In 2009 stonden de supersterren van Chickenfoot voor het eerst op een Nederlands podium. In De Waerdse Tempel in Heerhugowaard gaven de heren een overdonderend optreden waarin alles klopte. Gesteund door een uitzinnig publiek, een formidabel geluid en een enthousiasme waar veel jonge bands een voorbeeld aan kunnen nemen ging het dak eraf.

[singlepic id=14375 w=320 h=240 float=left]Een paar weken later deden ze het op Bospop nog eens dunnetjes over. Het nadeel van zulke goede optredens is dat het een volgende keer eigenlijk alleen maar tegen kan vallen. Nou, tegenvallen doen Sammy Hagar, Joe Satriani, Michael Anthony en Kenny Aronoff zeker niet in 013 maar zo indrukwekkend als in Heerhugowaard zal het niet worden.

Dat zit hem ten eerste in het geluid dat toch een stuk minder is waardoor Hagar’s stem niet altijd even goed uit de verf komt ondanks dat hij wel zeer goed bij stem is. Ook de afwezigheid van drummer Chad Smith (op tournee met Red Hot Chili Peppers) is een gemis. Niet zozeer muzikaal maar wel als persoonlijkheid. Aronoff (o.a. John Cougar Mellencamp, John Fogerty) is een beest van een drummer en vervangt Smith qua spel op sublieme wijze maar het is vooral de interactie tussen Smith en de rest van de band wat Chickenfoot als liveband zo speciaal maakt. De chemie met Aronoff is er wel maar het is toch anders waardoor het optreden iets plichtmatiger oogt dan voorheen.

Het zijn echter de enige puntjes van kritiek voor zover je het kritiek kunt noemen. Muzikaal staat het geheel weer als een huis. Satriani’s gitaarspel is om te smullen en het basspel van Anthony is al niet veel minder indrukwekkend. Om over zijn achtergondvocalen maar te zwijgen. Hagar is als zanger de blikvanger van de band en doet dat op de typische energieke Hagar manier en met de nodige humor. Het is eigenlijk niet te bevatten dat hij inmiddels al 64 jaar is!

[singlepic id=14380 w=320 h=240 float=right]Ook nu worden er geen Van Halen nummers gespeeld. Chickenfoot gaat uit van eigen kracht en beide albums van de band komen dan ook ruimschoots aan bod. O.a. Lighten up, Alright alright, Big foot, Sexy little thing, Soap on a rope, Oh yeah en Down the drain worden door het publiek in een uitverkocht 013 enthousiast ontvangen. Vooral het geweldige My kinda girl en Future in the past zijn hoogtepunten. In de toegift krijgen we o.a. Foxy Lady van Jimi Hendrix te horen waarmee het optreden wordt afgesloten.

Het is dan weliswaar niet zo verrassend en overdonderend als de eerste keer, toch blijft Chickenfoot een genot om naar te kijken en te luisteren. De ervaring en kwaliteit zijn onmiskenbaar en het feit dat de heren niets meer hoeven te bewijzen en dit eigenlijk gewoon een hobbybandje is maakt het alleen maar leuker om naar te kijken. Topavond! Overigens stond de veelbelovende Nederlandse band Black Bone in het voorprogramma.

[nggallery id=1194]

[nggallery id=1195]