Met Porcupine Tree trekt Steven Wilson al jaren volle zalen maar ook met Blackfield lopen de grotere zalen inmiddels makkelijk vol. Paradiso is deze avond uitverkocht en dat blijkt na afloop van het concert volkomen terecht te zijn. Toch zou het wel heel kort door de bocht zijn om het succes alleen maar op naam van Wilson te schrijven. De samenwerking met Aviv Geffen, de andere helft van Blackfield, is gewoon heel bijzonder.

De luistermuziek van de groep komt in een sfeervolle zaal als Paradiso perfect tot uiting. Gesteund door een prachtig geluid en enthousiast publiek krijgen we in anderhalf uur een mooi overzicht te horen van de drie albums die de band tot nu toe gemaakt heeft. Uiteraard ligt de nadruk van de setlist op het onlangs verschenen album Welcome to my DNA dat grotendeels aan bod komt. Live komen de nummers van dit album veel beter tot hun recht. Zo is het genieten van sublieme uitvoeringen van Blood, Go to hell, On the plane, DNA, Waving, Rising of the tide, Zigota, Oxygen en Dissolving with the night.

Maar zoals gezegd komen ook de twee voorgaande albums ruim aan bod. Van het debuut (Blackfield) worden maar liefst zes songs gespeeld waarbij het titelnummer voor kippevel zorgt. De meerstemmige vocalen gaan echt door merg en been. Van het prachtige tweede album (Blackfield II) worden “slechts” vier songs gespeeld waarvan vooral Once en Miss U indruk maken. Opvallend is wel dat de oudere nummers de meeste bijval krijgen van het publiek. Dat geldt ook voor Wilson die tijdens het “voorstelrondje” op het meeste applaus kan rekenen. Maar ook drummer Tomer Z krijgt de handen op elkaar en niet zonder reden. Een geweldige energieke drummer die niet alleen hard kan slaan maar ook zeer subtiel en smaakvol kan spelen. Een genot om naar te kijken en te luisteren. En dat is tevens de conclusie na een avondje Blackfield.