Ruim een week na het overdonderende concert van Journey in Amsterdam was het alweer tijd voor een andere band waarbij de verwachtingen hoog gespannen waren. Chickenfoot, de nieuwe supergroep van voormalig Van Halen maatjes Sammy Hagar en Michael Anthony, gitarist Joe Satriani en drummer Chad Smith van de Red Hot Chili Peppers, zou die verwachtingen volkomen waar maken.

De Waerdse Tempel was met 2200 bezoekers volledig uitverkocht en het zou een gedenkwaardige avond worden. Onder oorverdovend gejuich worden de mannen onthaald en vanaf opener Avenida revolution zijn er twee dingen direct duidelijk, dit is echt een supergroep en wat een sound! Ik heb zelden zo’n fenomenaal geluid gehoord bij een hardrock concert. Bijna alle nummers van hun debuutalbum komen aan bod inclusief de song Bitten by the wolf dat alleen op de vinyl versie van het album staat.

Chad Smith laat zien dat hij eigenlijk gewoon een hardrockdrummer is en aan Michael Anthony is duidelijk te merken dat hij het fantastisch vind om eindelijk weer eens in de schijnwerpers te staan na alle ellende rondom Van Halen. Tevens laat hij horen hoe belangrijk hij eigenlijk is geweest voor de Van Halen sound want de combinatie tussen Hagar’s zang en die van Anthony als tweede stem is onovertroffen. Daarom is het jammer dat ze geen enkele Van Halen song spelen tijdens deze tour.

Zoals ik ook in mijn recensie van het Chickenfoot album al meldde, voor Satriani moet het een genot zijn om nu eens een andere kant van zijn spel te kunnen tonen. Geen ingewikkelde gitaarloopjes maar gewoon rechttoe rechtaan hardrock. En het enthousiasme van het publiek moet hem ook enorm aanspreken. Toch is Sammy Hagar de blikvanger van de band en heeft hij als zanger ook de meeste uitstraling. Hij zingt nog steeds formidabel en is ook lichamelijk in perfecte conditie want hij is duidelijk een paar kilootjes afgevallen. Hij bespeelt het publiek zoals een echte frontman dat doet. Heeft veel contact met de fans op de eerste rijen en is niet te beroerd om tussen de nummers door allerlei platen en cd hoezen te signeren die hem worden aangereikt. Tijdens het optreden laat Hagar weten dat ze dit gewoon voor de lol doen maar dat ze dankbaar zijn dat het overal zo’n succes is. Ze hoeven echter niks meer te bewijzen en dat stralen ze ook uit. De spelvreugde en kameraadschap spat er werkelijk vanaf.

In de toegift krijgen we dan nog de Montrose klassieker Bad motor scooter voorgeschoteld. Het eerste nummer dat Hagar ooit heeft geschreven. Het optreden eindigt met een dampende uitvoering van een andere klassieker, Deep Purple’s Highway star. En dan is er na 100 minuten een einde gekomen aan een fantastisch concert van een band in topvorm. De sfeer was geweldig, de lichtshow zeer smaakvol en het geluid overweldigend. Zei ik dat Journey in Amsterdam het concert van het jaar was tot nu toe, dit optreden van Chickenfoot is van hetzelfde niveau. Dat word nog moeilijk kiezen!