[singlepic id=10811 w=320 h=240 float=left]Tegen de tijd dat de kleine zaal van de Effenaar open gaat staan er maar weinig mensen buiten te wachten. Snel haal ik mijn kaartje op en ga ik naar binnen.
De kleine zaal vult zich snel met, zo lijkt, familie van de artiesten die vanavond optreden wat snel opgevolgd wordt door het meer jongere publiek. Het podium is mooi aangekleed met bloemetjes, grasmatten en schapen wat mij erg nieuwsgierig maakt naar deze avond.
Wanneer de eerste artieste Isabelle Amé het podium betreedt is het al gezellig druk. Het eerste nummer laat gelijk zien en voelen waar deze dame toe in staat is. Lekker vrolijke en uptempo nummers volgen elkaar op. Het publiek blijft echter nog wat terughoudend en laat de muziek op zich inwerken. Naarmate de set vordert weet Isabelle met haar band de aandacht van de bezoekers vast te houden en wordt er zelfs meegezongen. Om response van het publiek hoeft niet gevraagd te worden want dat geven ze vanzelf. Wat opvalt is dat de catchy nummers een behoorlijk hoog Miss Montreal gehalte hebben maar dan met een twist wat ik persoonlijk erg fijn vind klinken.
Na een set van 6 nummers sluit Isabelle af met het toepasselijk nummer “Not Leaving”. Een wat ingetogener nummer wat je met een “feel good” gevoel achterlaat.

[singlepic id=10826 w=320 h=240 float=right]Als Ape Not Mice het podium betreden reageert het publiek hier gelijk op met luid gejuich en applaus. Een heerlijke sfeer om als band in terecht te komen op een avond als deze. Het is dan niet voor niets de albumpresentatie van hun eerste album “Every Stain Tells a Story”
De jazzy nummers met een hoog funk gehalte die de band spelen klinken erg fijn in het gehoor. Vooral nummers als ”Like Yeah” en ”Spotty Nose” blijven hangen door de hilarische manier waarop ze gebracht worden. Op momenten waarvan je het niet verwacht sta je ze gewoon mee te zingen of spoken ze gewoon weer rond in je hoofd.
Frontvrouw Diede weet het publiek te entertainen en hoeft weinig moeite te doen om het publiek mee te krijgen. Wanneer zij vraagt of er iemand in de zaal zin heeft in wijn maar het moet een man zijn worden er 3 vingers de lucht in gestoken. één man wordt gevraagd het podium te betreden en wordt omgedoopt tot “Larry”.
Duidelijk is het dan ook voor wie het publiek gekomen zijn. Goed kan je merken dat de hele band er lol in heeft om hun album te presenteren en het enthousiasme straalt ervan af. Veel te snel vliegt de avond voorbij en wordt er door Diede aangekondigd dat zij alweer bij het laatste nummer zijn aangekomen. Het publiek wil meer en schreeuwen daar zelfs zo hard om dat de band niet eens de kans krijgt om het podium voor heel even te verlaten. Ze geven hen nog 2 nummers en verlaten het podium onder een luid applaus.
Ape Not Mice wordt nog een laatste keer het podium opgevraagd om hen het eerste exemplaar te overhandigen van hun kers verse cd. Zij besluiten daarom om nog 1 laatste nummer te brengen. Er wordt dan ook aan het publiek gevraagd welk nummer zij nog een keer willen horen. Na wat heen en weer gevraag wordt het toch “Grace Kelly” Nog een laatste keer kan er gedanst worden op de muziek en laat de band ons achter.
Ik loop De Effenaar uit met een voldaan en happy gevoel, de zomer in mijn bol en het nummer “Like Yeah” zingend.

Setlist Isabelle Amé: Dreams of Johny O – Not Happening – Backseat of My Car – People I Love – The Grass – I Like It – Not Leaving.

Setlist Ape Not Mice: The Smartest Girl – Beer ’n Skittles – Singing in The Sun – The Spotty Nose – Travelers – Morning’s Blue – Price Tag – Grace Kelly – Utter Joy On Open Sea – Like Yeah – Feelgood For Sale – U.F.O. – Larry – Devil May Care – Arm In Arm – Glitterman – Spotty Nose – Grace Kelly

[nggallery id=880]

[nggallery id=881]