Over Black Country Communion is de afgelopen periode al genoeg gezegd en geschreven. Op het moment dat zanger/bassist Glenn Hughes, gitarist/zanger  Joe Bonamassa, drummer Jason Bonham en toetsenist Derek Sherinian lieten weten dat zij een band zouden gaan vormen was er direct sprake van de term “supergroep”. En terecht natuurlijk want de heren hebben allen een enorme staat van dienst opgebouwd in het rockwereldje.

Nu het album eindelijk uit is kunnen we ons eens gaan concentreren op de muziek en bepalen of de hooggespannen verwachtingen worden waargemaakt. Het antwoord is eigenlijk heel simpel….ja! Zoals verwacht ligt de muzikale koers van BCC in de jaren 70. Als je niet beter zou weten denk je te maken te hebben met een album uit 1970. Lang uitgesponnen nummers, gebaseerd op sterke gitaarriffs en prachtige solo’s van Bonamassa.

Dat Hughes (bijnaam The Voice of Rock) de meeste nummers zingt lijkt in eerste instantie niet meer dan logisch. Toch is het jammer dat Bonamassa in dat opzicht niet wat meer ruimte heeft gekregen want ook hij is gezegend met een formidabele stem zoals is te horen in het prachtige Song of yesterday en het geweldige The revolution in me. Misschien wel de twee beste nummers van dit album. Met name de vocale wisselwerking tussen Hughes en Bonamassa in Song of yesterday is weergaloos en smaakt naar meer. Ook in het zwaar rockende Sista Jane en afsluiter Too late for the sun zorgen beide heren voor vocaal vuurwerk. Too late for the sun is met ruim 11 minuten het langste nummer van het album en eveneens een van de hoogtepunten. Wat mij betreft hadden Hughes en Bonamassa alle nummers mogen verdelen qua zang want het klinkt geweldig.

Toch zijn niet alle songs even sterk. Down again en Beggarman zijn vullertjes maar gelukkig valt er verder weinig tot niets aan te merken. Andere noemenswaardige nummers zijn het heerlijk groovende The great divide en een uitstekende uitvoering van de Trapeze klassieker Medusa. (Trapeze was de band van Hughes voordat hij bij Deep Purple terecht kwam) Ook Bonham en Sherinian mogen niet onvermeld blijven. Jason Bonham heeft natuurlijk altijd moeten opboksen tegen de legende van zijn vader John(Led Zeppelin) maar laat met BCC horen dat hij niet aleen hard kan slaan maar ook (net als zijn vader) zeer smaakvol kan drummen met veel nuances en gevoel. Sherinian (o.a. Dream Theater) vult de lege plekken perfect op met mooi toetsenwerk en dat lekkere Hammond soundje waardoor de songs een zeer warme sound krijgen.

Black Country Communion is een van de beste albums tot nu dit jaar. Een hele prestatie gezien het feit dat het album in amper twee weken tijd is gemaakt!