Voormalig Van Halen maatjes Sammy Hagar en Michael Anthony, gitarist Joe Satriani en Red Hot Chilli Peppers drummer Chad Smith bundelen hun krachten. Is dit echt de supergroep waar iedereen het over heeft?

In zekere zin wel natuurlijk. Als vier bekende muzikanten van dit kaliber een band vormen dan kun je gerust spreken van een supergroep. Maar is de muziek die deze mannen maken ook een supergroep waardig? Ja en nee. Het is een prima album, laat daar geen misverstand over bestaan. Het rockt, de spelvreugde spat er van af en uiteraard valt er muzikaal gezien niks op aan te merken. Het “probleem” is alleen dat de band geen eigen geluid heeft want als je niet beter zou weten dan had dit net zo goed een solo album van Sammy Hagar kunnen zijn. En vooraf heeft Hagar in de pers zelf de lat nogal hoog gelegd door te zeggen dat Chickenfoot kwalitatief te vergelijken zou zijn met Led Zeppelin. Achteraf had hij daar spijt van en bleek hij die uitspraak gedaan te hebben in een dronken bui.

Maar dit album is wel degelijk de moeite waard en groeit na iedere luisterbeurt. Opener Avenida revolution hakt er direct lekker in. Een heerlijk nummer met een stuwend ritme en zeer smaakvol gitaarspel. Zeker een van de beste songs op dit album. Over het gitaarspel gesproken, Satriani speelt volledig in dienst van de songs en is niet te betrappen op egotripperij. En voor Satriani zelf moet het ook geweldig zijn om nu eens een andere kant van zijn spel te kunnen tonen. De bluesy gitaarriffs en loopjes vliegen je om de oren. Soap on a rope is ook een prima song waarin vooral tegen het einde alle remmen los gaan. Sexy little thing is een typische Hagar rocker en word gevolgd door Oh yeah, wat buiten de prima gitaarsolo niet zoveel voorstelt. Ook Running out is niet zo heel bijzonder. Get it up swingt de pan uit en heeft een zeer aanstekelijk ritme en gitaarloopje. Down the drain is een vrij langzaam nummer met een logge gitaarriff waarbij ik halverwege zowaar een passage hoor wat wel erg veel lijkt op Cheap Trick’s Gonna raise hell. Verder een prima nummer overigens.

De twee beste nummers My kinda girl en Learning to fall zijn bewaard tot het laatste gedeelte van het album. My kinda girl is een heerlijke song waarin ook invloeden van Van Halen te horen zijn en Learning to fall is een klasse ballad. In het prima Turning left hoor je ook weer de nodige Van Halen invloeden terug. Het afsluitende Future is the past valt na een geweldig en veelbelovend intro nogal tegen. “Saving the best for last” zingt Hagar tijdens dit nummer. Daar ben ik het dus niet mee eens al is de tweede helft van deze song wel weer prima.

De conclusie is dat Chickenfoot een uitstekend album is geworden. Weliswaar zijn niet alle nummers even goed maar het is wel een album wat je ieder moment van de dag kunt opzetten. Zoals gezegd, de spelvreugde straalt er van af en ik kan niet wachten tot het concert in Heerhugowaard op 26 juni