De jaren 90 komen nooit meer terug. Die sfeer, die tijd, alles is zo veranderd. Grunge, hiphop, Bay Area Trash, de muziekwereld stond op het punt te ontploffen. Evenals Amerika. De L.A. Riots vonden toen plaats, een zwart hoofdstuk in de Amerikaanse geschiedenis. Een Afro-Amerikaanse man wordt door agenten mishandeld en de agenten worden vrijgesproken. Een omstander had de hele situatie gefilmd. Vlak daarna bracht Body Count hun debuutalbum uit met het beruchte Cop Killer erop. Onder leiding van gangsterrapper Ice-T (zijn eerste rapalbum kreeg als eerste de Parental Advisory sticker opgeplakt) fuseerden ze metal en rap en zorgden ze voor een herkenningspunt voor veel jongeren. Body Count werd iconisch samen met Rage Against The Machine. Vandaag is het 2017 en als we het Amerika van toen vergelijken met nu, wordt het verschrikkelijk duidelijk dat er bar weinig is veranderd in de Verenigde(?) Staten.  

In deze tijden waar hiphop meer het voortouw neemt dan metal om politieke issues aan te snijden (denk aan Kendrick Lamar, Run The Jewels) is het niet zo verbazingwekkend dat oude rot Ice-T zijn gezicht ook weer even laat zien. Oude rot? Body Count is ontstaan rond 1990, Ice-T is nu 59 en heeft twee kleinkinderen. Die enorm grote bek die in 1992 gal spuwde over de families van overleden agenten is nu een heel stuk minder groot. Maar de controverse van Cop Killer is nog steeds na te gaan als kruitsporen op de huid na een net gelost schot: het nummer is door Ice-T zelf van het debuut afgehaald en is vandaag alleen te vinden op Youtube. Zelfs president Bush bemoeide zich er toentertijd mee. Op dit album wordt dat niveau niet bereikt, maar vandaag zijn de grenzen zo enorm verschoven dat men zich beter kan focussen op onderbouwing en een oplossing dan op het shockeren (want stiekem was dat toch wel de bedoeling van Cop Killer).

Bloodlust start (hoe kan het ook anders) met een luchtalarm en nieuwslezer Dave Mustaine waarschuwt dat er een burgeroorlog aan de gang is. Alle deuren moeten op slot en er is een avondklok ingesteld. Het nieuwsbericht wordt ruw onderbroken door de riff van Ernie C. (vriend van Ice en het enige originele lid van Body Count) en een nog steeds immens kwade Ice-t die zich afvraagt welke kant je kiest. Zwart of blank? Goed of slecht? Een terechte vraag. Het album is gemaakt tijdens de Amerikaanse verkiezingen en Ice-T voelt dat bepaalde mensen een oneerlijke voorsprong hebben gekregen in de Amerikaanse samenleving. Niet de blanken of de zwarten. Maar de rijken. De armen zijn de lul in Amerika. In No Lives Matter rapt hij this shit is ugly to the core/when it comes to the poor/no lives matter. De titel is een verwijzing naar Black Lives Matter, een organisatie die is opgericht na het tragische overlijden van Trayvon Martin, een 17 jarige afro-Amerikaanse jongen die werd neergeschoten door een buurtwacht. Het nummer is de essentie van Bloodlust en tekstueel het hoogtepunt. De rest is typische gangsterrap: The Ski Mask Way, This Is Why We Ride hadden het goed gedaan op het legendarische debuutalbum. Echte metal horen we op All Love Is Lost waar de Braziliaanse brulboei Max Cavalera zijn stembanden aan gort loeit. Lamb Of God frontman Randy Blythe doet hetzelfde op het snelle trashnummer Walk With Me…

Ondanks de hulp van metalgrootheden als Mustaine en Cavalera klinkt Bloodlust over het algemeen achterhaald en gedateerd. Het gangsterstraatleven is misschien nog wel zo in het hoofd van Ice-T maar hoe hoog is de geloofwaardigheid als een 60 jarige acterende opa met een petje op erover staat te rappen? Desondanks heeft hij heel even zijn vinger op de Amerikaanse pols weten te leggen met No Lives Matter en Black Hoodie. Het zijn simpele observaties maar wel met een lading. Ondanks dat had een nummer als Evil Dick het serieuze grimmige gangstersfeertje een beetje lichter gemaakt. Daarvoor in de plaats hebben we een onnodige Slayer cover.