk. Interactie met het publiek is er weinig. De composities worden goed uitgevoerd maar missen de grandeur die je op de studio schijven hoort. Ik weet het: het is een ondankbare taak om een concert te openen, maar ik had toch gehoopt dat deze kleine set met iets meer overtuiging en wat minder plichtmatig zou zijn afgewikkeld.

Na afloop van hun set helpen de bandleden bij het afbreken van hun muziekinstallatie. Niet uitzonderlijk, altijd weer aandoenlijk. Het toont de gedrevenheid en de eenvoud waarmee sommige bands hun muziekpassie benaderen. Ik hoop op een herkansing voor Amplifier als hoofdact.

Setlist
1. Continuum
2. Panda
3. Motorhead
4. The Wave
5. Interglacial Spell
6. Interstellar
7. Neon

Band
Sel Balamir – Gitaar, zang
Matt Brobin – Drums
Magnum- Bass
Steve Durose – Gitaar, vocals

Als Anathema aan de beurt is, is de zaal zo goed als vol. Aangezien dit voor mij de eerste kennismaking met de band is, ontbreken mij herkenningsmogelijkheden met studiowerk of eerdere optredens van de band. Ik hoop dat de lezers mij mijn eventuele ondeskundigheid willen vergeven.
Vóór de band het podium betreedt, wordt “A New Machine Part I” van Pink Floyds CD “A Momentary Lapse Of Reason” afgespeeld. Al bij de openingstitel, Untouchable 1 en 2, zingt het publiek en komt de stemming er goed in.
De muziek van Anathema is te omschrijven als experimentele, alternatieve rock, die subtiel en meeslepend wordt uitgevoerd. Anathema speelt lange composities in trage tempi die herhaaldelijk eindigen in muzikale climaxen waarbij je de rillingen over de rug lopen. Qua sfeer en thema’s is Anathema vergelijkbaar met Pink Floyd, Fates Warning, Jeff Buckley en Radiohead. Anathema verrijkt zijn muziek veelvuldig met de vrouwelijke begeleidende zang van Lee Douglas. Ze staat echter niet bij elke titel op het podium, wat de afwisseling ten goede komt. Anathema is een band die bestaat uit leden van twee families en dat is bijzonder. Het lijkt een bindend effect te hebben op de leden, wat tot hechte muzikale vertolkingen van de titels leidt.

Hartverwarmend zijn de pogingen van zanger-gitarist Vincent Cavanagh om Nederlands te praten. In Nederlands met zwaar Engelse tongval maakt hij duidelijk dat het niet meeviel om een setlist van 2 uur samen te stellen voor een band die “al 9 cd’tjes heeft gemaakt.” Hij probeert bassist Jamie Cavanagh aan te sporen een duit in het zakje te doen maar die beperkt zich tot een bescheiden “Hij is best goed hè?”.

Er is een goede wisselwerking tussen band en publiek, dat uitbundig meeklapt
met “Thin Air” dat ook vocaal mooi wordt ingekleurd. Later in de set roept Daniel Cavanagh iedereen in de zaal op de zaal met mobiele telefoons te verlichten. De zaallichten worden gedoofd en telefoons opgestoken – een bijzonder moment.

Tijdens “Internal Landscape” is er een zeldzaam voorval. De band raakt het muzikale spoor bijster. Daniel grijpt in en legt de band stil. Hij roept in de microfoon: “Stop! That went wrong and somehow got worse.”
Verbaasde blikken op het podium en in de zaal. Alleen zanger Vincent Cavangah tokkelt zachtjes door. Er worden een paar woorden gewisseld op het podium tussen gitarist Daniel en bassist Jamie. Dan herpakt de band zich. Applaus.

Meer bijzondere momenten volgen. Twee passen van mij verwijderd is één van de fans zichtbaar ontroerd als “Internal Landscapes” klinkt. Tranen biggelen over zijn wangen. Even tevoren had iemand een bierviltje met een bericht er op aan gitarist Daniel overhandigd. Die las het aandachtig, knikte begrijpend en legde het op zijn monitor. Op één of andere manier wordt het bericht doorgespeeld, want nadat “Internal Landscapes” is afgelopen komt de podium assistent achter de coulissen vandaan en overhandigt de betraande fan een fles water. Die lijkt helemaal ontdaan door dit gebaar. De naam van de stage hand was overigens Jord Otto, gitarist van Revamp.

Wat stond er nu op het viltje? Na afloop spreek ik de ontroerde fan aan. Hij vertelde dat een vriend van hem anderhalve maand voor het concert was overleden. Hij heeft zijn kaartje geërfd. Dat had hij op het viltje geschreven. Eigenlijk had hij hier niet moeten zijn, maar iemand anders.

Het tekent de intimiteit van de avond en warme band die de muzikanten met hun toehoorders onderhouden. Het directe contact met de fans lijkt hoe dan ook gemeengoed te zijn bij Engelse bands. Dat is zeer te waarderen.

Anathema heeft me weten te pakken vanavond. Ik ga me eens verder verdiepen in dit bijzondere gezelschap.

Setlist
1. Untouchable Part 1
2. Untouchable Part 2
3. Lightning Song
4. Thin Air
5. Dreaming Light
6. Deep
7. Emotional Winter/Wings Of God
8. A Simple Mistake
9. Storm Before The Calm
10. The Beginning Of The End
11. Universal
12. Panic
13. The Lost Child
14. Internal Landscapes
15. Closer
16. A Natural Disaster
17. Fragile Dreams

Band
Vincent Cavanagh – zang, gitaar
Daniel Cavanagh – lead gitaar, zang
Jamie Cavanagh – bassist
John Douglas – drums
Lee Douglas – zang

[nggallery id=1374]