Castlefest is in een paar jaar tijd uitgegroeid tot één van de grootste middeleeuwse en fantasy evenementen in Nederland. Wat dit jaar opvalt is dat Castlefest ook met recht mag spreken dat het een écht muziekfestival is, want vier podia een overdaad aan (overwegend goede) bands geven recht aan die status. Dat daarnaast veel ruimte is voor andere zaken, zoals een erg uitgebreide markt, LARP, (theater)acts maken Castlefest tot een happening. Het is er wel één waarin gezelligheid, gemoedelijkheid en een onderlinge saamhorigheid centraal blijven staan. Dat is een kunst op zich, want Castlefest bereikt inmiddels (tien)duizenden bezoekers.

Voor Rockportaal is natuurlijk de muziek het belangrijkste, dus hier ons verslag over de bands. Deze keer, door omstandigheden, helaas geen foto’s.

Voor het eerst organiseert Castlefest een openingsconcert op Donderdag. Met niet de minste naam als headliner, want Corvus Corax speelt Cantus Buranus! Het veld voor het podium is nog aardig leeg wanneer Irfan optreedt. Hun mix van neo-klassiek, folk, wereldmuziek en Dead Can Dance is inmiddels behoorlijk ingeburgerd bij Castlefest. Veel nieuws heeft men dit jaar nog niet te melden, want een nieuwe CD is nog niet verschenen. Wat rest is een uiterst sfeervolle set met nummers van de twee officiële CD’s en het materiaal dat men heeft geschreven voor films. Even hebben we de hoop dat het optreden wordt gedaan door de oorspronkelijke zangeres, maar in tegenstelling tot eerdere berichten van andere shows is dat nu niet het geval. Wil overigens niet zeggen dat we niet blij zijn met de huidige zangeres, want zij kan er hoorbaar ook wat van.

De ingetogenheid van Irfan wordt opgevolgd door de bombast en het spektakelstuk van Corvus Corax met Cantus Buranus. Een uitgebreid koor, een klassiek orkest en de indrukwekkende instrumenten (zoals grote doedelzakken, drums/ percussie) van Corvus Corax maken er een ware belevenis van. Vooral opvallend zijn de uit de kluiten gewassen draailier en de operazangeres die in een aantal nummers de hoofdrol mag vertolken. Het veld is inmiddels volgestroomd met publiek die niets lijken te merken van de regelmatig neerdalende regen. Hoewel het geluid in het begin nogal schel klinkt wordt dit later (nadat de heren na hun zoveelste verkleedpartij achter de rug hebben) stukken beter. Een uitzinnig publiek is het gevolg. Een perfecte opener, hoewel ik me wel afvraag hoe men dit volgend jaar wil overtreffen.

Vrijdag mogen we dan op tijd op om wakker te worden op de rustige (piano/ keyboard)tonen van Lisa Cuthbert. De zangeres solo is nog niet zo bekend, maar haar werk in onder andere Antimatter is dat wel. Vandaag speelt ze nummers van haar CD ‘Obstacles’. Het grote verschil met het optreden in Leipzig (vorig jaar op het Wave Gotik Treffen) is dat ze nu regelmatig ondersteund wordt door een gitarist. Hoewel de intieme sfeer van dat optreden niet geëvenaard wordt is dit optreden zeker de moeite waard. Al was het maar door de zuivere stem en de grappige, ietwat zenuwachtig aandoende aankondigingen van een volgend nummer door Lisa.

Daarna op naar de folk van het Duitse Omdulö. Hoewel het geluid stukken minder is als vorige week bij Summer Darkness, blijft de conclusie hetzelfde. Een leuke, aanstekerlelijke band die op een verfrissende manier gebruik weet te maken van verschillende instrumenten. Vooral de zangeres komt minder uit de verf vandaag.

Na een ronde over de markt, het middeleeuwse dorp (en een leuke act over de ‘middeleeuwse EHBO’) en een bezoek aan de Steampunk tuin komen we op tijd bij het optreden van het Belgisch/ Nederlandse Iliana. Een vurige mix van up-tempo folknummers die goed aanslaan bij het (dansende) publiek. Opvallende kenmerken zijn de zangeres met de zuivere stem, de gedreven violist en de didgeridoo van Luka. Het is te begrijpen dat de laatste, na zijn Omnia periode, zijn plek heeft gevonden bij deze band, want hij krijgt veel ruimte voor zijn inspirerende spel.

Het Gothic/ metal gezelschap Vic Anselmo is een vreemde eend in de bijt, maar het is een verademing tussen alle typische folk/ middeleeuwse muziek. Een metal gitaar, een zangeres met een goede strot die ook kinderlijk kan klinken en een gedreven band maken dit een opvallend goed optreden. Vooral omdat het geluid erg goed afgesteld staat. Dat het voor een deel van het Castlefest publiek te hard is, mag niet vreemd gevonden worden. Zeker als je bedenkt dat Vic Anselmo klinkt als een kruising tussen Evanesence en The Birthday Massacre.

Na het eten komen we terecht bij het hoofdpodium waar Faun een overwegend rustige set speelt. Dit was te verwachten gezien de laatste CD “Eden”. Het grootste probleem is echter de geluidskwaliteit. Het is soms moeilijk de verschillende instrumenten te onderscheiden. Het enthousiasme van de bandleden en de kwaliteit van de nummers redden het optreden echter glansrijk. Net als de bijdrage van Steve (Omnia) en Matt Howden (Sieben).

Tot slot komt Corvus Corax, maar dan in de hoedanigheid van Berlinski Beat, de muzikale vrijdag afsluiten. Stijlvol in pak en met dansbare muziek in Balkan stijl weet men moeiteloos het publiek tot dansen te krijgen. Opvallend is dat ook wat Corvus Corax nummers voorbij komen zonder de opsmuk van de Balkan stijl. Hoewel het optreden flitsend is begint na verloop van tijd wel alles op elkaar te lijken. Driekwart van het publiek maakt dat echter niets uit, want op diezelfde beat is het namelijk heerlijk uitleven.

Zaterdag moeten we weer vroeg op, want het Nederlandse Leaf heeft besloten violist Matt Howden van Sieben mee te nemen. Nu is Sieben geen onbekende in de underground scene, maar hier kent bijna niemand hem. Leaf grossiert vandaag in prima uitgewerkte folknummers. De zangeres is vandaag duidelijk beter te horen dan tijdens Summer Darkness. Resultaat is dat we reikhalzend uitkijken naar een eerste CD. Het tweede deel van de set wordt gedomineerd door Sieben die met nummers als ‘Love’s Promise‘ en ‘The Sun’ indruk maakt op het aanwezige publiek. Normaal doet Matt alles zelf (met live ingespeelde samples) op viool, vandaag wordt hij sfeervol ondersteund door leden van Leaf. Een geweldig optreden die beloont wordt met een lange rij bij de merchandiser stand van Sieben na het optreden.

Aangezien we de bands die nu spelen bijna allemaal gezien hebben de dagen ervoor besluiten we ons te vermaken met alle andere attracties die er zijn. Diversiteit op de markt, veel leuke dingen om te zien en te kopen en voordat je het weet is de halve dag al voorbij.

Gelukkig wel op tijd voor het optreden van het (dark)folk gezelschap Narsillion. Een project van twee sympathieke Spanjaarden die hun invloeden van hun andere project, het meer darkambient georiënteerde Die Blaue Reiter, en hun medewerking aan het eveneens van oorsprong wat donkerdere Arcana (klinkt als een wat ingetogener Dead Can Dance) door laten sijpelen in dit project. Het gevolg is een bombastisch optreden met samples, samenzang en drumritmes die verschillende mensen aanzetten tot bewegen. Zelfs wanneer de regen met bakken uit de hemel valt blijft een deel van het publiek staan en wordt de dansende groep mensen alleen maar groter. Het getuigt van de klasse van dit optreden. Hoewel er voldoende schoonheidsfoutjes zijn is ook dit optreden een mooie aanvulling aan het overige programma. Hulde ook aan ‘de intromuzikant’ Patrick Lieffers (o.a. Faerydae), zijn ingestudeerde didgeridoo spel mag er (zoals altijd) zijn.

Dan wordt het voor ons tijd om naar huis te gaan. De zondag maken we dus niet mee, maar drie dagen Castelfest maken duidelijk dat het uitgegroeid is tot een enorm groot, maar vooral ook gezellig evenement. De nieuwe opzet van het terrein en het gebruikmaken van vier podia is een succes te noemen. Net als de overdekte ruimtes om te zitten, te eten en te drinken. Ondanks het soms wat grimmige weer bleef de stemming er goed in. Wel viel het op dat er minder mensen uitgedost waren als mooie creaties, maar dat zal ook wel aan het (te verwachten) weer hebben gelegen. Het laatste wat opviel is dat Castlefst één van de weinige middeleeuwse, fantasy evenementen is waar muziekbands een belangrijke input zijn. Bij vergelijkbare evenementen zie je meestal alleen maar dezelfde namen en is er weinig publiek voor de optredens. Bij Castlefest valt er, naast de overbekende namen, voldoende te genieten van nieuwe en soms ook andere muziek. Dat dit gewaardeerd wordt blijkt wel uit de grote drommen mensen voor de verschillende podia. Conclusie; volgend jaar weer!