[singlepic id=6514 w=320 h=240 float=left]Openingsact voor vanavond is Day Six. Onder deze naam bestaat de band reeds sinds 2002, maar de muzikale ervaring van de leden gaat verder terug. Progressive Rock is wat bezoekers van de band kunnen verwachten, waarbij invloeden van bands als Rush, Pink Floyd en Deep Purple maar ook recentere bands als Opeth en Dream Theater duidelijk vertegenwoordigd zijn. Dit zijn hun eigen woorden, voor mij mag ook duidelijk Queensryche aan het rijtje toegevoegd worden.

In juni van dit jaar is het laatste album van de band getiteld The Grand Design uitgekomen, en het publiek kan dus oud en nieuw werk van dit viertal verwachten. In een erg energieke show wordt de setlist afgespeeld, waarbij zanger / gitarist Robbie van Stiphout voor het meest verantwoordelijk is voor het showelement: als fotograaf is het een genot om hem te zien spelen en op te zien gaan in zijn spel. Verder een nogal kalm ogende bassist aan zijn zijde, die samen met de drummer voor een strakke ritmesectie zorgt waar het geheel aan redelijk lang getrokken, van tempowisselingen doorspekte nummers mee staan als een huis.

[singlepic id=6524 w=320 h=240 float=right]Casual Silence kan nog niet terugblikken op een recent uitgebrachte nieuwe plaat: dit uit Noord Brabant afkomstige zestal is momenteel druk bezig met het opnemen van een nieuw album. De focus binnen de band ligt ook geheel daarop, en zanger Rob “bekende” dat de oude nummers momenteel wat minder aandacht kregen.

Zou dit te interpreteren zijn als dat ik een wat minder optreden van de heren zou kunnen verwachten? Vrij snel werd duidelijk dat dit zeker niet het geval was: de kwaliteit van de heren zoals ik van ze gewend ben (ik heb ze reeds meerdere malen horen spelen) was nog steeds van het zelfde hoge nivo.

Hoewel de muziek van Casual Silence ook duidelijk tot de categorie progressive / symfonic rock behoort, zijn er toch ook duidelijk verschillen met Day Six te horen. De nummers van Casual Silence kennen minder extreme tempowisselingen, maar vooral de driestemmige zang maakt dat de accenten duidelijk anders liggen: het geheel komt erg melodieus over en ik kan niet meteen een band vinden waar ik sterke overeenkomsten mee hoor: de originaliteitsfactor van de nummers is erg hoog. Dit alles gepresenteerd in een optreden waar kwaliteit hoog bovenaan staat, is de avond er eentje waar ik kan terugblikken op twee optredens waar ik van genoten heb.

[nggallery id=524]

[nggallery id=525]