Ondanks het overlijden van de vader van de bassist en tevens de geluidsman ging het optreden van Black Rebel Motorcycle Club gewoon door. Ik had het niet meer dan normaal gevonden als de mannen vanwege deze tragische gebeurtenis het optreden zouden hebben laten schieten. Alleen hiervoor al verdienen de heren uit San Francisco respect. En de waardering zal die avond alleen maar groeien.

Automatic Sam, afkomstig uit de Achterhoek trapt af en het wordt al snel duidelijk dat het een ruig avondje gaat worden. Niet in de zin van crowdsurfen en andere soortgelijke geintjes, maar puur muzikaal gezien. De zaal zit niet helemaal vol als de heren hun set starten. Waar ik bij veel concerten vaak veel ‘jong grut’ zie, is het publiek hier iets ouder en oogt ook serieuzer. De sfeer is rustig. Automatic Sam speelt een goede set en aan de reactie van het publiek te zien weten ze de menigte goed warm te maken voor de hoofdact van vanavond. Dat tot tweemaal toe het alarm af ging (loos) heeft bijna niemand in de gaten gehad. Enige wat een beetje roet in het eten gooit is het nogal harde geluid van het drumstel. Het drumwerk zelf was heel goed. Ook de zang was niet altijd even goed te verstaan. Desalniettemin weten de mannen een goede indruk achter te laten.

Het is net half tien geweest als de mannen (en vrouw) van Black Rebel Motorcycle Club opkomen. Het licht is reeds gedimd en er klinkt muziek uit de speakers. Het trio komt op en de sfeer zit er direct goed in. Het publiek weet wat ze kunnen verwachten en de verwachtingen worden meer dan waar gemaakt. Uiteraard gehuld in donkere kledij begint de band met spelen. Het hakt er direct in met een aantal ruige uptempo rocksongs. Heerlijk. Na een paar nummers neemt het trio iets gas terug met een iets meer ingetogen sound. Het gitaarwerk is subliem. Ik verbaas me er steeds weer over dat dit trio met één gitarist zo’n unieke en overweldigende sound neer kan zetten. Ze bewijzen des te meer dat er geen zes mensen nodig zijn om een goede sound neer te zetten. Met twee mensen op zang, een behendige drumster en zulk puik gitaarwerk laten ze zien wat ze zijn. Een echte authentieke no nonsense rockband.

De zaal is rustig maar dat verandert bij de klanken van ‘Beat The Devil’s Tattoo’. Ook bij publieksfavorieten die volgden zong de zaal lekker mee. Het drietal varieert en experimenteert er op los zonder hun eigen sound te verliezen. De redelijk rustige menigte gaat compleet uit zijn dak bij het horen van, naar mijn mening het allerbeste nummer, ‘Whatever Happened To My Rock ’n Roll’. Het ruige rocknummer, afkomstig van het debuutalbum weet de zaal op zijn kop te zetten. Er komt flink wat beweging in de menigte en er is zelfs sprake van welgeteld één crowdsurfer. Ook een paar intieme akoestische nummers ontbreken niet. Dat de vaart er hierdoor wordt uitgehaald is een klein beetje te merken aan het publiek. Alhoewel de twee zangers aantonen ook met een akoestische gitaar uitstekend overweg te kunnen, verslapt de aandacht van het publiek enigszins. Het applaus geeft dan wel weer de indruk dat dit akoestische uitstapje erg gewaardeerd wordt.

Goed in de zaal kijkend en lettend op alles valt me ook op dat de man achter de lichtknoppen wel heel erg fanatiek is. Ik denk zelfs dat hij meer heeft bewogen dan de drie op het podium zelf. Maar daar zijn ze dan ook niet voor gekomen. Wat het publiek wil is rock ’n roll. Geen anekdotes, geen stomme grappen, maar muziek. En wat er in Tivoli vanavond gebeurt is rock ’n roll in de zuiverste vorm die we kennen. Black Rebel Motorcycle Club is geen gesponsorde reclamezuil, geen marketingstunt. Nee. Black Rebel Motorcycle Club is echt en puur. Voor diegene die er niet bij waren, grijp die kans volgende keer.