Analogue Wave komt uit Ierland en leveren met hun EP Hope een redelijk staaltje elektronica af.

Analogue Wave laat op Hope vooral horen wat ze vinden van Trump en de Brexit. De albumtitel is dus sarcastisch. Dat is iets wat de Engelsen zeer goed snappen. Wat de Ieren ook goed snappen is elektronische muziek. Één van de pioniers van ambient, drill’n’bass, jungle en IDM Aphex Twin komt er vandaan en dat betekent dus een EP vol invloeden van de beste man uit Limerick. Gelukkig heeft het duo Del Chaney (vocals/songwriting) en Andy Sneyd (songwriting/ production) hun schuurpapier thuis laten liggen want de geest van AFX is er wel maar hangt er niet als een opgewarmde wollen handdoek overheen. De zoemende bas laat een veelbelovende duistere ondertoon klinken waardoor de naam Public Memory te binnen schiet. De muziek doet denken aan Massive Attack met als producer Aphex Twin en als zanger iemand die niet door is naar de tweede ronde. De stem van Chaney is niet interessant en geeft het geheel een beetje een oudbollig karakter. Mede daardoor is de remix van landgenoten Tuath beter dan het origineel. Effecten op de vocalen geven net dat vreemde tikje en waar een breakbeat-kunstenaar als Venetian Snares de beat allang en breed uit het oog verloren zou hebben, houdt Tuath de beat goed in het zicht te midden van het breakbeat geweld. De remix van het nummer Mezkal door dreampop groep Ummagma is aardig met wat vrouwelijke vocalen maar meer ook niet.

Conclusie: Analogue Wave heeft een goede sound, uitdagende ideeën maar de muziek lijkt om de zang heen gebouwd te zijn en dat is nu juist het zwakke punt van dit duo. De remix van Tuath is daarentegen nergens zwak en die zet ik graag nog een keer op.

Op een schaal van 1 tot 10:

7.5

https://analoguewave.bandcamp.com/