In 2008 richtten Martin Grimm en Chris Burda de band Collapse Under The Empire op en wilden de definitie van postrock herdefiniëren en er hun eigen draai aan geven. Hoe spannend dat ook klinkt, levert het een plaat op met erupties, lichte elektronica, veel opbouw in de nummers en verschillende variaties op het thema hard-zacht, maar weinig originaliteit. The Fallen Ones is een mooie mix van inspiratiebronnen Mogwai en 65daysofstatic. Meer niet.

 

Mogwai klinkt vooral koud en 65daysofstatic futuristisch. Daartussen kun je Collapse Under The Empire plaatsen. De eerste helft van The Fallen Ones klinkt alsof ze direct hebben afgekeken bij de heren uit Glasgow. Niet erg als je Mogwai nog niet kent. Als je de band wel kent is er weinig nieuws onder de zon. Dan klinkt de plaat, als het gaat om originaliteit, niet zo heel speciaal meer. De tweede helft kijken ze af bij de jongens van 65daysofstatic uit Sheffield en voegen ze er lichte elektronica elementen aan toe. Niet erg als je 65daysofstatic nog niet kent.  Als je de band wel kent is er weinig nieuws onder de zon.

Collapse Under The Empire doet zijn best om beelden te scheppen met muziek, wat op bepaalde momenten zeer zeker lukt; tijdens Dark Water zie ik een regenbui waarna de zon doorbreekt en tijdens A Place Beyond zie ik elektriciteitsmasten zachtjes mee bewegen met een harde wind tijdens een onweersbui. Het punt is dat dit al vaker en beter is neergezet. Het enige originele is een klein knikje naar regisseur/filmmuziekmaker John Carpenter op A Place Beyond, dat heel even de kop opdoet en daarna weer verdwijnt in gitaarfeedback.

 

Conclusie: Collapse Under The Empire is een postrockband die je kunt zien als een kleinkind van Mogwai en 65daysofstatic. Zeggen beide bands je niets, dan kun je The Fallen Ones gerust aanschaffen en je zult het prachtig vinden. Ken je deze bands wel, dan weet je wat de band doet en kun je de plaat eens beluisteren. Er is niets mis met de muziek op de plaat, het is goede postrock. Meer niet.

 

Op een schaal van 1 tot 10:

 

7.5