Metal en sciencefiction zijn goed te fuseren. Bands als Fear Factory en het recentere Vektor hebben naast goede tekstuele ideeën, ook verdomd goede muziek gemaakt en dat heeft ze geen windeieren gelegd. Het uit Parijs afkomstige The Antigone Project heeft met tweede album Stellar Machine geprobeerd om zich bij het groepje sci-fi metal te scharen en dat lukt bijna.

Bandleider en neurowetenschapper Frederic Benmussa houdt van sciencefiction. Onder de naam Antigone Project heeft hij met Stellar Machine die liefde met zijn andere liefde (muziek) gecombineerd en is er een mooie conceptplaat(?) geboren die, als we het over muziekstijl hebben, ergens tussen Porcupine Tree, Radiohead en progressieve metal ligt. Elektronica en harde gitaarriffs wisselen elkaar af en zorgen niet voor een industriële boem-tsjj sfeer maar meer een kosmische sfeer met sterren en zo. Het album staat vol goed gevonden samples (alsof de plaat vastloopt bijvoorbeeld) en ademt soms zelfs een shoegaze sfeer uit. Een nummer als Mantra Nebulae begint heel raar en freaky en eindigt in een wolk van roze ruimte mist. Het beste nummer is Schizopolis, een funky intro, een mooi refrein, meer is er niet nodig. Wat helemaal niet nodig is, is een advertentie aan het einde van het titelnummer, in de vorm van een stewardess die je bedankt voor de reis en daarna doodleuk zegt dat je meer muziek online en via de sociale media kunt vinden. Overbodig.

Steller Machine is een redelijke plaat met een paar goede songs, het merendeel is net niet interessant genoeg om zich aan te sluiten bij het interstellaire koninkrijk der Ruimte metalen.

Op een schaal van 1 tot 10:

6