[singlepic id=15159 w=320 h=240 float=left]Ondergetekende maakte vrijdag negen maart de fout om zichzelf niet ruimschoots voor aanvang van het voorprogramma in de zaal te positioneren. Wat volgde was een zoektocht door de catacomben van de 013 naar een enigszins fatsoenlijke stek. Dom en slecht voorbereid. Dat laatste omdat Beth Hart niet bij jong grut het bloed sneller doet laten stromen. Neen, ‘ouwe knoken’ – zoals iemand het zo mooi plaatse – bevolkte de grote zaal van het Tilburgse poppodium. En dit type concert ganger staat voor een ding garant: ruimschoots op tijd aanwezig zijn. Manboobs galore in combinatie met een penetrante shag geur. You gotta love it.

Bij aankomst net aan het begin van het voorprogramma was de zaal tot aan de nok toe vol. Er stonden mensen letterlijk op de gang door de grote deuren te kijken, omdat zichzelf vervoegen in de menigte simpelweg geen mogelijkheid was. Wanneer hangen wij het bordje ‘uitverkocht’ op aan de deur beste 013? Overigens niet de enige steek die mijn doorgaans favoriete tempel deze avond liet vallen. Het geluid stond, in ieder geval achter in, erg zacht en had weinig body. Daarnaast stonden bovenin gepositioneerde mensen het overgrote deel van de show tegen een mateloos irritant fel blauw licht aan zitten staren. Voor de niet geringe prijs van 28 euro exclusief service kosten dient een dergelijke avond vanuit organisatorische kant vlekkeloos te verlopen.

Genoeg geweend. Het voorprogramma in de vorm van Angela Moyra kan een flink portie lef niet ontzegd worden. Bewapend met slechts een akoestische gitaar en louter begeleid door een drummer een volle zaal als de 013 bezweren is geen gemakkelijk opgave. Een onwennig begin groeit uit tot een mijns inziens heerlijk voorprogramma. Dit voornamelijk omdat blijkt dat Angela gezegend is met een prachtige stem. Lief en breekbaar. Gevoelig maar vrolijk. Onderuit in een luie stoel, een kop thee aan de zijde en luisteren maar!

[singlepic id=15165 w=320 h=240 float=right]En daar staat ze dan. Na het concert eind vorig jaar gemist te hebben en ondertussen aan nummer drie van de dvd ‘Live at Paradiso’ toe te zijn (vrij letterlijk kapot gedraaid) was het lange wachten eindelijk over: Beth Hart live. Een ongenaakbaar artieste met een stem welke als een engel uit de hemel op je schouders neerdaalt, en je de rest van de avond de paradijselijke verboden vrucht voert. De combinatie van haar natuurlijke vluchtige vibrato, Etheridge gelijkende distortion en het volume wat ogenschijnlijk gemakkelijk bereikt wordt is bijna niet te behappen.

Eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat het eerste uur van het concert, los van het muzikaal genot, me niet heel erg kon bekoren. Een erg statische band en weinig connectie met het aanwezige, en overigens erg timide, publiek vanuit Hart’s kant. Wellicht is het optreden in de Paradiso ook niet het juiste referentie kader, maar ik miste de ruwe en tikkeltje onbezonnen live performance waar mevrouw toch wel degelijk bekend om staat. Dat maakt een show niet alleen muzikaal daverend, maar ook een spectaculaire ervaring. En laten we eerlijk wezen: zelfs het staren naar het bevallige lichaam van de 40 jarige Beth Hart gaat na een tijd vervelen.

Dit sloeg gelukkig om toen de band van het toneel verdween, ze plaats nam achter de piano en solo onder andere LA Song ten gehore bracht. Dat bleek het keerpunt van de avond. Een heerlijke ritme sectie met twee akoestische gitaren (een van de nieuwe nummers), een geniale gitaar solo van de slechts 21 jarige 2e gitarist, de verlegen reactie van dezelfde gitarist toen de 013 na de solo uit z’n dak ging, en enkele ijzersterke covers maakte de avond af. Een bijna 2,5 uur (!) durende show met een minder begin maar uitermate sterk vervolg en einde.

[nggallery id=1265]

[nggallery id=1266]