Het Russische neo-klassieke Caprice vermengt kunst, gedichten, klassiek, heavenly voices met progressieve pop. Ooit zelf vergeleken met de technische vaardigheid van Dream Theater, al was het maar om duidelijk te maken dat er voor fijnproevers veel te halen valt. Ook voor progressieve pop/ rock liefhebbers. Wel moet het beeld dan los gelaten worden dat de elektrische gitaar de hoofdrol speelt (hoewel ‘To A Girl‘ laat horen dat de traditionele rockopstelling ook gebruikt wordt). Caprice is een klassiek gezelschap waarin piano, viool, klarinet, trompet en zang (zoals sopranen, tenoren en bariton) de gezamenlijke hoofdrol vertolken. Caprice grossiert in het eerste deel van “Masquerade” in lichtvoetige nummers waarin spelvernuft vermengd wordt met de kunst tot het schrijven van een toegankelijk nummer (hoewel het mooie, rustige, intro ‘Reality‘ ons al duidelijk heeft gemaakt dat lichtvoetigheid straks afgestraft gaat worden). Het eerste deel gaat over een tijd van creatie, inspiratie, romantiek en onbegrensde mogelijkheden. Deel twee laat echter een uiterst donkere kant horen. Ingeleid door het magistrale, bombastische instrumentele ‘The Master’s Shadow’ wordt duidelijkheid dat de fantasie ingehaald wordt door de keiharde realiteit. Geïnspireerd op gedichten van vijf dichters die in deze tijd tragisch en voortijdig de dood vonden onder een totalitair bewind (van Stalin en Lenin). Deel twee is dan ook veel ingetogener dan deel één van deze CD. Het mooi uitgewerkte, rustige ‘What Have I Done To You’ is daar een perfect voorbeeld van. ‘Hunger’ klinkt lichtvoetiger en neigt eerder naar de muziek van deel één (en eerder werk van Caprice), maar bevat toch een donkere ondertoon. Hoogtepunt in duisternis is de wonderschone, meerstemmig ingezongen ballad ’God’s Wrath Has Smitten Our World’. Ander hoogtepunt is het dreigende ‘Unmasked’ waarin de dood van de vijf dichters beschreven wordt. Vervolgens keert de hoop terug in ‘Listen!’, al is het de hoop van het leven na de dood en de bevrijding die dit met zich meebrengt. Tot slot klinkt ‘Fox And Cockerel’ waanzinnig vrolijk. Dat blijkt ook de juiste omschrijving omdat het gaat over een dichter die gek geworden, door honger en angst, naar zijn executie wordt geleid. “Masquerade” is weer een hoogtepunt in het muzikale spectrum. Het vraagt veel van de luisteraar, maar dat zijn de echte parels. Muzikaal gezien laat deel één veel meer de technische kant van Caprice horen. Deel twee is ingetogener, maar openbaart wel een kant die minder vaak te horen is van deze band. “Masquerade” is het tiende bewijs dat Caprice uniek, ongeëvenaard en speciaal is.