Het openingsconcert van Castlefest dit jaar beloofd vooraf een geweldige ervaring te worden. Surprise openingsact het Hongaarse The Moon And The Nightspirit hebben we al vaker gezien, maar het debuut van het Amerikaanse Stellamara op Nederlandse bodem en een altijd sfeervol optreden van het uit Noorwegen afkomstige Wardruna zijn de grote, lekker smakende kersen op een heerlijke taart.

[singlepic id=18275 w=320 h=240 float=left]Aangezien alle plichtplegingen aan de ingang wat langer duren dan verwacht komen we bij de eerste tonen van The Moon And The Nightspirit het terrein op. Wat direct opvalt is dat de band live ingekrompen is tot een drietal (terwijl het op CD draait om een viertal, violist/ zangeres Agnes Toth en gitarist/ bassist/ zanger Mihaly Szabo). Nu past het bij de wat rustigere sfeer die hun laatste plaat “Mohalepte” uitademt, maar het laat wat minder indruk achter. De folk met een ietwat melancholische inslag past misschien ook niet helemaal bij een openlucht optreden in de volle zon. Wel een leuke start van de dag.

Reikhalzend uitgekeken naar het optreden van Stellamara, want met hun laatste CD “The Golden Thread” (uit 2009 alweer) liet men horen tot de allerbeste te horen op het – toch al indrukwekkende – Prikosnovénie label. Zangeres Sonja Drakulich laat direct horen over een indrukwekkende stem te beschikken. Iets wat ze in de set vanavond, wat mij betreft, veel te weinig laat horen. De keuze valt namelijk op de meer dansbare kant van de muziek. Muziek over liefde (voor alles wat je maar kan bedenken vertelt Sonja ons) en geïnspireerd op klassiekers uit het midden-oosten en de Balkan. Vanavond echter zonder de melancholie die deze band zo bijzonder maakt. Indrukwekkend blijft het echter toch, want de muzikanten, met een extra vermelding voor de blaasinstrumenten, laten horen de meest moeilijke breaks en ritmeveranderingen (schijnbaar) moeiteloos en bijna achteloos uit hun instrument te kunnen toveren. Resultaat is een groep dansende mensen voor het podium. Toch had de aandacht van het vanavond aanwezige (Wardruna) publiek mogelijk beter getrokken door de rustigere, meer melancholische kant van Stellamara.

[singlepic id=18276 w=320 h=240 float=left]Wardruna is geïnspireerd door de (oeroude) wijsheid en spiritualiteit uit Noorwegen. Het resultaat is een indrukwekkende, krachtige mix van duistere folk met indringende zang(klanken). Geen standaard folk of Keltisch geïnspireerde dansnummers, maar rustig opgebouwde spanningsbogen die je meenemen naar een wereld die te vergelijken is met (de cultfilm) “Valhalla Rising”. Ongrijpbaar, wonderschoon en vanavond (weer) in supervorm. Wardruna brengt vanavond een lang hypnotiserend ritueel die met respect en eerbied ondergaan wordt. Niet alleen door de aandachtige luisteraars voor het podium, maar ook door de goden zelf. Een langzaam opkomende (bijna?) volle maan vanachter de bomen is het bewijs, net als de Noorse koude die zich langzaam aan ons opdringt. Toch is Wardruna meer dan verwonderd staren naar een imposante band (met idem muziekinstrumenten) op het podium. Nummers als ‘Kauna’ en (het mooi opgebouwde) ’Hagal’ geven namelijk alle ruimte om te dansen. Ook het nieuwe nummer, een ode aan de voorouders, weet weer te overtuigen. Vanavond is een magische Castlefest avond die je, als aanwezige toeschouwer, niet snel zal vergeten. Een niet snel te evenaren ervaring en in de wetenschap dat we iets heel bijzonders hebben meegemaakt deze avond (met vooral de laatste twee bands) blijven we nog lang napraten op het terrein. En dat met de wetenschap dat ondergetekende toch heel veel (bijzondere) optredens en (geweldige) festivals heeft mee mogen maken. Er is vanavond niet alleen voldaan aan de hoge verwachtingen, men heeft het zelfs ver weten te overtreffen.

[nggallery id=1531]