Bastille

Toen in 1789 de Parijse Bastille werd bestormd, had niemand verwacht dat zo’n 235 jaar later dit bouwwerk een inspiratiebron zou worden voor een Londense band. Logischerwijs gaat het over Bastille, een neo-synth poprockband, geleid door singer-songwriter Dan Smith. De historische bestorming laten we even buiten beschouwing, want belangrijker: Bastille bestormt de charts.

Dat gebeurt niet zonder reden. De Londense band staat garant voor aanstekelijkheid. Zodra albumopener Pompeii zijn eerste toeren maakt, weet u al dat u het nummer niet meer uit het hoofd is te slaan. Verwacht nu geen elekronisch top40 materiaal, maar muziek die vooral technisch heel interessant is. Beste mensen, luister dit alstublieft met een koptelefoon. Wanneer u deze aanbeveling daadwerkelijk tot u neemt,  dan kunt u ontdekken dat de muziek van Bastille bestaat uit ontzettend veel lagen. Lagen van geluid.

De eerste vier tracks: ‘Pompeii’, ‘Things we lost in the fire’, ‘Bad Blood’ en ‘Overjoyed’ zijn al een lange tijd terug op het internet uitgegeven. Toch zijn de mannen van Bastille de beroerdste niet. Ze hebben een terugblik geworpen op deze nummers, de opnamekwaliteit verbeterd en verschillende muzikale laagjes toegevoegd. De nummers zijn gelikt, vrolijk en brengen een verlangen naar de zomer met zich mee. Toch is de opbouw van de liedjes op ‘Bad Blood’ vrijwel identiek aan elkaar. Instrumentaal weet Bastille te verrassen, structureel laat de band daar de steekjes vallen.

Maar het geluid van de band is heel divers en totaal niet doorsnee. Dan Smith is de gelukkige eigenaar van een vrij hoge stem met een groot bereik. De drums knallen, maar blijven bescheiden qua aantal slagen. Essentieel, en zeer typerend voor de band, zijn piano en keyboard. Deze instrumenten zijn representatief voor de atmosfeer die Bastille wil creëren. Deze atmosfeer wordt nog eens extra versterkt door de viool. Gitaar? Nee, dat zit er niet in. Dat had ook niet gehoeven, want dan zouden de nummers waarschijnlijk te druk worden. ‘Less is more.’ Er worden weinig tonen aangeslagen. Echter, als ze worden aangeslagen, dan ontstaat er een imponerend palet aan muziek.

‘Bad Blood’ is allesbehalve ‘bad’ geworden. Een combinatie van elektronische en traditioneel instrumenten levert in dit geval een frisse mix op. Dan Smiths stemgeluid is al bijzonder genoeg om ‘Bad Blood’ in z’n geheel te gaan beluisteren. Na een paar luisterbeurten vallen er nog weinig verrassingen te ontdekken. Maar Bastille wakkert eindeloos verlangen naar de zomer, naar het festivalseizoen aan. Ga ze zien en onthoud de naam, want deze Londense band is een belofte voor de toekomst.