[singlepic id=18340 w=320 h=240 float=left]Een dag na de indrukwekkende, magische openingsavond gaat Castlefest op vrijdag 3 augustus dan echt van start. De avond ervoor zal niet meer geëvenaard worden, toch zijn er nog mooie anekdotes te vertellen. Daarnaast is het vandaag alweer snel duidelijk dat de wereld van Castlefest sympathiek, sfeervol en respectvol is. Uitgedost als de mooiste creaturen, de beste kledij of gewoon in shirt en broek, Castlefest is een happening voor iedereen. LARP, re-enactment krijgen dit jaar meer plaats door een uitbreiding van het terrein en een nieuwe ingang waardoor je vanzelf meer over het terrein loopt. Zoals elk jaar een uitgebreide markt met veel verschillende spullen, een groot aanbod aan verschillend eten (alleen de vegetarische kraam heeft het af laten weten, maar niet getreurd want knobi-brood/ falafel of de heerlijke vegetarische soepen gaan er ook wel in) en, natuurlijk, de mede (honingwijn) en andere drank. Ook dit jaar weer een Steampunk tuin alhoewel de waarzegster op dit terrein niet voorspeld had dat wij langs zouden komen, want die bleek net met pauze. Castlefest is dus veel meer dan een typisch muziekfestival, maar meer een belevenis voor jong en oud. Een weekend echt even weg in een relaxte sfeer. Op de camping of in het hotel. Zelfs de weergoden lieten ons redelijk met rust (meestal droog en zon), maar wanneer het dan ook regende dan viel het met bakken uit de hemel (op vrijdag één keer, op zaterdag twee keer). Maar ook daar was aan gedacht door voldoende afdakjes te creëren.

Toch is Castlefest, meer dan andere fantasy happenings, een plek voor muziek. Zie de aanwezigheid van veel publiek bij de drie podia. Zie ook het programmaboekje dat start met de bandprogrammering, maar ook door de poging andere bands neer te zetten dan andere festivals. Dit jaar niet helemaal geslaagd gezien de bekende namen van bijvoorbeeld de headliners Omnia, Faun, Corvus Corax (hoewel deze keer wel uniek door het gebruik van Wadokyo drummers) en Berlinski Beat. Jammer genoeg bleek ook weinig ruimte voor nieuwe, minder bekende acts, want het laten terugkeren van bijvoorbeeld Irfan, Vic Anselmo, Shantalla, Euzen, Lisa Cuthbert, The Moon And The Nightspirit, AmmA maakt de spoeling dun voor echte vernieuwing. Als we dan nog bedenken dat Rastaban een vervolg is op het eerder geboekt IlianA dan lijkt het net of we het helemaal niks vinden. Toch was er met Stellamara, Cesair, Loell Duinn en Asynje ook ruimte voor nieuwe bands en weten wij als geen ander dat alleen maar vernieuwing ook niet werkt voor een (overwegend toch behoudend) publiek. Er op kunnen dansen is meestal de maat waarop men iets goed vindt of het lekker kunnen meezingen van die bekende (underground, folk) hits en daar is natuurlijk niks mis mee. Bovendien is het nu niet zo dat er kwalitatief iets aan te merken is op de bands die spelen waardoor het ook weer logisch is dat bepaalde bands terugkeren en dat het publiek dit telkens leuk vindt en er om vraagt. Maar als muziekcriticus wil je wel eens wat kritisch te vertellen hebben. Castlefest liet er wat betreft sfeer, ruimte en aanbod verder weinig ruimte voor, dus je moet wat…

[singlepic id=18272 w=320 h=240 float=left]Door het grotere terrein, de markt en de afleiding door allerlei andere acts zien we slechts een klein deel van Cesair. Het Nederlandse gezelschap blijkt vandaag enigszins last te hebben van zenuwen en erg onder de indruk te zijn van het feit dat ze op Castlefest spelen. Het geeft in ieder geval aan welke positie dit festival speelt in de Nederlandse folk/ muziekscène. Muzikaal gezien gaat het Cesair echter goed af en met hun aanstekelijke dansbare nummers weet men toch het nodige publiek over te halen tot een dansje. Cesair is zo’n folk band waar Nederland patent op lijkt te hebben. Niet met de brute kracht van de typische Duitse schlager folk bands (a la Corvus Corax), maar meer ingetogen en melodieus én met zangeres.

Snel door naar het hoofdpodium voor Stellamara. Vandaag staat er een langere set op het programma dan gisteren. Dus iets meer ruimte voor de melancholie die Stellamara zo bijzonder maakt. Het maakt wel dat de set voor de (buik)dansers moeilijker te volgen is. De stem van Sonja krijgt er echter wel meer ruimte door. Jammer dat het kippenvelnummer ‘Prituri Se Planinata’ weer niet gespeeld wordt. Wel geeft dit optreden met de afwisseling tussen dansnummers en de rustigere melancholische nummers met inspiratie uit de Balkan en het Midden oosten een beter beeld van wat deze muzikanten in hun mars hebben. Geweldige live act.

Op naar Shantalla die hun Keltisch/ Schotse folk met verve weten te brengen. Vooral door de aanwezigheid van de zangeres uit Schotland komt de muziek puur en (met het juiste accent) echt over. Bekendste bandlid mag dan Joe Hennon (ex-Omnia) zijn, maar vandaag wordt men onder andere versterkt met Fiona, de zangeres van Faun, en Luka (Rastaban, ex-Omnia). Shantalla werkt (waarschijnlijk) het best in een pub, maar kan zeker bekoren op een festival als Castlefest.

De prijs van meest sympathieke band gaat echter uit naar Rastaban. Dit vervolg van IlianA, maar dan nu met een andere, betere zangeres, klinkt veelzijdiger dan de voorganger. Waar IlianA vooral inzette op up-tempo feest/ folkmuziek (met viool, percussie, gitaar en didgeridoo) voor de dansers laat Rastaban het tempo nog wel eens zakken tot een fijne semi-ballad. Maar om echt tot de hoogtepunten van Castlefest te behoren is er meer nodig. In dit geval een stevige stortbui, een flink aantal fanatieke fans en een stroomstoring. De bandleden van Rastaban spelen gewoon akoestisch verder, een deel van het publiek schreeuwt, joelt en danst gewoon door en de regen blijft met bakken uit de hemel komen. Lekker dicht tegen het podium aangeplakt ontstaat een unieke, intieme sfeer. Het is bijna jammer dat de installatie weer begint en dat de band zich in volle glorie kan laten horen.

[singlepic id=18282 w=320 h=240 float=left]Omnia is een band die eigenlijk niet weg te denken is bij Castlefest, Overige jaren speelden ze ook zo’n beetje alle dagen, maar dit jaar slechts eenmaal op vrijdag. Maar het feestje was er niet minder om! Een flinke schare fans danste, schreeuwde en zong mee en genot zichtbaar van de altijd vermakelijke show die de band weet neer te zetten. Alhoewel het nieuwste album van Omnia “Musick & Poetree” innoverend en verrassend is, valt het nieuwe werk hier en daar nog wat moeizaam bij het publiek. Eigenlijk willen ze het liefste het oude werk horen. Toen “Crone of War” werd ingezet was “Kill,Maim,Fight,Slay,Die” ver buiten Lisse te horen. Stelletje Pagans! (Cindy Nederpel)
Na terugkeer bij het hoofdpodium is duidelijk dat Omnia nog steeds populair is bij het publiek van Castlefest. Een lange rij staat te wachten op handtekeningen van de bandleden. Het geeft in ieder geval wat afleiding tijdens het (te) lange wachten op Faun. Op de een of andere manier moeten we een uur wachten voordat de band begint. Niet helemaal goed gepland of heeft Faun een lange soundcheck nodig? De band speelt in ieder geval nog wat halve nummers en Oliver vertrouwt ons toe dat we toch echt nog even moeten wachten. Wanneer het optreden dan eindelijk begint valt er over het geluid niets te klagen. Het meest opvallende is het feit dat Sonja Drakulich (van Stellamara) een welkome aanvulling is bij de zang van Faun. Zeker als het gaat om de meer oriëntaals gezongen nummers. Verder wordt Stellamara zelf gecoverd met een goede uitvoering van ‘Szerelem’ en wijst Oliver het flink opgekomen publiek op het geweldige optreden van Wardruna de dag ervoor. Verder kent de set eigenlijk (te) weinig verrassingen, maar dat kon ook eigenlijk niet aangezien de band vorig jaar hier ook al speelde en er in de tussentijd niks nieuws is uitgebracht. Blijft, ook met de bekende gasten tijdens hun officieuze laatste nummer bij Castlefest, toch een van de betere folkbands.
Zaterdag te laat voor AmmA, en dat terwijl men hun CD aan het presenteren is. Het is Castlefest zullen we maar denken. We komen wel op tijd om in het gras te liggen bij het optreden van The Moon And The Nightspirit. Die hebben we donderdag al gezien en onze conclusie blijft hetzelfde. De band klinkt wat rustiger en minder imposant door het nieuwe werk en het gemis aan een extra percussionist. Wel blijft het heerlijke muziek om bij in het gras te liggen en om de dag rustig mee te beginnen. Dat doen we dan ook maar.

[singlepic id=18315 w=320 h=240 float=left]Tijd voor het Deense Asynje, omschreven in het programmaboekje als prachtige soundscapes en energieke dansnummers. Nu komen die soundscapes niet naar boven bij het optreden vandaag, want grotendeels krijgen we de bekende folk voorgeschoteld. Wel is hun eigen oorsprong de basis van de muziek waardoor de Vikingen vaak genoemd worden en er wat onbekende muziekinstrumenten voorbij komen. Toch blijft de invloed beperkt tot de vrolijke, feestkant van die befaamde bevolkingsgroep uit het verleden. Asynje bewijst een leuke band te zijn die prima past bij de overige bands, maar eigenlijk niet meer dan dat.

Het Bulgaarse Irfan omschrijf ik altijd maar als de Balkan versie van Dead Can Dance. Bovendien heeft Irfan het voordeel dat men hun eigen Balkan/ midden oosten cultuur verwerkt in hun muziek waardoor het eigenlijk meer oorspronkelijk klinkt dan hun grote Australische broer. Toch bewijst Irfan vandaag mijn gelijk door een nummer van Dead Can Dance te coveren. Verder heeft Irfan zovaak op Castlefest en in Nederland gespeeld dat ik ze eigenlijk niet vaak meer zie. Vandaag toch maar wel gedaan omdat ik begreep dat men (weer) een nieuwe zangeres had en men nieuwe nummers speelde tijdens het WGT in Leipzig. Dat doet men vandaag gelukkig ook en hoewel er geen grote veranderingen in stijl zijn laat men horen dat die nieuwe CD zeer de moeite waard wordt. Helaas komt die pas in het najaar uit. Irfan staat verder als het bekende huis met mooi, sfeervol opgebouwde nummers met een mix van mannen en vrouwen zang.

Terwijl de de Godin van de Oerkracht der Natuur “Gaia” nog staat de branden begint op het hoofdpodium wederom een enorm spektakel. Krachtig en indrukwekkend beginnen de Taikodrummers van Wadokyo en luiden daarmee ook de entree van Corvus Corax binnen. Om het publiek compleet van hun ontblootte voeten te blazen! Corvus Corax maakt authentieke middeleeuwse muziek. Zoals ze zelf zeggen zijn ze “Konige der Spielleute”. Deze naam doen ze eer aan, door middel van prachtige kostuums, zelfgemaakte replica instrumenten en een heerlijk over de top show. De nuziek heeft een hoog “zing maar mee” gehalte, welke erg goed valt bij het publiek. Gelukkig geven ze Wadokyo ook de ruimte om zelf een deel ter gehore te brengen. Een prachtige show die diep resoneert, met een energie en een vitaliteit die onwaarschijnlijk is. Het blijft toch bijzonder hoe Corvus Corax op hun geheel eigen manier het publiek altijd weer weten te verassen. (Cindy Nederpel)

Het terrein van Castlefest is dit jaar uitgebreid. Via een prachtige wandeling langs ambachtelijke kraampjes kom je bij de een plek die me doet denken aan het “Heidense dorp” bij Wave Gotik Treffen Leipzig. Temidden van deze unieke plek staat de Folkstage. Er is dus weinig voor nodig om in de juiste stemming te komen. Maar de Nederlandse band Orfeo doet daarbij zeker een hele goede bijdrage. De traditionele balkfolk dansen worden enthousiast ingezet en zelf een flinke stortbui doet het enthousiasme van het publiek en band geenszins afnemen. Er heerst een intieme gezellige sfeer die eenieder even in een andere wereld doet vertoeven. (Cindy Nederpel)

[singlepic id=18343 w=320 h=240 float=left]Castlefest was weer een succes. Wel valt achteraf bij het schrijven van deze review steeds meer op dat de organisatoren een bepaalde stijl aan folk, Goth muziek mooi vinden. Vooral de zangeres komt er veel in terug, maar ook een beetje dezelfde sfeer van muziek én zangeres, zelfs bij het wat alternatieve, hardere of rustigere muziek (lees; Lisa Cuthbert, Euzen, Vic Anselmo). Dit jaar moesten we het wat grote verandering hebben van de headliners Wardruna, Corvus Corax en Berlinski Beat. Verder is Castlefest uitgegroeid tot een feestelijk spektakel voor jong en oud en neemt men, in tegenstelling tot veel andere Gothic/ fantasy evenementen, wel de moeite voldoende aandacht te besteden aan de muziek. Daarnaast heeft men met het uitgebreide terrein een betere verdeling van de verschillende onderdelen gekregen. Bovendien blijft het een festival van liefhebbers voor liefhebbers en dat voel je het hele weekend. Vrijwilligers zijn behulpzaam en aardig, maar er is ook voldoende deskundigheid waardoor iedereen zich veilig voelt op het terrein. Hoewel alles zijn prijs heeft heb je niet het gevoel dat je uitgezogen wordt. Zeker niet omdat men coulant is met spullen die je mee mag nemen het terrein op. Zolang dat allemaal gewaarborgd blijft is Castlefest uniek in haar soort en zal het succesvol blijven. We zijn benieuwd naar volgend jaar. De eerste namen zijn al bekend, het openingsconcert op 1 augustus wordt een Celtic Night met Pater Moeskroen, Rapalje en Scrum.

[nggallery id=1531]