Het idee om samen een album te maken ontstond tijdens een etentje ergens in 2009. Muzikant Ben Folds, die zowel zijn sporen als solo-artst als wel met zijn band lang en breed verdiend heeft en de succesvolle Engelse schrijver Nick Hornby (bekend van onder meer High Fidelity, About A Boy, How To Be Good) besloten de handen ineen te slaan. Het, op het oog, simpele verzoek van de Amerikaan aan de Engelsman was of hij teksten wilde schrijven. Ben zou vervolgens de muziek erbij schrijven. Het resultaat ‘Lonely Avenue’ bestaande uit elf boeiende luisterliedjes, ligt voor me. Het idee was leuk. De uitvoering is nog beter.

Ben Folds raakt je met dit album, dat speciaal gemaakt is on op vinyl beluisterd te worden, in het diepste van je hart. Over het algemeen heb ik het niet zo op muzikanten die hun eigen teksten niet schrijven, maar voor deze talentvolle mannen maak ik graag een uitzondering aangezien dit geresulteerd heeft in een creatieve samenwerking. Ben Folds heeft de de korte verhalen van Nick op uitmuntende wijze omgetoverd in een aantal mooie, emotionele popsongs. De albumhoes geeft aan ‘Intelligent, funny, heartbreaking alt rock’. En daar is verder weinig aan toe te voegen. Wat Ben gedaan heeft is werkelijk geniaal. Echter de verhalen van Nick zijn op zijn minst ook steengoed te noemen. Dat Nick Hornby zo’n goede schrijver is uit zich in het feit dat de verhalen zo geschreven zijn dat Ben er direct mee aan de haal kan. Dat is een, een tweede, en dat is belangrijker, het klopt ook allemaal. Alles valt op zijn plek.

‘Lonely Avenue’ geeft direct al het treurige karakter van het album weer alhoewel er soms ook grappige onderdelen in te ontdekken zijn. De verhalen gaan vooral over mensen die in hun leven ergens blijven steken. Of krom gezegd, ze maken er een potje van. Het zit hem hier alleen niet in het feit dat deze mensen dat zelf willens en wetens veroorzaken. Nee, het overkomt hen. En dat voel je als je het album luistert. Je voelt met de mensen mee en voelt de hulpeloosheid en krijgt (bijna) medelijden. De stem van Ben en de rij gastmuzikanten geven je van tijd tot tijd het beruchte ‘kippenvel’ waarbij het gebruik van de strijkarrangementen van Paul Buckmaster, die eerder samenwerkte met onder andere David Bowie, Elton john en Leonard Cohen, een ware toevoeging is. De onderwerpen varieren van een moeder met haar dochter in het ziekenhuis rond Oud en Nieuw (Picture Window), het werk van Doc Pomus en een uitgerangeerde zanger die zijn enige hit moet blijven zingen (Belinda). En laat dit nou net het nummer zijn waarin hij zingt over zijn grote geliefde waarvoor hij tot zijn grote spijt zijn vrouw heeft verlaten destijds.

Deze twee vrienden voelen elkaar uitstekend aan. De verhalen zijn mooi geschreven. De muziek sluit daar naadloos bij aan. Is er dan echt geen minpuntje te ontdekken op deze plaat? Als ik dan toch iets moet noemen, is het enige waar ik minder over te spreken ben het feit dat de cd ‘maar’ elf songs bevat. Altijd al willen weten hoe de samenwerking klinkt tussen een geniale schijver en een briljante muzikant? Luister dan beslist ‘Lonely Avenue’ eens.