Zoals het hoort laat het rock/ metalpubliek het niet afweten omdat het regent. Het traditionele Fortarock podium bij de Affaire (het – gratis – festival tijdens de verjaarsfeesten in Nijmegen rondom het Valkhof) is druk bezocht, terwijl de weergoden niet echt meewerken. Hoewel, lekker donker weer en een stevige regenbui blijken prima te passen bij Red Fang, terwijl de zon eigenlijk helemaal niets te zoeken heeft bij Ufomammut. Vanavond blijkt ook dé avond van de geluidsman, in positieve en minder positieve zin.

De psychedelische doomrock van Ufomammut komt niet zo uit de verf zoals ondergetekende had gehoopt. Het geluid is minder indrukwekkend dan bij een concert in de zaal. De trage groove en opbouw van de nummers ontberen daarom kracht die de CD’s wel laten horen. Mogelijk door de beperkingen van de Affaire, denk je dan, maar als Red Fang later het podium bestijgt blijkt dat niet het geval. Jammer, maar Ufomammut blijft vanavond bij goede bedoelingen en die zon tijdens de set helpt ook niet echt mee aan het duistere, ‘unheimliche‘ gevoel dat we zouden moeten krijgen bij deze band.

Red Fang rockt zoals het hoort en wint vanavond. Zo overtuigend gespeeld dat de weergoden hun goedkeuring laten blijken door donkere wolken en een flinke bui (die gevoelsmatig de hele set doorgaat). Het maakt niet uit, want de heren spelen zoals het bedoeld is en het geluid staat zuiver en hard (zeker in verhouding tot Ufomammut). Zwaar aangezette gitaren, furieuze drumpartijen en lekker laag baswerk. De Amerikanen brengen het met verve. Uiteindelijk ook beloond met een flink aantal stagedivers die de show verder vervolmaken. Hoewel het soms kolderiek om te zien is wanneer een aantal van hen nogal (ogenschijnlijk) pijnlijk niet opgevangen worden. Diegenen die niet opgevangen werden dachten dan ook dat ze het zwembad indoken en dat is natuurlijk niet het geval.

Baroness speelt als laatste, maar overtuigd nauwelijks. Het afgeknepen geluid is er debet aan (veel midden, weinig laag en hoog), maar ook de muziek (b)lijkt niet opgewassen tegen het geweld van de bands daarvoor. Baroness heeft bij haar laatste werk een ommezwaai gemaakt naar meer melodieus, minder zwaar werk. Vandaag blijkt dat lastig te verteren en  neigt soms zelfs naar stadionrock van het kwade soort. Weinig diepgang en een simpele, erg traditionele opzet van nummers. Reden om de drukte te verlaten en bij een ander podium te gaan kijken. Helaas bleek dat nog minder overtuigend dan de band waar we vandaan kwamen.