[singlepic id=5648 w=320 h=240 float=left]Bospop bestaat 30 jaar, en om dat te vieren werd er dit jaar groots uitgepakt. Dat “groots” zat ‘m voornamelijk in de nieuwe locatie. Bospop word ook wel het gezelligste festival van Nederland genoemd en heeft dat mede te danken aan het ideale terrein op Sportpark Boshoven. Een niet te grote plek omringd door bossen waardoor je een intieme sfeer krijgt. Voor deze jubileum editie is er dus uitgeweken naar een groter terrein op een steenworp afstand van Sportpark Boshoven.

De vraag vooraf is dan of de nieuwe locatie net zo’n intieme sfeer heeft? Natuurlijk is het praktisch onmogelijk om op een veel groter terrein diezelfde knusse sfeer te creëren maar een compliment voor de organisatie is wel op zijn plaats want ze zijn er toch min of meer in geslaagd. Mede door het veelzijdige programma trekt Bospop namelijk ook een veelzijdig publiek waardoor dat typische Bospop sfeertje vanzelf ontstaat. Op beide dagen weten ongeveer 15.000 bezoekers het festival te vinden.

Om 11:15 uur is het aan het uit Weert komende Freestroke de eer om het festival te openen in de tent. Een prima bandje met aanstekende nummers die een akoestische inslag hebben. Ze staan vol enthousiasme op het podium ondanks het feit dat er op dat tijdstip nog niet veel bezoekers zijn. Sterker nog, het grootste deel van het publiek blijken Bospop vrijwilligers te zijn die na al het harde werk van de dagen daarvoor eindelijk tijd hebben om even te ontspannen. Later dit jaar verschijnt het debuutalbum van deze band.

[singlepic id=5551 w=320 h=240 float=right]Inmiddels zijn op het hoofdpodium de drie heren van The New Shining aan hun optreden begonnen. Deze Nederlandse band heeft de afgelopen jaren al de nodige indruk gemaakt op diverse podia en hebben ook al twee albums uitgebracht. Mannen met ervaring dus en dat druipt er dan ook vanaf. Heerlijke gitaarrock met catchy refreinen en mooie gitaarriffs. Tevens wagen ze zich ook nog aan een overtuigende cover van The Cult’s She sells sanctuary. Een prima optreden van een band met zeer veel potentie!

[singlepic id=5555 w=320 h=240 float=left]In de tent draait het deze middag voornamelijk om de blues. De uit Texas afkomstige Guy Forsyth is dan weliswaar geen pure blues artiest maar de blues zit wel degelijk diep geworteld in zijn muziek. Ook is hij duidelijk beïnvloed door country en bluegrass. Een overtuigend optreden. Op het hoofdpodium komt de blues eveneens aan bod met niemand minder dan Jimmie Vaughan. Een optreden waar ik me nogal op had verheugd maar wat helaas een tikkie tegenvalt De broer van wijlen Stevie Ray zet een nogal gezapig optreden neer. Vooral tijdens het eerste gedeelte komt het maar moeilijk op gang. Weinig uitstraling en saai om naar te kijken, en dat op het hoofdpodium. Vaughan zou beter op zijn plek zijn geweest in de tent omdat de setting daar een stuk intiemer is. Op een groot podium en het immense veld kwam hij niet tot zijn recht. Gelukkig komt er gaandeweg het optreden wat meer pit in zodat er toch wel wat te genieten valt. Onze eigen blueslegende Cuby + Blizzards betreden intussen het podium in een bomvolle tent. De populariteit van zanger Harry Muskee en de zijnen is nog steeds groot. En terecht. Het optreden is overtuigend. Muskee is prima bij stem en vooral gitarist Erwin Java maakt grote indruk met zijn smaakvolle spel. De set bestaat uit een goede mix van oude en nieuwe nummers. Uiteraard is de bijval voor de klassiekers het grootst met als hoogtepunt het prachtige Window of my eyes.

[singlepic id=5563 w=320 h=240 float=right]Het Deense Saybia maakt indruk op het hoofdpodium. Mooie liedjes gesteund door een goed geluid. De bekende nummers I surrender en The day after tomorrow worden het meest gewaardeerd door het publiek maar het gehele optreden is uitstekend. Tussen de nummers door komt het WK voetbal ook even ter sprake en dan natuurlijk vooral de wedstrijd tegen Denemarken. Veel artiesten maakte overigens van de gelegenheid gebruik om aandacht te schenken aan het WK en betraden het podium in een oranje shirt.

The Hoax uit Engeland zetten ondertussen de tent op zijn kop met een energieke show vol dampende blues. Een ideale festivalband en dat blijkt wel uit het feit dat deze band al voor de vijfde keer op Bospop staat.

In de verzengende hitte is het de taak aan De Dijk om de menigte voor het hoofdpodium te vermaken. En dat valt niet mee want de warmte is bij tijd en wijle echt ondragelijk. Het duurt dan ook even voordat het optreden op gang komt maar uiteindelijk komt het met uptempo nummers als Ik kan het niet alleen en Dansen op de vulkaan toch nog goed. Het ligt overigens niet aan de optredende bands of het publiek dat de sfeer af en toen niet echt loskomt, het is simpelweg te warm om je druk te maken.

[singlepic id=5567 w=320 h=240 float=left]The Cranberries, onder leiding van zangeres Dolores O’Riordan maakte ook behoorlijk indruk. Mede geholpen door een iets aangenamere temperatuur kregen ze het publiek goed mee. O’Riordan was goed bij stem waardoor populaire nummers als Linger en Zombie de uitvoering kregen die ze behoren te krijgen. Natuurlijk was Zombie qua sfeer het hoogtepunt van het optreden.

Een andere band die zeer veel indruk maakte waren Southside Johnny & the Asbury Jukes. John Lydon, zoals Southside Johnny echt heet, is een van de inspirators van grootheden als Bruce Springsteen en Jon Bon Jovi. En als je “Johnny” en zijn begeleiders aan het werk ziet snap je ook waarom Springsteen een fan is. De inzet die de man toont is bewonderenswaardig en bovendien zijn de Asbury Jukes een geweldige begeleidingsband en zijn er muzikaal ook overeenkomsten met Springsteen’s E Street Band. Gehuld in een oranje shirt wordt een uur lang alles gegeven en blijkt hij een behoorlijk fanatieke fanschare te hebben die getrakteerd worden op uitstekende uitvoeringen van o.a. Woke up this moring en I don’t want to go home.

Crosby, Stills & Nash behoeven uiteraard geen introductie. Levende legendes die op het Bospop podium laten horen waarom ze legendes zijn. Zelfs op zeer hoge leeftijd valt er muzikaal niks op aan te merken en ook vocaal staan de heren nog steeds hun mannetje. De stem van Stephen Stills mag dan wel de nodige slijtage vertonen, de stemmen van David Crosby en Graham Nash zijn nog steeds prima en de samenzang (hun handelsmerk) van de drie heren is nog steeds weergaloos. Op gitaar heeft Stills overigens nog weinig aan kwaliteit ingeboet getuige zijn snerpende gitaarsolo’s die door merg en been gaan. En dus krijgen we geweldige uitvoeringen te horen van o.a. Almost cut my hair, Bluebird, Woodstock, Marrakesh Express en uiteraard Our house dat massaal word meegezongen. Met Ruby Tuesday van de Rolling Stones en Behind blue eyes van The Who worden er zelfs twee covers gespeeld. Met name Behind blue eyes maakt indruk waarbij het tweede gedeelte ijzersterk is en de oudjes laten horen dat ze ook stevig kunnen rocken. Indrukwekkend.

[singlepic id=5586 w=320 h=240 float=right]Terwijl Heather Nova de eerste dag in de tent afsluit maakt het merendeel van de bezoekers zich klaar voor headliner John Fogerty. De voormalige frontman van Creedence Clearwater Revival toert de laatste jaren veelvuldig de wereld rond en is daar uiterst succesvol mee. Wat wil je ook met een back catalogue om u tegen te zeggen. Tijdens een optreden van Fogerty komen de bekendste C.C.R. nummers aan bod, aangevuld met nummers van zijn solo albums. Vanaf opener Hey tonight is het een groot feest en kunnen we genieten van klassiekers als Who’ll stop the rain, Green river, The midnight special, Bad moon rising en Down on the corner. Tijdens het optreden is het goed te zien dat het in de omgeving noodweer is want de lichtflitsen van onweersbuien zijn letterlijk niet van de lucht. Uiteindelijk bereikt het slechte weer ook het festival en om middernacht barst het los. Met bakken komt de regen vervolgens naar beneden. Ondanks dat veel mensen het terrein verlaten lijkt het Fogerty niet te deren. Toeval of niet, het eerstvolgende nummer is Have you ever seen the rain. De fanatiekelingen die blijven staan worden niet alleen zeiknat maar maken er ondanks alles een feestje van. Fogerty zelf is solidair met het publiek en laat zich ook natregenen. Een bijzonder einde van dag 1.

De volgende dag begint weer met een strak blauwe hemel en een iets aangenamere temperatuur. The 1.90’s trappen deze dag af met een optreden op het grote podium en doen dat niet onverdienstelijk. Deze stonerrock formatie van eigen bodem zet een energieke show neer ondanks het vrijwel lege veld. Ze hebben in ieder geval een bus vol eigen fans meegenomen die voor een leuk sfeertje zorgen.

[singlepic id=5600 w=320 h=240 float=left]In de tent staat Nicole Fermie inmiddels op het podium en ondanks dat haar optreden niet heel bijzonder is maakt ze toch de nodige indruk met haar gitaarspel, stem en charmante verschijning. Talent heeft ze wel.De Texas Hippie Coalition maken het hoofdpodium onveilig met een portie southern metal maar om nou te zeggen dat het zo bijzonder is, nee. Dat geldt ook voor het Canadese Anvil. Sinds de documentaire The story of Anvil zijn de heren inmiddels “wereldberoemd” maar dat is meer vanwege de zeer vermakelijke documentaire dan het muzikale aspect. In die docu vraagt men zich namelijk af waarom de band nooit op grote schaal is doorgebroken terwijl veel van hun generatiegenoten een stuk succesvoller zijn geweest. Het antwoord daarop wordt tijdens het optreden op Bospop wel duidelijk. Muzikaal stelt het namelijk helemaal niets voor. Enige waardering gaat wel uit naar zanger/gitarist Lips die met zijn charme en inzet op de nodige sympathie kan rekenen.

Bij Uriah Heep straalt de ervaring en bezieling van de band af. In no-time heeft de band het publiek ingepakt mede door toedoen van zanger Bernie Shaw die niet alleen geweldig staat te zingen maar ook een sympathieke uitstraling heeft. Van het laatste uitstekende studioalbum Wake the sleeper worden twee nummers gespeeld maar het zijn de klassiekers die het publiek in vervoering brengt. Return to fantasy, Easy livin’ en Lady in black gaan erin als koek. Hoogtepunt is het iets minder bekende en stevig rockende Free and easy waarin Shaw werkelijk excelleert. Een schitterend optreden.

De Michael Schenker Group speelde ook een prima set. Zanger Gary Barden was goed bij stem en ook bas legende Chris Glen was van de partij. Maar alles draait natuurlijk om de heer Schenker zelf die zichzelf sinds enkele jaren heeft hervonden en gelukkig weer op een acceptabel niveau staat te spelen. Geweldige nummers als Armed & ready, Cry for the nations, On and on en Into the arena passeren de revue. Het optreden is echter wel abrupt afgelopen want tijdens de UFO klassieker Rock Bottom gaat ineens de stekker eruit.

[singlepic id=5689 w=320 h=240 float=right]Bij Twisted Sister gaat het er zoals gewoonlijk heftig aan toe. Een energieke show van zanger Dee Snider en consorten. Eigenlijk hoort zo’n band op een echt hardrock festival thuis maar het Bospop publiek kan het wel waarderen. De bekendere songs als I wanna rock, The kids are back en We’re not gonna take it krijgen in ieder geval voldoende bijval. Dat geldt ook voor Taylor Hawkins and the Coattail Riders. De drummer van de Foo Fighters komt natuurlijk niet weg zonder een nummer van die band te spelen. En die komt er dan ook in de vorm van Cold day in the sun.

Status Quo is ook een band die al vaak op Bospop te zien is geweest en altijd garant staat voor een feest. In dat opzicht een ideale band voor een festival. Onder aanvoering van boegbeelden Francis Rossi en Rick Parfitt komen de bekendste hits uit de jaren 70 aan bod. Roll over lay down, Whatever you want, Rain, Down down en Rockin’ all over the world brengen de duizenden bezoekers ondanks de warmte in beweging. Dit alles onder een toeziend oog van Billy Idol die zich aan de zijkant van het podium uitermate goed vermaakt tijdens Quo’s optreden.

[singlepic id=5674 w=320 h=240 float=left]In de tent staat het podium dan alweer vol met Dweezil Zappa en de zijnen die onder de noemer Zappa plays Zappa een eerbetoon brengen aan Dweezil’s overleden vader Frank. Het moet gezegd, dat doen ze met verve. Het zijn niet de makkelijkste nummers om naar te luisteren maar vergezeld door uitstekende vocalisten en een perfect geluid spelen ze een zeer vermakelijke set. Dat kan ook gezegd worden van Billy Idol die eveneens overtuigd met nummers als Rebel yell, Eyes without a face en White wedding. Idol’s begeleidingsband mag er ook zijn trouwens met gitarist Steve Stevens en Derek Sherinian op keyboards. Na Billy Idol staat de WK finale op het programma waar we het verder maar niet meer over zullen hebben. Op het moment dat de verlenging begint stappen in de tent Ray Manzarek & Robbie Krieger of the Doors het podium op. Vergezeld van zanger Miljenko Matijevic komen zo’n beetje alle Doors klassiekers aan bod.

[singlepic id=5678 w=320 h=240 float=right]Toto heeft de eer om Bospop af te sluiten en doen dat zeer overtuigend. Het geluid is werkelijk perfect en de nummers worden uitmuntend gespeeld onder aanvoering van zanger/gitarist Steve Lukather. Wat kan die man toch spelen zeg! En met David Paich en Steve Porcaro op keyboards, meesterdrummer Simon Philips, zanger Joseph Williams en baslegende Nathan East staat er dan ook een formatie op het podium om u tegen te zeggen. Met Williams weer in de gelederen komen de bekende hits van het Seventh One album, Pamela en Stop loving you,  eindelijk echt goed tot hun recht. Van dat album wordt ook nog het mooie Home of the brave gespeeld. Uiteraard ontbreken publieksfavorieten als Rosanna, Africa en Hold the line niet. Een uitstekende afsluiter waarmee Bospop 2010 ten einde komt. Het was in alle opzichten weer zeer geslaagd. De nieuwe locatie mag er zijn en vooral de organisatie staat als een huis. Tot volgend jaar zullen we maar zeggen. 

[nggallery id=438]

[nggallery id=439]

[nggallery id=440]

[nggallery id=441]

[nggallery id=442]

[nggallery id=443]

[nggallery id=444]

[nggallery id=445]

[nggallery id=446]

[nggallery id=447]

[nggallery id=448]

[nggallery id=449]

[nggallery id=450]

[nggallery id=451]

[nggallery id=452]

[nggallery id=453]