[singlepic id=17077 w=320 h=240 float=left]Vrijdagmiddag komt dan toch eindelijk de niet meer verwachtte bevestiging dat ik toestemming krijg om foto’s te maken van het optreden van de engelse punkband Cock Sparrer. Ik moet me dan wel op zaterdagmiddag om half een melden bij de Melkweg als de soundcheck begint . Dan zal de pass in orde worden gemaakt. Als ik zaterdag om half een bij de Melkweg aankom is er van Cock Sparrer nog geen spoor te bekennen. Van een paar fans krijg ik te horen dat de soundscheck een uur later begint. Half twee arriveer ik opnieuw bij de Melkweg en schiet een wat sjofel gekleed mannetje aan. Het is de bassist van de band. De persoon die het voor mij gaat regelen is er nog niet en na een uur wachten probeer ik het opnieuw bij wat de zanger blijkt te zijn. Met hem heb ik een leuk gesprek over de band die toch vooral als een hobby moet worden gezien en natuurlijk over voetbal. Engeland heeft immers de avond ervoor nipt van Zweden gewonnen. De mannen van Cock Sparrer blijken fervente aanhangers te zijn van West Ham United.

Tegen half vier kan eindelijk met de soundcheck worden begonnen. Na wat problemen met de apparatuur duurt het hele gebeuren nog geen twintig minuten. Ik geef mijn naam door aan Will, een vriendelijk man die mij op de gastenlijst zal zetten. De eerste band treedt pas om half acht op en ik breng mijn tijd door in het zonnige Amsterdam. Drie en een half uur later sta ik opnieuw bij de Melkweg voor de deur. Ik moet me melden bij de stand van Cock Sparrer. Maar ik blijk niet op de gastenlijst te staan. Toch maar even bij de balie van de Melkweg vragen. En jawel, de toezegging ligt klaar.

[singlepic id=17085 w=320 h=240 float=right]Als ik denk dat om acht uur de eerste band nog moet beginnen blijken er al twee bands te hebben gespeeld. Op het allerlaatste moment is de band Start aan het programma toegevoegd en deze begon niet om half acht, maar ruim een half uur eerder met spelen. Daarna is het de beurt aan Control. Om kwart over acht staat de in 1976 opgerichte Londense band Menace op het podium. De band wil vooral laten horen dat ze geen fan zijn Chelsea. Een paar fans onderstrepen dat door op het podium te klimmen en dat luidkeels te laten blijken.Veertig minuten later mag de door de Sex Pistols geïnspireerde band Infa Riot het podium op. Prachtig is het spandoek dat achter de band hangt. Er volgt opnieuw stevige punkmuziek.

De avond is uitverkocht en in de zaal bevinden zich vooral veel engelsen al dan niet voorzien van hanekammen en hun lichamen bedekt met vele tattoo’s. Punk leeft nog in Engeland.

Om half tien is het de beurt aan de in 1972 opgerichte Londense punkband Cock Sparrer. De muziek die de band speelt is een substroming van de punkmuziek, genaamd Oi!.

Oi! is een eenvoudige vorm van punk, die veel gebruik maakt van zogenaamde shout-alongs, fragmenten die zich goed lenen om meegezongen te worden. Oi! heeft het imago een muzieksoort te zijn voor de arbeidersklasse, met name uit de Engelse industriesteden. (bron: Wikipedia)

Onbekend is De Melkweg niet voor de bandleden want in 2009 trad de band er ook al op. Twee jaar eerder verscheen hun vijfde en tot nu toe laatste album, Here We Stand.

Dit jaar bestaat de vijfmans sterke band, bestaande uit Colin McFaull (zang), Mickey Beaufoy (gitaar), Daryl Smith (gitaar), Steve Burgess (bas) en Steve Bruce (drums) alweer veertig jaar en dat moet natuurlijk gevierd worden. Als de band op het podium verschijnt weet ik niet wat ik zie. Zijn dit de mannen waar ik een paar uur eerder mee stond te praten en die een beetje verveeld stonden te wachten totdat ze de soundcheck mochten doen? Oké, als echte punkers zien ze er niet uit maar ze weten wel degelijk een goede show neer te zetten en het publiek van begin tot eind met volle overgave te boeien. Bassist Steve Burgess, gestoken in een leren jasje, heeft duidelijk moeite met het hoge tempo en het heen en weer rennen over het podium.

[singlepic id=17087 w=320 h=240 float=left]Om de zoveel tijd komt roadmanager Will Murray het podium op om het zweet van Burgess zijn gezicht te vegen. Als de eerste tonen van het openingsnummer Riot Squad door de zaal klinken veranderen mannen met blote bovenlijven, al dan niet voorzien van vele tattoos en een enkeling zelfs van een hanekam, deze in één hossende, dansensde en duwende menigte. Nummers als Because you’re young, Take’em all, Where are they now, I got your number, Chip on my shoulder, What’s it like to be old volgen elkaar in rap tempo op. Om de feestvreugde te verhogen verschijnt tijdens het nummer Sunday Stripper een vrouwelijke stripper op het podium die niet te beroerd is om aan het eind van het nummer haar borsten te tonen. Hierdoor aangemoedigd klimt iemand in een schotse kilt op het podium om zijn blote kont aan het publiek te tonen. Gelukkig wordt de man snel van het podium verwijderd. Binnen het uur is het concert afgelopen. Als toegift volgt nog England Belongs To Me en We’re Coming Back. Daar hou ik de mannen dan maar aan. Tegen middernacht sta ik weer buiten, een lange dag achter me latend en een ervaring rijker.

[nggallery id=1439]

[nggallery id=1440]

[nggallery id=1441]