Het is opvallend rustig aan de kassa en aan de deur van de Effenaar als ik naar binnen loop. Er schijnen tussen de 500 en 700 kaarten in de voorverkoop verkocht te zijn, dus de grote zaal is bij lange na niet uitverkocht. Binnengekomen wordt dit bevestigd: een kwartiertje voor aanvang en de zaal ziet er maar magertjes gevuld uit.

[singlepic id=6473 w=320 h=240 float=right]Zoals gewoonlijk verstomt de muziek van de DJ punctueel, en langzaam vervaagt de muziek van Radiohead uit de speakers, terwijl er iemand het podium op loopt. Dit blijkt niet de eerste support act te zijn, maar iemand die de support act aankondigt. Iemand, die zijn waardering voor Radiohead niet onder stoelen of banken steekt. Iemand, die zegt dat er maar weinig mensen kunnen tippen aan Radiohead. Iemand, die zegt dat Petter Carlsen dat wel kan. “Een gewaagde uitspraak”, gaat er door me heen…

Groot is dan ook mijn verassing als blijkt dat de uitspraak gefundeerd is: bij tijden komt de stem van Petter dicht in de buurt van de zang van Radiohead, terwijl ook het melancholische sterk in zijn muziek vertegenwoordigd is. Voeg daarbij een gitaargeluid, wat af en toe bijna hypnotiserend over de zaal heengaat, en het plaatje is compleet: respect voor deze Noorse zanger die in z’n uppie, met alleen een gitaar in z’n armen, de aandacht volledig naar zich toe weet te trekken!

[singlepic id=6485 w=320 h=240 float=left]Ruiger en onstuimiger komt de volgende band over: het uit Duitsland afkomstige vijftal Long Distance Calling. Instrumentale rock, met psychedelische en progressive rock elementen, is hoe ze zelf hun muziek omschrijven. Post rock of New art rock, ze hangen er zelf liever geen label aan. Wat ze wel doen, is flink tekeergaan op het podium door er een energieke show neer te zetten. Mooie bijkomstigheid is, dat de zaal intussen ook al een flink stuk voller begint te lopen, en vooral vooraan wordt het intussen dringen om een plaatsje te krijgen.

[singlepic id=6507 w=320 h=240 float=right]Bij aanvang van Anathema zijn de gordijnen aan de achterzijde van de zaal open gegaan, wat een teken is dat de bezoekersaantallen intussen flink gestegen zijn. Het geroezemoes verstomt als er geluid uit de PA komt: de intro van het optreden is begonnen, en als de band korte tijd later het podium betreedt, worden ze met luid gejuich door de zaal ontvangen.

Het optreden van Anathema zal zo’n 2 uur gaan duren: in de eerste helft komen de oudere nummers aan bod, terwijl de laatste helft kompleet gewijd is aan hun laatste album: dit zal integraal gespeeld worden.

Wat valt er verder allemaal over te zeggen? Dit was mijn tweede ontmoeting met de band, en net zoals de eerste zetten ze een show neer welke de muzikale perfectie van een optreden van Pink Floyd benaderd. Natuurlijk horen de verplichte “stoere poses” op het podium er bij, maar verder draait het om waar het allemaal om gaat: muziek…

[nggallery id=521]

[nggallery id=522]

[nggallery id=523]