[singlepic id=7128 w=320 h=240 float=left]Het is eigenlijk puur toeval dat ik vanavond langs The Rambler kom, tijdens het fietsen nog even naar binnen kijk en zie dat het muzikale programma nog niet afgelopen is: het podium wordt omgebouwd voor de laatste band. Ik kom net van een fotoklusje vandaan, en aangezien ik mijn nieuwsgierigheid toch niet kan bedwingen loop ik naar binnen om het optreden van de laatste band mee te maken en er wat foto’s van te schieten.

De band die deze progrock avond af mag sluiten is het uit Eindhoven afkomstige Astral Travellers. De roots van deze band gaan echter veel verder terug: in de band The Lower Liveforms zitten de roots van Astral Travellers. Deze band transformeerde in 2000 tot de band Oker. Na jaren van nummers schrijven en optreden besluit de groep terug te gaan naar de roots van rock, metal en progressive, en Astral Travellers is geboren. Inspiratie wordt geput uit het werk van o.a. Porcupine Tree, Metallica, Tool en Dream Theatre, maar ook het werk van de klassiekers als Genesis, Yes en Deep Purple.

Bij aanvang van het optreden van de heren zijn er wat probleempjes met de PA-installatie, de monitor van zanger Gerben van Oosterhout werkt niet naar behoren. Ondanks dit besluiten ze toch om te beginnen, hoewel het toch snel duidelijk wordt dat technisch mankementje van invloed is op de performance: de zang komt met vlagen erg onzeker over. Gelukkig is na afloop van het nummer het euvel verholpen, de monitor wordt teruggelegd en meteen valt de groei van de zang op: krachtiger en zelfverzekerder, nee eigenlijk zoals het zou moeten…

[singlepic id=7137 w=320 h=240 float=right]Gaandeweg wordt duidelijk dat deze band niet voor de liedjes in het standaard stramien kiest: lang getrokken, complex, bombastisch en doorspekt met veel tempowisselingen zijn de kenmerken. Als liefhebber van het oude werk van Genesis (al hun CD’s staan in mijn kast) hoor ik regelmatig raakvlakken met het vroege (en beste!) werk van deze band. Opvallend is enerzijds de complexiteit van de nummers en aan de andere kant het gemak waarmee de band ze speelt. Krachtig element in het totaalplaatje is de zang: van krachtig tot uiterst ingetogen en subtiel mixt deze goed in de muziek. Van een hoge toegankelijkheidsfactor is geen sprake, het zijn geen nummers die dagen in je hoofd blijven zitten. Maar gewoon een goed optreden in een genre wat niet zo sterk vertegenwoordigd is. Ondanks af en toe heel herkenbare invloeden van andere bands, is er toch geen sprake van copy-paste: de band weet diverse stijlen samen te smelten tot een eigen geluid.

Na afloop heb ik nog een praatje met de heren gemaakt, en een CD’tje van ze mogen ontvangen. Het betreft hun laatste album The Truth Beyond, waarvan ze de productie geheel in eigen hand gehouden hebben om volledig achter de kwaliteit te kunnen staan. Slechts 5 nummers tellend duurt het toch 48 minuten. Het is geen album wat je even als relaxed achtergrondmuziekje opzet, ik ben bang dat het dan averechts gaat werken. Nee, het is een album, wat je lekker bewust op moet zetten. En een tijdje later nog eens, want dan worden de nummers steeds doorzichtiger. En krijg je er steeds meer waardering voor. Ik in ieder geval wel!

[nggallery id=583]