Omdat Buckcherry niet zo vaak naar Europa komt was de keuze om naar Rotterdam af te reizen snel gemaakt. Vorig jaar al verscheen het prima album Black Butterfly en nu is er dan eindelijk die langverwachte tour om dat album te promoten. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.

Maar voor het zover was moesten we ons eerst nog door de voorprogramma’s heen worstelen. De naam van de eerste band was me inmiddels alweer ontschoten en dat zegt genoeg. Ik heb het dus even moeten opzoeken en het blijkt te gaan om de band Dear Superstar. Aan het accent van de zanger te horen kwamen ze uit Engeland. Die zanger neemt de naam van de band wel heel erg letterlijk omdat het lijkt alsof hij zichzelf ook daadwerkelijk een superstar vind. Vooral zijn praatjes tussendoor getuigen niet van een hoog intelligentie gehalte. Hij kan geen drie woorden zeggen zonder het woordje fuck er tussendoor te gooien en ook zijn vrouwonvriendelijke opmerkingen zijn smaakloos. Snel vergeten die hap.

Sevendust deed het wat dat betreft stukken beter. Muzikaal niet mijn ding en het past ook eigenlijk niet bij een band als Buckcherry, maar ik moet toegeven dat hun enthousiasme wel erg aanstekelijk is en dat ik volkomen begrijp waarom veel bezoekers in de zaal volkomen uit hun dak gingen. De band heeft een sympathieke uitstraling en weet mede daardoor veel zieltjes voor zich te winnen. Het enthousiasme in de zaal was op een gegeven moment zo groot dat ik me afvroeg of Buckcherry dit qua sfeer nog zou kunnen overtreffen.

Achteraf gezien had ik me daar geen zorgen over hoeven maken. Opener Tired of you hakte er direct lekker in waarmee de sfeer er ook al meteen goed in zat. Qua songs lag de nadruk uiteraard op het Black Butterfly album en het succesalbum 15 uit 2006. Zanger Josh Todd was goed bij stem al had hij soms wel moeite om tijdens de hardere nummers boven het geweld uit te komen. Verder klonk het allemaal als een klok. Hoogtepunten waren de van 15 afkomstige nummers Sorry en de geweldige meezinger Everything. Het hoogtepunt qua sfeer was echter weggelegd voor publiekfavoriet Crazy bitch. De zaal veranderde in een hossende massa waarbij er zoveel bier door de lucht vloog dat ik even het idee had dat ik in de achterhoek was beland bij een optreden van Normaal.  

Minpunt was echter de tijdsduur van het optreden. Na een uur was het alweer gedaan. Inclusief toegift werd het uiteindelijk nog 70 minuten maar dat is alsnog minstens twintig minuten tekort. Het was echter het enige smetje op een heerlijk avondje Buckcherry.