colinblunstoneAlan Parsons Project had een grote hit in Nederland in 1982 getiteld Old and Wise en die hit werd gezongen door Colin Blunstone. De stem van Blunstone is daarin heel kenmerkend.  Op vele manieren is die stem beschreven, van soepele stem met een groot bereik, tot engelachtig, zijdeachtig, zalvend en zelfs geruststellend. De Britten gebruiken vaak de term ‘breathy’.  Zijn geluid is in ieder geval uniek te noemen, engelachtig en tegelijkertijd krachtig. Blunstone heeft  één van de mooiste stemmen uit de popmuziek en zingt altijd loepzuiver en trefzeker.

In de jaren zestig is hij mede-oprichter van de band The Zombies, samen met Rod Argent. Met hits als She’s not There, Tell her No en Time of the Season weten The Zombies menig  hart te veroveren. Nadat ze de cd Odessey & Oracle uitbrengen, gaat de band uit elkaar in 1968. Blunstone heeft de gelegenheid zijn solocarrière te starten. Begin jaren ’70 maakt hij de elpees One Year (1971), Ennismore (1972) en Journey (1974), die de hits Say you don’t mind, Caroline Goodbye, I don’t believe in Miracles en Wonderful  opleveren. In de jaren tachtig ligt vooral de focus op samenwerkingsverbanden met diverse artiesten onder wie Mike Batt, Dave Stewart en The Alan Parsons Project. Blunstone maakt ondertussen nog steeds solo-albums en brengt in 2012 In the air tonight uit. In dit concert kan hij dus putten uit een hele grote voorraad songs uit zijn solocarriere.

De knallende opener is Turn your hart around van de band Keats. Een band die een kort leven was beschoren, een nevenproject van Alan Parsons en consorten. Blunstones repertoire is gevarieerd, van pop tot rock, ballads, soulachtige nummers tot jazzy tunes. Hij schrijft veel zelf, maar één van de beste nummers van de avond is Wild Places geschreven door Duncan Browne. Het is ook in Nederland een grote hit geweest.  Het past goed bij de band en bij de stem van Colin Blunstone. Een andere cover en een favoriet van mij is Tracks of my tears, oorspronkelijk van Smokey Robinson and The Miracles. Toch zijn het niet allemaal oudere songs die aan bod komen, ook recenter werk als Any other way, het Latinachtige Dancing in the starlight en So much more van zijn laatste en één na laatste album komt langs. Blunstone zingt niet alleen, hij vertelt ook verhalen uit zijn lange muzikale carriere en doet dat heel humoristisch met veel zelfrelativering. Het publiek, gedeeltelijk Engels en Nederlands heeft weinig moeite om hem te verstaan en zijn belevenissen leiden tot veel hilariteit.  Zijn band is erg goed maar stelt zich heel bescheiden op. De leadgitarist Tom Toomey wil nog wel eens iets meer show-werk vertonen en dat is ook volkomen terecht. Old and Wise dat in de oorspronkelijke versie eindigt met een iconische saxofoonsolo door Mel “One take” Collins, wordt nu naar een hoger plan getild door een schitterende gitaarsolo van Toomey. Ik houd van gitaarsolo’s, ik heb er al heel veel gehoord maar Toomey weet echt nog iets fris en origineels te leggen in een al vaak gespeelde en gehoorde solo. Hij is een wereldgitarist die altijd veel geeft. En dat terwijl Blunstone en Toomey net terug zijn uit de Verenigde Staten waar ze samen met de andere Zombies hun derde Amerikaanse toernee van dit jaar met succes hebben afgesloten. Weinig Zombies tracks deze avond, maar wel de twee bekendste, Time of the season en She’s not there. De toegift is I want some more. Uit de vroege jaren 70 maar hemel, wat klinkt dit lekker en  tijdloos. Misschien is dat wel de grootste verdienste van Colin Blunstone, een greep doen uit een repertoire van meer dan 50 jaar en het laten klinken alsof het gisteren is geschreven. En dat met die ongelooflijk prachtige ontroerende stem van hem.