Combichrist en de kunst van herhaling. Zo zou de titel van dit artikel kunnen heten, want Combichrist grossiert ook vanavond weer in nummers die herkenbaar, dansbaar en aanstekelijk zijn. De grootste kracht is die van herhaling. De beats, de groove en vooral de teksten leunen op regelmatig terugkerende (korte) thema’s. Tel maar eens hoe vaak ‘get your body beat’ gezongen wordt in ‘Get Your Body Beat‘. Of hoe vaak ‘electrohead’ voorbij komt in het gelijknamige nummer. Als criticus is het dan makkelijk te constateren dat deze band niet veel voorstelt, maar dan zouden we (te makkelijk) tekort doen aan de kracht van Combichrist. Dat is ook vanavond weer zichtbaar. Een uitverkocht Tivoli gaat langzaam mee in de drive en groove van de band. Het resultaat is een dansende, springende en luidkeels meezingende massa mensen. Van het podium tot ver achter de mengtafel. Het live aspect van Combichrist heeft een oppepper gekregen door twee percussionisten te gebruiken. Vroeger werden we immers getrakteerd op een zanger met ADHD en één of twee mensen achter de keyboard. Vooral de drummer aan linkerzijde is een verademing om te zien en te horen. Aan de andere kant levert de beat wel een beetje aan kracht in door het (grotendeels) live te laten inspelen door drummers. Aan de dansbaarheid wordt echter niet getornd. Klassiekers als ‘Blut Royale’ en ‘This Shit Will Fuck You Up’ gaan er dan ook in als zoete koek. Hoewel Combichrist muzikaal de afgelopen jaren net zo weinig vooruitgang boekt als zijn backdrop weten ze nog steeds muziek voor de massa te maken. http://www.myspace.com/combichrist
 
Daarvoor mochten Centhron en Mortiis bewijzen dat ze eervolle voorprogramma’s waren voor de grote held. Immers een voorprogramma verzorgen voor Rammstein hadden beide ook wel willen doen.
 
Muzikaal gezien zou je de industrial metal van Mortiis daar ook eerder verwachten. Het is duidelijk dat de band live meer en meer de kant opgaat van metal met een kleine (industrial) twist. Vooral de eerste drie nummers zijn hard, oorverdovend en laten geen enkele ruimte voor nuance. Helaas blijft dat het hele concert de kop op steken waardoor nummers soms erg veel op elkaar lijken. De groove, de opbouw van de nummers en de nuance die Mortiis juist laat horen op hun CD’s wordt vanavond node gemist. Het tweede deel van de set geeft gelukkig meer inzicht in de kwaliteiten van de band. Dan wordt het soms zelfs een beetje Skinny Puppy zonder de extremiteit. Toch blijft de teleurstelling overheersen, want kracht is iets anders dan schoonheid. Geldt ook voor nieuwe nummers als ‘Closer To The End’ en ‘Thieving Bastards’ (die op CD nog doet denken aan de drum ‘n bass metal van Pitchshifter, maar live niet verder komt dan metal met een tribal drum). Een overdaad aan gitaar en te weinig aandacht voor de samples maken het vooral hard ‘n heavy. Geldt vanavond zelfs voor het wat oudere ‘The Grudge’ en ‘Smell The Witch’. Mortiis is, met minder make-up, wat dat betreft muzikaal ook een ietwat uitgeklede, kalere versie van het oude werk. http://www.myspace.com/mortiis1
 
Opener Centhron staat live voor overbekende poses, twaalf in een dozijn muziek en een slechte uitvoering. Dit is nou niet één van de beste optredens die ik gezien heb. Op plaat klinkt het dan nog ergens naar, maar live blijft er van de tot swingen aan te zetten (typische) dark electro weinig over. Vooral veel (gaan) spelen is het devies. Begin dan maar wel eerst in kleine zalen, want dan komt de overdreven, niet originele mimiek nog een beetje over. Nu lijkt het allemaal net een beetje té gemaakt. Jammer. http://www.myspace.com/centhron