De jaren zeventig waren het domein van de live albums. Vrijwel iedere grote band in die tijd heeft wel een live album uitgebracht. Deep Purple, Thin Lizzy, Uriah Heep, Status Quo, Led Zeppelin, UFO, Rainbow, Whitesnake etc. Stuk voor stuk legendarische albums in prachtige klaphoezen.. De lijst is oneindig. Zo ook Cheap Trick. At Budokan betekende de grote doorbraak van de band die tot dan toe alleen maar mondjesmaat succes hadden gehad in Amerika. In Japan waren ze, zoals vele andere bands, wereldberoemd. Er werd besloten om beide concerten in de beroemde Budokan hal op te nemen voor een eventueel uit te brengen live album. Bovendien werd het eerste concert gefilmd voor de Japanse televisie. Zoals gezegd, het werd de wereldwijde doorbraak van Cheap Trick, met name door de single I want you to want me.

Nu, dertig jaar later, is besloten om beide optredens in z’n geheel uit te brengen op cd, inclusief een dvd met de tv opnames van het eerste concert. Dit alles zit verpakt in een prachtige box met drie cds, een dvd, een poster en een schitterend 38 pagina’s tellend boekje. De dvd laat zien dat je als band in staat bent met beperkte middelen veel te kunnen bereiken. De lichtshow stelt niks voor en het draait alleen maar om inzet en talent. En daar ontbreekt het Cheap Trick niet aan. Ik heb het altijd een enorm ondergewaardeerde band gevonden. Vooral gitarist Rick Nielsen is een snarenwonder. Vanwege zijn clowneske presentatie word dat nog wel eens vergeten. De man staat geen seconde stil, vliegt over het hele podium heen maar speelt ondertussen foutloos zijn partijen. Toch is zanger Robin Zander de blikvanger van de band met zijn lange blonde haar en witte pak. En natuurlijk die geweldige stem. Het bonusmateriaal van de dvd is niet onaardig maar meer ook niet. Korte interviews met alle bandleden en twee songs van het jubileum concert dat de band gaf in de Budokan hal in 2008, dertig jaar na dato. Ik had graag wat meer van dat concert gezien.

De drie cds zijn gevuld met beide concerten. Het eerste optreden staat op één cd geperst terwijl het tweede optreden (waar het originele At Budokan album op gebaseerd is) over twee cds is verdeeld. Als je die originele elpee erbij haalt dan besef je pas hoeveel nummers er niet op staan. Toch blijft de volgorde van nummers zoals je die gewend bent op het origineel wel speciaal en begrijp je ook waarom bepaalde nummers zijn weggelaten. Maar wat is het genieten geblazen van dit onvervalste portie jeugdsentiment met krakers als Come on, come on, Lookout, Need your love, Clock strikes ten, Ain’t that a shame en mijn persoonlijke favorieten Surrender en het fenomenale Auf Wiedersehen. Met deze box hoef ik me in ieder geval voorlopig niet te vervelen. Nu maar hopen op een leuk tourtje door Europa dit jaar!