Het kan niet gezegd worden dat het rond Anathema zeven jaar stil is geweest, want daarvoor heeft de band veel te veel opgetreden. Wel heeft het zeven jaar geduurd voordat de opvolger van “A Natural Disaster” in de schappen ligt. Het grote verschil met het verleden zit hem in de boodschap. Deze keer gaat het (onder andere) over liefde en de acceptatie van de dood in plaats van zoiets als het nemen van een pijnlijk afscheid en de verwerking van het verlies. Dat daardoor de muziek van kleur veranderd is logisch en erg mooi om te horen. Het is even wennen, maar daarna ontbloeit “We’re Here Because We’re Here” tot de parel die het werkelijk is. Bij een band als Anathema kun je niet spreken van ‘het beste album’, want daarvoor zijn er teveel albums te goed. “We’re Here Because We’re Here” behoort echter tot één van de sublieme uitblinkers. Heerlijk meegezogen worden in een prachtige ballad als ‘Dreaming Light’. Het luisteren naar de prachtige duo zang tussen Lee en Vincent tijdens ‘Everything’. Het melancholisch aandoende ‘A Simple Mistake’ die heerlijk ontbrandt op het einde. Het meeslepende (bijna orkestrale) ‘Universal’ en het indrukwekkende instrumentale ‘Hindsight’. Al deze nummers bewijzen de klasse van deze band. Hoewel “We’re Here Because We’re Here” typisch Anathema is (zoals bijvoorbeeld ook duidelijk te horen is in de opbouw van ‘Angels Walk Among Us’) bevat deze plaat die unieke eigenschap die een klassieker (in wording) heeft. Dit album groeit elke keer als je hem draait. Met deze plaat gooit Anathema in ieder geval het aloude idee dat muzikanten depressief moeten zijn om goede muziek te maken definitief in de prullenbak. Wat een wereldplaat!

En nee, de discussie of Anathema nu wel of niet lijkt (meer is gaan lijken) op Porcupine Tree (omdat Steven Wilson de plaat heeft gemixt) wordt hier niet gevoerd.