[singlepic id=14779 w=320 h=240 float=left]Het is 2004 als ik de Effenaar bezoek voor een optreden van Orphanage, en kennis maak met een voor mij op dat moment nog volledig onbekend voorprogramma: Autumn. Muzikaal gezien een mooie balans tussen een stroming waar toch wel meer bands op meeliften maar ook een eigen sound, toegankelijke nummers verpakt in een  optreden wat gewoon goed is en vooral de fenomenale aandachtstrekker Nienke de Jong maken dat ik me deze kennismaking niet vergeten ben. When lust evokes the curse, Summer’s end en My new time zijn dan ook absoluut geen onbekende albums voor mij. Dan komt het nieuws dat Nienke de band gaat verlaten, en vervangen wordt door Marjan Welman. Het is vaker voorgekomen dat vervanging van de frontman/vrouw het einde van een band betekent, en als het moment komt dat ik Autumn met de nieuwe zangeres live zie, ben ik dan ook erg benieuwd.

Al snel blijkt dat Marjan geen Nienke is. Waar Nienke heel expressief op het podium staat, neigt Marjan meer naar een lievere uitstraling. Waar ze echter net zo snel mee weet te verassen, is haar stem: ze is zeker een waardige opvolgster. Sterker: er komen nummers voorbij die ik pas herken als ze al een tijdje aan de gang zijn: ze probeert niet zoveel mogelijk de nummers uit het verleden te imiteren, maar geeft er ook nog eens een eigen draai aan. Als ik zo’n 2 jaar na deze verassing zie dat Autumn weer bij me in de buurt in de 013 speelt, is dit ook genoeg reden om de kans aan te grijpen om ze weer live te zien.

[singlepic id=14780 w=320 h=240 float=right]Waar normaal gesproken de optredens in de 013 vrij stipt op tijd beginnen, is er vanavond toch enige uitloop t.o.v. het op de website aangekondigde tijdstip waar te nemen. Stage01 is niet afgeladen vol, maar zeker lekker gevuld als de band met gejuich ontvangen wordt. Er is veel herkenning tussen band en publiek, wat al meteen voor een familiaire sfeer zorgt als er ingezet wordt met openingsnummer Synchro Minds. De band laat meteen horen dat we weer een show van nivo kunnen verwachten, de geluidsman heeft de band goed in zijn greep: het geluidsnivo is goed, de balans is prima en de stem van Marjan komt er mooi uit. In een show van zo’n anderhalf uur ligt het accent op het zojuist uitgebrachte vijfde album van de band Cold Comfort, en The Scarecrow, het titelnummer Cold Comfort, Retrospect, Alloy, End of Sorrow, Black Stars in a Blue Sky, Naeon en The Venamoured zijn allemaal vertegenwoordigd in de setlist. Het is jammer dat er daardoor een compromis gedaan moet worden v.w.b. de keuze in de oudere nummers: want hoewel bijv.  Satellites wel voorbij komt, is het jammer dat er geen plekje voor het immens mooie Solar Wake op de setlist is. Maar goed, je kunt natuurlijk niet alleen maar op je oude nummers blijven teren…

Na deze indrukwekkende show krijgt de avond nog een leuk einde: waar menige band zich na de show terugtrekt om later op de avond via de achterdeur weer te vertrekken, zijn Marjan, Jeroen, Jan, Jan, Mats & Jens in de zaal te vinden om iedereen te woord te staan. Zo krijgt de avond naast een familiair begin ook een dito einde…

[nggallery id=1228]