Fans van Black Stone Cherry komen dit jaar flink aan hun trekken. Werden we in juni al getrakteerd op maar liefst drie concerten, nu was de Melkweg het strijdtoneel van deze vier sympathieke Amerikanen.

En dat er na die drie eerdere optredens nog genoeg animo was blijkt wel uit het feit dat de oude zaal van De Melkweg moeiteloos volstroomt. Maar voordat BSC het podium betreed krijgen we eerst nog een kort maar krachtig optreden voorgeschoteld van The Parlor Mob, die eerder dit jaar met het geweldige debuutalbum And you were a crow op de proppen kwamen. In de amper 25 minuten die ze op het podium staan komt de potentie van deze band redelijk tot uiting, al blijft het moeilijk om in zo’n korte tijd het publiek voor je te winnen. Vooral als alle bandleden niet echt contact zoeken met het publiek en meer voor zichzelf staan te spelen. Met name bassist Nicholas Villapiano staat het hele optreden met zijn gezicht naar de drummer toe gekeerd. Maar ja, dit is een band waarbij het puur om de muziek gaat en wat dat betreft zit het met The Parlor Mob wel goed. Uiteraard zijn alle nummers die gespeeld worden afkomstig van het debuutalbum met als hoogtepunten Hard times en het geweldige Can’t keep no good boy down. Zanger Mark Melicia is goed bij stem en is qua geluid een kruising tussen Robert Plant en Wolfmother’s Andrew Stockdale. Zoals gezegd, een kort maar krachtig optreden.

BSC is een bijzondere band. Niet zozeer muzikaal maar vooral vanwege het enthousiasme en de gedrevenheid waarmee de mannen op het podium staan. Net terug van een zeer succesvolle Engelse tour waar ze volle zalen trekken (o.a. Hammersmith), staan ze ook in de Melkweg vol overgave op het podium. Het maakt ze niet uit of ze voor 500 of 5000 mensen staan te spelen. En het publiek, waaronder veel jeugd, heeft er zin in deze avond getuige de chaos voor het podium en het luidruchtige meezing gehalte. De band geniet er zichtbaar van. Ook is de setlist behoorlijk omgegooid in vergelijking met eerder dit jaar en zodoende word het gelukkig geen exacte herhaling.

Zo krijgen we o.a. een nieuw nummer getiteld Cowboys te horen en word het gebruikelijke stukje heldenverering dit keer opgedragen aan Lynyrd Skynyrd en Muddy Waters in de vorm van Sweet home Alabama en een lange uitvoering van Hoochie koochie man. Maar uiteraard krijgen de bekende BSC nummers de grootste bijval. Rain wizard, Blind man, Please come in, Lonely train, Hell and high water en Peace is free gaan er allemaal in als koek. Zanger/gitarist Chris Robertson is zoals altijd goed bij stem en ondanks dat hij de minst bewegende van het stel is, heeft hij wel de meeste uitstraling.

Na precies anderhalf uur is het optredens “ineens” voorbij. Met andere woorden, “time flies when you’re having fun”. Amper tien minuten later staan de mannen bij de merchandise stand zodat fans de kans krijgen om een praatje met ze te maken of om handtekeningen te scoren en foto’s te maken. Dat dit gewaardeerd word blijkt wel aan de grote toeloop van fans. Het is een passend einde van een heerlijk avondje.