Het is half 9 in de avond, stipt, als het Amerikaanse ‘Cage the elephant’ arriveert in de oude zaal. Een uur daarvoor bevond ik mij op de grote ophaalbrug bij de ingang van het complex ‘de Melkweg’, toen mijn pad werd gekruist door zanger Matthew Schultz. Na tientallen seconden verdween hij uit het zicht, maar na enkele minuten keerde hij terug met een zak junkfood van de McDonalds in de hand. Artiesten zijn ook maar mensen…

Het is rustig in de krakkemikkige, maar goed verzorgde oude zaal als ik, vergezeld met twee vrienden, de koele ruimte binnenstap. Verbazing was direct van mijn gezicht af te lezen toen ik de afmetingen van de zaal in zicht kreeg. De oude zaal, ook wel de kleine zaal, doet zijn naam met recht eer aan. Een voordeel hiervan is ondanks een staanplaats achteraan in de zaal een prima zicht op het (minimale) podium. Deze kleinschaligheid zorgt toch voor een knusser, compacter sfeertje en sluit beter aan op de algemene ervaring. Simpelweg doordat alles beter is te zien.

Na een korte soundtrack knalt het concert open met de hit ‘In one ear’, die door menigeen luidkeels werd meegezongen. De band uit Kentucky leek zelf al prima op gang te zijn gekomen, maar het publiek ging nog niet los zoals dat later wel het geval was. Gelukkig hielp vocalist Matthew hier goed aan mee. Door zijn bewegingen, die lijken voortgekomen uit het eten van de inhoud van een volle pot suiker van moederlief, wist hij het publiek op te zwepen, want als er een ding in het leven is wat die man absoluut niet kan, is het stil staan. Toch maakt deze eigenschap de zanger, en daarmee ook de band, een tikje persoonlijker dan dat deze al is. Zo kon op het eind, tijdens het nummer ‘Sabertooth tiger’, zijn befaamde stagedive niet uitblijven. Vervolgens wist de zanger zich ook nog, letterlijk, staande te houden op de handen van de mensen uit het publiek. En zoals verwacht vond iedereen dit prachtig.

Deze energieke vertoning van performance sluit goed aan bij de vrij wisselende tempo’s in de gespeelde nummers. Ik zou het concert kunnen onderverdelen in twee delen. Het eerste deel bestond uit relatief rustige nummers die muzikaal echt een genot voor het oor zijn. Denk hierbij aan ‘Shake me down’, ‘Ain’t no rest for the wicked’ en ‘Flow’. Het resterende deel bestaat uit vrij drukke, dreunende nummers zoals ‘Japanese buffalow’ en het reeds genoemde ‘Sabertooth tiger’. In het geval van de laatste categorie besloot het dominante jeugdige publiek de welbekende ‘moshpit’ als uitdrukking van genot in te zetten. Of dit werd gedaan uit verveling voor de nummers of als uiting van de menselijk destructieve drift, dat weet ik niet. Maar het plezier was van ieders gezicht af te lezen, en dat versterkt toch de eenheid als publiek.

De afmetingen van de zaal kwamen de geluidskwaliteit erg ten goede. De kleine oppervlakte zorgde er voor dat de muziek voor iedereen prima hoorbaar was, en deze oppervlakte zorgt tevens voor het ontbreken van een echo, zoals je deze in stadia wel tegen komt. Wat echter wel jammer was, was het feit dat de distortion soms te hoog stond waardoor een uitklinkende toon al gauw heel piepend, en daarmee vervelend aan de oren gaat klinken. Maar gelukkig is dit niet vaak het geval geweest en is de voorafgaande soundcheck goed verlopen. Qua entertainment had ‘Cage the elephant’ genoeg te bieden, en instrumentaal eigenlijk ook wel. Het enige minpuntje was op sommige moment de zanger die door zijn drukke, energieke bewegingen ook hakkelig begon te zingen, en daarmee werd direct het nadeel van deze manier van optreden geconstateerd maar velen zullen hier niet eens op letten.

Conclusie: ‘Cage the elephant’ heeft op maandag 22 augustus een spetterend optreden afgeleverd: energiek, muzikaal prima en behoorlijk amusant. Deze energie zorgde soms voor lichte verwaarlozing van de kwaliteit van de vocalen, maar echt storend is dit niet te noemen. Mede door de kleinschaligheid in de oude zaal in de Melkweg was de maandagavond vrijwel uitstekend te noemen.