[singlepic id=17885 w=320 h=240 float=left]Planet of Sound is een Pixies cover band, welke deze avond het muzikale programma mag openen. Dit project bestaat intussen al enkele jaren, en heeft inmiddels diverse bezettingswisselingen gekend. Of dit de oorzaak is dat de huidige line-up nog niet optimaal op elkaar ingespeeld is weet ik niet, maar een enkele keer in de complexe stukken gaat het een beetje mis en verliest de band de greep op elkaar. Door overigens weer snel te herstellen, dat ook. Andere kant van het verhaal is dat er niet voor gekozen is om de gemakkelijkste stukken te vertolken, en zeker het feit dat deze Eindhovense band de nodige bekenden in de zaal heeft maken het een erg gemoedelijk en intiem optreden. Dit gevoel bereikt z’n hoogtepunt als aangekondigd wordt dat in beide bands van vanavond broers zitten, en het eigenlijk een familie reunie is. De opmerking dat het meer connecties zijn dan kwaliteit dat ze in het voorprogramma staan wordt wel laconiek geuit en ontvangen, maar op het einde van het optreden blijkt dit toch duidelijk een understatement: de muziekkeuze en eigen sound maken het een aangenaam optreden om op terug te kijken.

[singlepic id=17897 w=320 h=240 float=right]Als je “Barons of Tang” op Google intypt, is de eerste hit de site van de band, met daarachter: “Melbourne’s Pioneers of Gypsy Deathcore”. En wat in godsnaam is Gypsy Deathcore? Nou, neem Balkan, Klezmer, Gypsy, Tango, Rockabilly, Metal, Zigeunermuziek, meng dit door elkaar en speel dit af op een tempo van Thrash Metal. Het gevolg is een energieke show die gedragen wordt door een ongewone mix van instrumeten (drums, percussie, gitaar, contrabas, trekzak en diverse blaasinstrumenten) en die vertolkt worden door een band waarvan iedere dokter bij de bandleden per direct “ADHD” zou concluderen. Feit is dat de ophitsfactor zo hoog is, dat de aanwezigen (The Rambler is vanavond niet bepaald echt tot aan de nok toe gevuld) toch zo dicht mogelijk naar voren gaan, dat niemand stil kan blijven staan en dat er een stemming heerst alsof er een heerlijk energiek maar ook intiem sfeertje in een huiskamer aan de gang is. Het verassingseffect van vanavond is er eentje wat ik nog niet vaak meegemaakt heb.

Helaas is het volgende verassingseffect een abrupt einde van het optreden als de trekzak het begeeft. Dit wordt niet zonder protest geaccepteerd, maar helaas is het echt waar… Dat de muziek flink in de smaak is gevallen blijkt uit de afname van CD’s bij de merchandise dame, en een heel mooi puntje op de i vanavond is als de band gemoedelijk op het terras verspreid tussen de bezoekers de late uurtjes voorbij laat gaan.

[nggallery id=1508]

[nggallery id=1509]