De grote zaal van 013 is matig gevuld als ik om 19:15 binnen stap en gelukkig is het programma een half uurtje verschoven zodat ik niets van het eerste optreden hoef te missen.

[singlepic id=13938 w=320 h=240 float=left]Het eerste optreden van vanavond wordt gegeven door het uit Taiwan afkomstige Chthonic. Eerder dit jaar brachten zij het album Takasago Army uit en hoewel dit mijn eerste kennismaking was, ben ik zeer gecharmeerd van wat men liet horen. De heren en dame staan in het begin wat onwennig op het podium maar vinden al vlug hun draai zodat ze hun melodieuze black metal doorspekt met traditionele muziek ten gehore kunnen brengen. Het is juist deze mix die deze band zo interessant maakt en zodra zanger Left Face Of Maradou dan ook de Chinese viool oftewel de Erhu voor de dag haalt, zie je het publiek enthousiast worden. Na zo`n 40 minuten is het al weer gedaan maar voor de zanger is dit ook lang genoeg want hij heeft zichtbaar moeite om de hoge screams eruit te persen. Toch was dit optreden zeer de moeite en een verrijking voor de melodieuze metal.

Dat Warbringer uit een heel ander vaatje tapt is al heel snel duidelijk. Niks originaliteit, niks vernieuwend, gewoon beuken en lol maken. Want dat is wat deze jongens uit Californie doen. Old School Thrash Metal van de bovenste plank. Van t-shirt (feel the fire – Overkill) ,riffs tot Ruud Gullit snor is het plaatje compleet. Maar vooral de dol enthousiaste zanger John Kevill maakt dit optreden zeer de moeite waard.

[singlepic id=13940 w=320 h=240 float=right]En dan is het alweer tijd voor de hoofdact van vanavond en ik denk dat de Zweedse band Arch Enemy niet echt een introductie nodig heeft. Toch is niet iedereen even enthousiast over deze band en als je Internet een beetje volgt merk dat er twee kampen zijn, de liefhebbers en de haters. Onbegrijpelijk, maar gelukkig is vanavond de zaal gevuld met louter en alleen de eerste groep. Gelijk na het intro gaat men er vol gas tegenaan met Yesterday Is Dead And Gone en geeft de band alles wat men in huis heeft en geloof mij dat is niet gering. Naast een solide basis van drummer Daniel Erlandson en bassist (reus) Sharlee, hebben de broertjes Amott alle ruimte om te doen waarin ze uitblinken. Het spel valt geen moment stil en alles wordt vakkundig dichtgesmeerd met snelle, melodieuze solo’s. Als het publiek na een nummertje of vijf een rust momentje wordt gegund kondigd opper brulboei Angela een het enige “kerstliedje” van de avond aan, het sarcasme is aan het mooie koppie af te lezen als vol overgave het tegen de kerk gerichte Bloodstained Cross wordt ingezet. Na Taking Back My Soul krijgen we de drumsolo en hoewel dit technisch prima in elkaar zit bekruipt mij toch wel het gevoel dat het een beetje een herhalingsoefening is. En als ik dan toch een puntje van kritiek op het geheel moet geven is het toch wel dat de setlist geen enkele verrassing heeft en dus erg voorspelbaar is. Na Dead Eyes komt nog een solo van Chris met daarna gelijk het geweldige Intermezzo Liberte. De set wordt afgesloten met We Will Rise. De toegift bestaat uit Snowbound het onvermijdelijke Nemesis en als dan nog Field Of Desolation wordt ingezet weet je dat er weer een prachtige avond  met de beste metal band van dit moment voorbij is.

Setlist Arch Enemy: 1 yesterday is dead and gone – 2 revolution begins – 3 ravenous – 4 enemy within – 5 my apocalypse – 6 bloodstained cross – 7 taking back my soul – 8 daniel drum solo – 9 under black flags we march – 10 dead eyes see no future – 11 chris solo – 12 michael solo – 13 diva satanica – 14 no gods, no masters – 15 dead bury their dead – 16 we will rise (encore): 17 snow bound – 18 nemesis – 19 outro

[nggallery id=1150]

[nggallery id=1151]

[nggallery id=1152]