Bears Den - foto Jenna FoxtonVoor een band die eind 2014 zijn debuutalbum uitbracht doen ze het méér dan uitstekend. Als ik namelijk –door omstandigheden iets verlaat, ze zijn al begonnen- Paradiso binnenkom, loop ik in de Grote Zaal tegen een muur van ruggen op. De zaal staat helemaal mud- en mudvol. Dan maar naar het balkon waar ik na enige moeite zicht heb op dit trio dat voor de gelegenheid is uitgebreid met een drummer. Paradiso uitverkocht tot aan het tweede balkon blijft altijd weer bijzonder. Heel veel mensen, 1500 om precies te zijn maar toch heeft de zaal door de balkons met de klassieke pilaartjes iets knus en intiems.

Bear’s Den is één van de jongere generatie folk acts uit Londen waarvan Mumford & Sons waarschijnlijk de bekendste is. Voor de naam Bear’s Den liet zanger/gitarist Andrew Davie zich inspireren door het kinderboek ‘Where The Wild Things Are’ van Maurice Sendak. Bear’s Den is een plek voor spel en fantasie.

Hun muziek op de plaat is sfeervol en dromerig, maar live trekken ze toch meer de rock-kant op. Zanger Andrew Davie is weliswaar de onbetwiste bandleider, maar gitarist/banjospeler/drummer Joey Haynes brengt de meeste energie mee en gooit dat de zaal in. Het publiek op hun beurt geeft na ieder nummer met keihard geschreeuw, gefluit en gejoel hun waardering voor de melodieuze folkrock. De stem van Davie doet me qua timbre een beetje denken aan die van Snowpatrol’s frontman Gary Lightbody. Een warm en vol geluid. Als ik een vrouw ‘Mooi he’ zie mimen naar haar vriend, denk ik: dat zit wel goed, bij zowel de vrouwen als de mannen. En dat is bij veel rockbands wel anders. De muziek is bij vlagen melodieus en bijna pompeus, stadionwaardig, maar op een bepaald moment lopen ze van het podium af en dringen zich de zaal in. Voor een akoestisch gezongen lied, meerstemmig. Akoestische setjes hebben we meer gezien, maar dan op, of voor het podium. Zij staan midden tussen al die mensen die zo ongeveer de filmende smartphones onder hun neus duwen. Zie dan nog maar eens zuiver te zingen. Zij doen het, zij weten dat het goed komt en dan heb je ballen.

Met moeite nemen ze afscheid van de zaal, natuurlijk worden ze teruggeroepen voor een toegift maar na anderhalf uur moeten ze het voor gezien houden. Gezien hun veelal uitverkochte tournee en de ongelooflijk warme ontvangst door het publiek verwacht ik dat dit de laatste keer in Paradiso is geweest. Volgende keer staan ze ongetwijfeld in een grotere zaal geboekt.

Foto door: Jenna Foxton