Festivals/evenementen afstruinen, door bakken met vinyl spitten en je intuïtie volgen of simpelweg eens te rade gaan bij een andere muziek liefhebber. Er zijn vele mogelijkheden om (nieuwe) bands te ontdekken. Voor mij openbaarde er zich enkele maanden geleden een ‘nieuwe’ variant: de nieuwsbrief. Nooit een groot aanhanger van de nieuwsbrief geweest zijnde ben ik sinds begin januari overstag. De gemiddelde nieuwsbrief vervuilt je inbox, staat vol met oninteressante feiten en bevat ongegeneerde promotie over zaken die me minder interesseren dan de line-up van Pinkpop. En dat is weinig. Heel erg weinig.

Cloud NothingsEchter nam ik die ene gure winterdag in een vlaag van verstandsverbijstering eens de moeite om de Effenaar nieuwsbrief door te lezen. Een zin sprong me direct in het oog: “Als Kurt Cobain nog geleefd had..”. Met een waas voor de ogen en de overige tekst als sneeuw voor de zon verdwenen stond er minder dan twee seconden later de bijbehorende track op. Het dreigende “No Future / No Past”, met de in eerste instantie licht zeurende stem van frontman Dylan Baldi, werkt met behulp van de vervolgens ruwe en scheurende strot en stampende drums naar een climax die mij niet meer los liet. Reden genoeg om enkele maanden lang naar deze avond in de Effenaar uit te kijken en met torenhoge verwachtingen uiteindelijk aan de deuren van de poptempel te verschijnen.

Alvorens het zover was diende er eerst door het voorprogramma genaamd Girls Names geworsteld te worden. Ondanks een af en toe uitstekend ontvangst door een goed gevulde kleine zaal bleek het een zware bevalling. Duistere muziek met melancholische zang. Muzikaal uitstekend, maar wellicht niet geheel op de plaats als voorprogramma voor Cloud Nothings.

Na een opvallend korte ombouwtijd (maximaal 15 minuten) was het de beurt aan het kwartet uit Cleveland, Ohio. Cloud Nothings heeft vooraf besloten om het aanwezige publiek rustig op te warmen. Met de wat meer toegankelijkere en ‘vrolijkere’ nummers “Stay Useless” en “Fall In” komt het publiek langzaam in beweging en krijgt het concert de vorm van een gedegen uitgedacht en up-tempo punkrock concept. Lang blijft deze illusie echter niet overeind. Het instrumentale “Seperation” weet nog enigszins de schijn hoog te houden middels majeur geënte, vlotte gitaarlicks in het begin van het nummer, maar slaat na ruim anderhalve minuut om in alles vernietigende gestructureerde chaos die als een mini wervelwind door de Effenaar heen blaast. Cloud Nothings is gearriveerd.

Enter “Wasted Days”. Voorzien van een melodieuze intro lijkt het voor de niet ingewijde aanwezigen alsof het nummer na drie minuten eindigt. Een plezante track welke menig band met louter genoegdoening als A-Side op de aankomende 7” release zou plaatsen. Zo niet deze heren. Wat volgt is bangelijk. Zonder enig besef van tijd bevind ik me aan het einde van het nummer met open mond en kippenvel over het gehele lichaam in volledige trance. De dragende bas, de ongelooflijke muur van gitaar noise en de alsmaar door hakkende (en ongelooflijke strakke) drums in combinatie met de warme en duistere zaal, het donkerpaarse licht en de flitsende stroboscoop. Het lijkt een jam sessie, maar niets is minder waar. Alles komt er gestructureerd uit met een ziekelijke timing. Na de finale en aporetisch geschreeuwde “I thought I would be more than this” overweeg ik kortstondig de zaal te verlaten. Stoppen op het hoogtepunt noemen ze dat. Hierna komt niets meer.

De band werkt de rest van de set (lees: de overige tracks van het album “Attack On Memory”) af met dezelfde muzikale genialiteit als waar ze mee begon. Als afsluiter verschijnt daar de klap op de vuurpijl: “No Future / No Past”. Aanbeland bij de climax nog een keer de haren door de lucht en de voeten van de vloer. Een perfect einde van een perfect optreden. Ware het niet dat de zaal meer wil. Iets met een vinger en een hand. Spijtig genoeg geeft Cloud Nothings gehoor. Drie nummers van het oudere werk worden er vlotjes doorheen gedraaid. Zonde, want het voegt letterlijk helemaal niets toe.

De volgende nieuwsbrief ‘ontdekking’ staat overigens alweer in de planning: We Are Augustines.