Waar een stapel stoffige demos al niet goed voor kunnen zijn. In het geval van de voormalige Thin Lizzy en Motörhead gitarist was het genoeg aanleiding om eens te denken aan een soloalbum. Zijn eerste in een lange carriëre.

Een carriëre met veel ups maar ook met minstens zoveel downs. Roberston was tussen 1974 en 1978 een niet te onderschatten schakel in de succesvolle en beste Thin Lizzy periode. Vooral de combinatie met gitarist Scott Gorham bleek een schot in de roos. De term “twin-gitaar” (ooit uitgevonden door Wishbone Ash) kreeg door beide heren een nieuwe betekenis en spreekt tot op de dag van vandaag nog steeds tot de verbeelding. De albums uit deze periode (o.a. Jailbreak en Live and dangerous) zijn voor veel muzikanten nog altijd een bron van inspiratie.

Het is daarom jammer dat Robertson geen deel uitmaakt van de huidige Thin Lizzy line-up die momenteel met veel succes door Europa tourt want na het beluisteren van Diamonds and dirt was hij daar zeker op zijn plaats geweest. Zijn gitaarspel op dit nieuwe album klinkt namelijk zeer overtuigend en smaakvol. Vooral in de solo’s gaat hij ouderwets tekeer en lijkt de tijd even stil te staan want hij vlamt af en toe als in zijn beste dagen. Helaas zijn niet alle nummers even sterk maar ook de mindere songs komen even tot leven als “Robbo”een solo inzet.

Robertson krijgt overigens hulp van een aantal uitstekende muzikanten. Zo horen we op drums niemand minder dan Europe drummer Ian Haugland. Nalley Pahlsson (Treat/Therion) is de bassist op het album en Leif Sundin (ex-MSG) verzorgt de vocalen. Het resultaat is een lekker bluesy rockalbum met nieuwe songs aangevuld met o.a. een aantal Thin Lizzy covers. Verwacht nou niet meteen de bekende nummers. Nee, gelukkig kiest Robertson voor iets minder voor de hand liggende songs als Running back en het uitstekende It’s only money waarin de gitaarsolo je direct doet denken aan die geweldige solo uit de Thin Lizzy klassieker Don’t believe a word.

Ook staan er een drie-tal Frankie Miller composities op Diamonds and dirt. Robertson maakte halverwege de jaren 80 korte tijd deel uit van de begeleidingsband van deze Schotse legende en is te horen op het te gekke album Dancing in the rain. Van dat album krijgen we nu een nieuwe uitvoering te horen van het nummer Do it till we drop. Helaas kan deze nieuwe versie niet tippen aan het origineel. Van de nieuwe songs springen het titelnummer, Passion en Devil in my soul eruit. Het is allemaal niet wereldschokkend maar het is mooi te constateren dat Robertson weer “terug” is.

Het album wordt afgesloten met de Frankie Miller klassieker Ain’t got no money, gezongen door Riverdogs zanger Rob Lamothe. Ondanks dat Sundin op de overige nummers prima zingt is het jammer dat Lamothe het gehele album niet heeft ingezongen. Zijn stem is toch een stuk rauwer dan die van Sundin en had de nummers kunnen voorzien van iets meer pit. Toch maal ik er niet zo om. Robertson doet weer waar hij goed in is en dat is voor iedere Thin Lizzy fan goed nieuws.